ทะลุมิติวันสิ้นโลก ทำไมเจอแต่พวกโรคจิตเนี่ย!

ตอนที่ 2 แค้นนี้เขาต้องชำระสักวัน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสิ่นเนี่ยนได้ยินแล้วก็กลอกตาอย่างเอือมระอา มุมปากเบะลงเล็กน้อย

เธอบ่นในใจว่า สมกับเป็นคนหยิ่งผยองจริง ๆ

ถ้าพลังพิเศษสายน้ำเก่งขึ้นมาจริง ๆ ก็เปลี่ยนแกให้กลายเป็นซากแห้ง ๆ ได้เลย ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นปากยังแข็งอยู่ไหม

เสิ่นเนี่ยนแค่คิดบ่นส่ง ๆ จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปจับจ้องชายกล้ามโตที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

ชายร่างกำยำนั่งแทะขนมปังอยู่ข้างโต๊ะ พอได้ยินก็ยิ้มซื่อ ๆ

“พี่เจียงพูดถูกแล้ว ผมกับจ้าวหมิงก็แค่ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไปเทียบกับพี่เจียงได้ยังไงครับ!”

ได้ยินดังนั้น ความลำพองใจในดวงตาของเจียงฉือก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เสิ่นเนี่ยนหมอบอยู่ตรงมุมบันได ในหัวจับคู่ข้อมูลได้เองโดยอัตโนมัติ—

ชายใส่แว่น จ้าวหมิง มีพลังพิเศษด้านความเร็ว ส่วนสาวสวยหวาน หลินหว่านเอ๋อร์ มีพลังพิเศษสายน้ำ

ส่วนชายร่างกำยำนั่น เหมือนจะชื่ออะไรนะ… หลิวจ้วง? ปลุกพลังพิเศษด้านพละกำลังได้

เดี๋ยวก่อน!

งั้นพลังพิเศษไร้ประโยชน์ที่เจียงฉือเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้ ก็คือของสามคนนี้งั้นเหรอ?!

“…”

ชั่วขณะหนึ่งเสิ่นเนี่ยนไม่รู้จะพูดอะไรดี ด่าพลังพิเศษของคนอื่นว่าไร้ประโยชน์ต่อหน้าเจ้าตัวแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะสร้างความแค้นหรือไง ระวังโดนแทงข้างหลังเข้าเถอะ!

เธออดบ่นไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เพราะจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เสิ่นเนี่ยนพบว่าหลินหว่านเอ๋อร์กับจ้าวหมิงเป็นแฟนกัน แต่เห็นชัดว่าหลินหว่านเอ๋อร์ไม่ค่อยพอใจจ้าวหมิงนัก

หลังวันสิ้นโลกมาถึง เธอก็เอาแต่เข้าใกล้เจียงฉือ พูดจาดูถูกจ้าวหมิงไปพลาง ยกยอเจียงฉือไปพลาง

ส่วนเจียงฉือน่ะหรือ—

ตั้งแต่คบกับเสิ่นเนี่ยนมา เขาก็มีแต่ถูกเธอใช้สอย ไม่ก็อยู่ระหว่างทางไปถูกใช้สอย จนตอนนี้เกิดอาการหลีกเลี่ยงผู้หญิงอย่างฉับพลัน

ยิ่งหลินหว่านเอ๋อร์เข้ามาใกล้ เขาก็ยิ่งหลบหน้า แต่ขณะเดียวกันก็ชอบความรู้สึกที่มีคนคอยตามเอาใจ ท่าทีจึงขัดแย้งกันเองอย่างเห็นได้ชัด

แล้วจ้าวหมิงล่ะ?

เสิ่นเนี่ยนขมวดคิ้ว จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอดูเหมือนจะไม่พบอะไรผิดปกติ

ทั้งที่แฟนตัวเองเข้าหาผู้ชายอีกคนต่อหน้าต่อตา เขากลับทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สา

ไม่รู้สึกรู้สาจริง ๆ งั้นหรือ?

