ในเวลาเดียวกัน
แถบตะวันออก เมืองชิงเสีย จวนเซี่ย
“คุณหนู ข่าวดี ข่าวดีสุดจะบรรยาย!
คุณชายเย่ เขายังไม่ตาย!”
ภายในเรือนเล็กที่เซี่ยเฟยเยียนพัก จู่ๆ เสี่ยวอวี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา กระแทกประตูห้องเซี่ยเฟยเยียนเปิดออก
“คุณชายเย่ยังไม่ตาย!
เสี่ยวอวี้ เรื่องนี้จริงหรือ?”
เซี่ยเฟยเยียนได้ยินพลันลุกพรวดขึ้น ดีใจถึงขีดสุด
“จริงแท้แน่นอน!
บนถนนหนทาง ผู้คนมากมายต่างพากันพูดถึงคุณชายเย่!
มีคนพูดกันมากมายขนาดนี้ ย่อมไม่มีทางผิดพลาด!”
เสี่ยวอวี้ร้องบอก
“ที่แท้คุณชายเย่ยังไม่ตาย!”
ใบหน้างามเล็กของเซี่ยเฟยเยียนตื่นเต้นถึงขีดสุด
“เฟยเยียน เสี่ยวอวี้ พวกเจ้าพูดอะไรกัน ถึงได้ดีใจถึงเพียงนี้”
ขณะนั้น เซียวเทียนหรงมารดาของเซี่ยเฟยเยียนเดินเข้ามา ถามด้วยความสงสัย
“ฮูหยิน พวกเรากำลังพูดถึงคุณชายเย่
คุณชายเย่ยังมีชีวิตอยู่!”
เสี่ยวอวี้แย่งตอบ
“ที่แท้คุณชายเย่ยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นก็ดีเกินไปแล้ว”
เซียวเทียนหรงเองก็ยินดียิ่งนัก
“นังต่ำศักดิ์แซ่เซียว จำกัดให้แม่ลูกพวกเจ้าสองคน ภายในวันนี้ จงไสหัวออกจากจวนเซี่ยเสีย!”
ทันใดนั้น กลุ่มคนหมู่ใหญ่ก็กรูเข้ามาในเรือนเล็กอย่างดุดัน นำโดยสตรีวัยสามสิบต้นคนหนึ่ง เอะอะโวยวาย
สตรีผู้นี้คือนางจั๋วเทียนลี่ ภรรยารองแห่งจวนเซี่ย
คราก่อน หลังจากเซี่ยเทียนเฉิงได้ฟังข่าวการตายของเย่อวิ๋นเฟย ก็รีบส่งคนไปรับตัวจั๋วเทียนลี่กลับจวนเซี่ยทันที
จากนั้น อำนาจใหญ่ในจวนเซี่ยก็ตกกลับสู่มือนางจั๋วเทียนลี่อีกครั้ง