“ศิษย์พี่เย่อวิ๋นเฟยกลับมาแล้ว!”
เย่อวิ๋นเฟยพาหูเมี่ยวและหวงซาง เพิ่งก้าวเข้ามาในสำนักงานใหญ่ ทั่วทั้งสำนักงานใหญ่ก็ปั่นป่วนขึ้นมา
ศิษย์สำนักเทียนหยวนทุกคน ล้วนคลั่งไคล้อย่างยิ่ง พอได้ยินข่าว ก็รีบพุ่งออกมาต้อนรับเย่อวิ๋นเฟยทันที
ทั่วทั้งสำนักงานใหญ่ เดือดพล่านขึ้นมา
“ศิษย์พี่ใหญ่เย่กลับมาแล้วจริง ๆ!”
“ต้อนรับศิษย์พี่ใหญ่เย่!”
“ศิษย์พี่ใหญ่เย่ สวัสดี!”
……
ศิษย์สำนักเทียนหยวนหลายพันคน เข้าแถวสองข้างทาง ทำการต้อนรับเย่อวิ๋นเฟย
แปะ ๆ……
ยิ่งกว่านั้น พวกศิษย์พอเห็นเย่อวิ๋นเฟย ก็ปรบมือกันอย่างเร่าร้อน
เสียงปรบมือดังสนั่น กึกก้องถึงชั้นเมฆ
แต่ละคนจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาเคารพยำเกรงและเทิดทูน
เย่อวิ๋นเฟย ได้กลายเป็นแบบอย่างในดวงใจของพวกเขาไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
ตอนที่ข่าวที่เย่อวิ๋นเฟย ตัวคนเดียว บีบให้ตระกูลเฉินยอมสงบศึกและชดใช้ค่าเสียหาย ถูกส่งกลับมายังสำนักเทียนหยวน ทั่วทั้งสำนักเทียนหยวน ตั้งแต่บนลงล่าง ล้วนตกตะลึงถึงขีดสุด
จากนั้น ทั่วทั้งสำนักทั้งบนและล่าง ก็ดีใจถึงขีดสุด
เพราะว่า ทุกคนเข้าใจดี เกรงว่าอีกไม่นาน ด้วยสาเหตุจากเย่อวิ๋นเฟย สำนักเทียนหยวนจะต้องทะยานขึ้นอย่างถึงที่สุด
“ฮ่า ๆ เย่อวิ๋นเฟย เจ้ากลับมาแล้ว”
ประมุขสำนักเทียนหยวน นำผู้นำระดับสูงทั้งสำนัก ได้กลิ่นของข่าว รุดหน้ามาต้อนรับเย่อวิ๋นเฟย
“เฟยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว!”
เย่เทียนเผิงด้วยความตื่นเต้นยิ่ง ก็พาผู้อาวุโสหลายท่านของตระกูลเย่ รุดมาถึง
“พอได้แล้ว
ทุกคนไปกันเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยมองดูภาพตรงหน้า ค่อนข้างจนปัญญา โบกมือพลางกล่าว
“ศิษย์พี่ใหญ่เย่มีคำสั่ง ให้พวกเรากระจายย้ายไป!