พอคิดถึงตรงนี้ สายตาของเสิ่นเนี่ยนก็อดเลื่อนไปหยุดอยู่บนตัวจ้าวหมิงที่กำลังก้มหน้าเปิดหนังสือไม่ได้

เขายังคงก้มอ่านหนังสืออยู่ ดูเหมือนไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร เสิ่นเนี่ยนก็ละสายตา ก่อนค่อย ๆ ย่องกลับเข้าห้อง

เธอไม่ทันสังเกตว่าหนังสือในมือจ้าวหมิงยังเปิดค้างอยู่ที่หน้าแรก ปลายนิ้วกำมุมกระดาษแน่น แววตาวาบผ่านด้วยความเหี้ยมเกรียม

เสิ่นเนี่ยนกลับเข้าห้องแล้วพิงผนัง ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

สถานการณ์ตอนนี้ก็คือ ในคนห้าคนกลับมีผู้มีพลังพิเศษถึงสี่คน

ไม่ใช่ว่าคนที่มีพลังพิเศษมีน้อยมากหรอกหรือ? ที่นี่กลับมีตั้งสี่คน

แล้วเธอล่ะ…

เสิ่นเนี่ยนหลับตาลง พยายามสัมผัสว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติหรือไม่

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีวี่แววว่าจะปลุกพลังพิเศษได้ แต่เธอเป็น “คนนอก” อย่างไรก็น่าจะมีอะไรติดตัวมาบ้างสิ?

ฟ้าไม่รักเธอ แต่ยังมีแม่ฟ้าไม่ใช่หรือไง?

คิดได้ดังนั้น เธอก็ตั้งสมาธิ ทำใจให้สงบแล้วสัมผัสความรู้สึกภายในร่าง

ตอนแรกไม่มีอะไรเลย กระทั่งเธอกำลังจะยอมแพ้ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดคล้ายมิติ

เสิ่นเนี่ยนชะงัก ใจพลันไหววูบ จิตสำนึกถูกดึงเข้าไปในพื้นที่สีขาวขนาดประมาณสิบกว่าตารางเมตรในพริบตา

ทว่าข้างในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

เสิ่นเนี่ยนลืมตาโพลง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นรัว

พลังมิติ เธอปลุกพลังมิติได้จริง ๆ

ในวันสิ้นโลก พลังที่พบได้ยากที่สุดคือพลังมิติกับพลังพิเศษสายรักษา

ยิ่งไปกว่านั้น มิตินี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีไว้เก็บของอย่างเดียว—

เธอรู้สึกเลือนรางว่ามิตินี้น่าจะมีความสามารถอื่นอีก แต่ตอนนี้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าคืออะไร

แต่ช่างเถอะ ขอแค่ปลุกพลังพิเศษได้ ก็มีทุนเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกอันโหดร้ายเพิ่มขึ้นอีกอย่าง

เสิ่นเนี่ยนข่มความตื่นเต้นในใจไว้ ไม่ปริปากบอกใคร

เรื่องที่เธอปลุกพลังมิติได้ เธอไม่คิดจะบอกใครทั้งนั้น

ต่อไปถ้าเจออันตราย อย่างน้อยเธอก็ยังมีไพ่ไว้ต่อรอง

จังหวะนั้นเอง เสียงเจียงฉือที่ฟังดูหงุดหงิดก็ดังมาจากชั้นล่าง “เสิ่นเนี่ยน! ตื่นแล้วก็ลงมา อย่าอืดอาด!”

เสิ่นเนี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจัดสีหน้าให้เรียบร้อย

ตอนนี้บทบาทที่เธอต้องแสดงคือ “คุณหนูเอาแต่ใจไร้พลังพิเศษ” ในสายตาเจียงฉือ เธอเป็นตัวปัญหา ในสายตาหลินหว่านเอ๋อร์ เธอเป็นเสี้ยนหนาม ส่วนในสายตาจ้าวหมิงกับหลิวจ้วง เธอก็เป็นตัวถ่วง

แต่เพราะท่าทีของเจียงฉือ พวกเขาจึงไม่กล้าทำอะไรเสิ่นเนี่ยนต่อหน้า

เสิ่นเนี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น แววตาหม่นลง

ไม่เป็นไร ก็แค่แสดงละครไม่ใช่หรือไง? เธอถนัดที่สุดแล้ว!

