พิธีฝังศพ
แม้ครอบครัวหัวจื่อจะประสบเหตุฆาตกรรมยกครัว แต่ทั้งห้าคนก็หิว ง่วง และอ่อนล้าเกินกว่าจะสนใจเรื่องอัปมงคล ทุกคนยกฟูกและหมอนออกมาจากห้อง ปูที่นอนรวมกันที่ห้องโถง อุดประตูหน้าต่างแน่นหนา เตรียมสุมหัวนอนด้วยกันหนึ่งคืน
แฟตจวิ้นไม่สนว่าตัวเองจะอ้วนกลมเป็นลูกบอล ดันเบียดเข้ามานอนตรงกลางกลุ่ม สารวัตรหวงอาสารักษาการณ์อยู่ริมซ้ายสุด ส่วนที่นอนริมขวาสุดเป็นผ้าห่มลายหงส์คู่จากห้องหอ หวังจื่อไข่รังเกียจว่าผ้าห่มนั่นดูตุ้งติ้งเกินไป เลยมุดเข้าไปนอนในผ้าห่มเดียวกับสารวัตรหวง เรียงจากซ้ายไปขวาคือ สารวัตรหวง หวังจื่อไข่ แฟตจวิ้น เกาหยาง และชิงหลิง
เดิมทีเกาหยางอยากแสดงน้ำใจสุภาพบุรุษขอนอนริมบ้าง แต่ชิงหลิงยืนกรานจะนอนขวาสุด——มือขวาของเธอกำมีดไว้ตลอด
หนุนหมอนสีแดง ห่มผ้าหงส์คู่สีแดงสด เกาหยางหันมองชิงหลิงข้างกาย เธอหายใจสม่ำเสมอ แต่คิ้วยังขมวดเล็กน้อย——เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้หลับ แต่พร้อมสู้ทุกเมื่อ
จู่ ๆ ในใจเกาหยางก็เกิดความรู้สึกประหลาด ราวกับนี่คือคืนเข้าหอของตน และเจ้าสาวของเขากำลังนอนกำมีดยาวอยู่ข้างกาย รอจนฟ้าสางเพื่อออกไปสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่……
“ผัวะ!” แฟตจวิ้นพลิกตัว ฝ่ามืออวบอ้วนฟาดเข้าเต็มหน้าเกาหยาง
เกาหยางสะกดกลั้นอารมณ์อยากถีบมันสักที ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือมันออก
หลังเที่ยงคืน ทั้งห้าคนค่อย ๆ เคลิ้มหลับ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในภวังค์เลือนราง เกาหยางรู้สึกถึงมือใครบางคนมาจับมือตน
เขาสะดุ้งน้อย ๆ ตื่นทันที
เสียงกรนของแฟตจวิ้นกับหวังจื่อไข่ดังแข่งกันในความมืด เขาหันความสนใจกลับมาที่มือขวา แน่ใจแล้ว ถูกมือที่เย็นเฉียบและเรียบลื่นจับไว้แน่น เขาพลิกตัวน้อย ๆ มองไปทางชิงหลิงที่อยู่ด้านข้าง