ท่านกู่ซื่อ
“เฮ้ย! พูดมาก็มาเลย!” หวังจื่อไข่ถกแขนเสื้อ เดินไปที่ประตู “ดูฉันอัดมันให้เละ!”
“เดี๋ยวก่อน...” เกาหยางคว้าตัวหวังจื่อไข่ไว้ แล้วปิดปากเขา
แฟตจวิ้นไม่กล้าส่งเสียง รีบไปหลบหลังชิงหลิง สารวัตรหวงส่งสัญญาณมือ ทุกคนก็แอบอยู่สองข้างประตู ร่างชิดกำแพง
สารวัตรหวงชักปืน จ่อไปที่ประตู ตะโกนว่า “ใคร?”
“ว่าแต่ในบ้านนี้ทำไมถึงมีแสงไฟ ที่แท้ก็สารวัตรหวงนี่เอง” เสียงชายชราดังมาจากข้างนอก
เกาหยางฟังออก คือลุงที่ต้อนห่านตอนกลางวัน เขาส่งสายตาให้สารวัตรหวง บอกว่าปลอดภัย สารวัตรหวงเก็บปืนกลับเข้าข้างเอว แล้วเดินไปเปิดประตู
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นลุงที่ปล่อยห่านตอนกลางวันจริง ๆ ชาวบ้านเรียกเขาว่าท่านกู่ซื่อ ปากเหี่ยวของท่านกู่ซื่อคาบไปป์ยาอยู่ ยิ้มจนหน้าย่น “โอ๋ พวกเธออยู่กันพร้อมหน้า สืบคดีอยู่เหรอ?”
สารวัตรหวงยิ้มแบบไม่ยิ้ม “ใช่ กลัวตกหล่นเบาะแสอะไร เลยมาดูอีกครั้ง”
“พวกเธอที่เป็นตำรวจก็ลำบากจริง ๆ ดึกดื่นยังต้องมาทำงานอีก” ลุงเอาปี่ปยาออกจากปาก เกาหลัง “เมื่อกี้ฉันเห็นไฟในบ้านสว่างอยู่ นึกว่าเจอผีซะแล้ว”
“แล้วยังกล้ามาเคาะประตูอีก ไม่กลัวผีเหรอ?” หวังจื่อไข่แซะขึ้นมา แต่ประโยคนี้แซะได้มีระดับ เกาหยางก็กำลังจะถามเหมือนกัน
“ฮ่า ๆ” ชายชรายิ้มอย่างปลงตก “ไม่กลัว ฉันกับครอบครัวหัวจื่อสนิทกันดี ต่อให้เป็นผีพวกเขาก็ไม่ทำร้ายฉัน”
“งั้นเหรอ” สารวัตรหวงตั้งสติ ในใจได้ความคิด “ท่านกู่ซื่อ งั้นท่านเล่าเรื่องครอบครัวหัวจื่อให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?”