ล้มป่วย
อากาศเหมือนหยุดนิ่ง
เกาหยาง ชิงหลิง และสารวัตรหวงนั่งฝั่งตรงข้ามกับท่านกู่ซื่อ เว้นระยะห่างด้วยโต๊ะตัวหนึ่ง บนใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่มือทั้งสามคู่ใต้โต๊ะกลับเริ่มเคลื่อนไหว
เกาหยางล้วงมีดสั้นจากกระเป๋าออกมา พร้อมจะใช้พรสวรรค์เทพดาบที่ยืมมาจากชิงหลิงได้ทุกเมื่อ โดยเล็งไปที่หัวใจของท่านกู่ซื่อ
ชิงหลิงเองก็ชักดาบถังออกมาอย่างเงียบเชียบ ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ หามุมเหมาะสำหรับตวัดฟัน
สารวัตรหวงคลำไปที่ปืนพกตรงเอว เตรียมพร้อมจะชักออกมายิงทุกเมื่อ
หวังจื่อไข่กับแฟตจวิ้นยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะ กำลังเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ
หวังจื่อไข่หันกลับมามอง ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นไม่นาน เขาก็อ้าปากกว้าง ชูกำปั้นขึ้นมา: "อี—"
เกาหยางรีบลุกขึ้น เอามือปิดปากหวังจื่อไข่ หวังจื่อไข่แม้จะใจร้อน แต่ก็เข้าใจเจตนาของเกาหยาง ทว่ายังมองเขาด้วยแววตางุนงง
"เดี๋ยวก่อน..." เกาหยางพูดเสียงเบา
ในช่วงไม่กี่วินาทีที่เผชิญหน้ากับท่านกู่ซื่อ เกาหยางไม่รู้สึกถึงเจตนาฆ่าแม้แต่น้อย นั่นก็คือเหตุผลที่สารวัตรหวงกับชิงหลิงไม่ยอมลงมือก่อน
พฤติกรรมของท่านกู่ซื่อนั้นประหลาดมาก
จุดประหลาดก็คือ เขาสงบนิ่ง ไม่ต่างจากมนุษย์ปกติก่อนหน้านี้เลย
ในเวลานี้ มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นอีกครั้ง ร่างของชายชรากู่ที่กลายเป็นสัตว์ครึ่งคน ค่อยๆ แปรสภาพกลับเป็นมนุษย์ทีละนิด ตลอดกระบวนการ เขายังคงจิบชาอย่างเนิบนาบ รอจนกระทั่งวางถ้วยชาลง เงยตาขึ้น ก็พบว่าคนทั้งร้านจ้องเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ทำไมไม่พูดกันเลยล่ะ?" ชายชรากู่ดูใสซื่อและฉงน "จ้องข้ากันทำไมนะ พวกเจ้า... คงไม่คิดว่าข้าเป็นฆาตกรหรอกใช่ไหม?"