เธอแกล้งเป็นแฟนสาวว่าง่ายต่อหน้าหลินอวี่โจว ไอ้คนบ้าควบคุมอยู่ตั้งสามปี เกือบทำตัวเองเป็นบ้าไปแล้ว

ตอนนี้เปลี่ยนโลก เปลี่ยนตัวตน เธอมีความอดทนค่อย ๆ เล่นบทนี้ได้อีกนาน

……

เสิ่นเนี่ยนเปิดประตูเดินลงบันได จงใจทำฝีเท้าให้เนือย ใบหน้าแต้มสีงุนงงเหมือนเพิ่งตื่นนอน

พอเดินถึงห้องนั่งเล่น หลินหว่านเอ๋อร์ก็ปรายตามองเธอ มุมปากยกยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชา

“เนี่ยนเนี่ยนตื่นแล้วเหรอ? เมื่อกี้พี่เจียงยังเป็นห่วงเธออยู่เลยนะ”

เป็นห่วงงั้นเหรอ?

เจียงฉือทำหน้าไม่สบอารมณ์และหงุดหงิดขนาดนั้น เรียกว่า “เป็นห่วง” เหรอ? ดูท่าอีกวินาทีเดียวก็อยากโยนเธอออกไปแล้ว

เสิ่นเนี่ยนกลอกตาในใจ แต่ภายนอกกลับขานรับว่า “อืม” ก่อนเดินตรงไปนั่งข้างเจียงฉือ

เธอสังเกตเห็นว่าร่างของเจียงฉือเกร็งขึ้นเล็กน้อยตอนเธอเข้าใกล้ จากนั้นเขาก็ขยับหนีไปด้านข้างอย่างแนบเนียน

จุ๊ ๆ ดูท่าเจ้าของร่างเดิมจะทำเขาจนฝังใจไปแล้ว

“เจียงฉือ ฉันหิวแล้ว”

เสิ่นเนี่ยนจงใจพูดด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจตามแบบเจ้าของร่างเดิม

เจียงฉือขมวดคิ้วมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ ก่อนตอบเสียงแข็งว่า “ในครัวมีขนมปัง”

“ช่วยหยิบมาให้หน่อยสิ”

เสิ่นเนี่ยนเอียงคอมองเขา พยายามแสดงความเอาแต่ใจแบบเจ้าของร่างเดิมออกมา

มุมปากเจียงฉือกระตุก เห็นได้ชัดว่าอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็จิ๊ปาก ก่อนลุกไปห้องครัวอยู่ดี

หลินหว่านเอ๋อร์มองภาพนั้น กัดริมฝีปากล่างแน่น แล้วถลึงตาใส่เสิ่นเนี่ยนอย่างเกลียดชัง

เสิ่นเนี่ยนเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปมองนอกหน้าต่าง

ด้านนอกมีเสียงคำรามดังแว่วมาเป็นระยะ ปะปนกับเสียงกรีดร้องของผู้คน

ได้ยินเสียงเหล่านั้น เสิ่นเนี่ยนก็ก้มตาลง ปลายนิ้วที่วางอยู่บนพนักโซฟางอเข้าหากันเล็กน้อย

ปอยผมหน้าผากบดบังดวงตา จนมองไม่เห็นอารมณ์ในแววตา

หลิวจ้วงแทะขนมปังหมดไปนานแล้ว เขานั่งส่ง ๆ บนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องนั่งเล่น ใบหน้ายังคงแต้มรอยยิ้มซื่อ ๆ

แต่ตั้งแต่เสิ่นเนี่ยนลงมาจากชั้นบน สายตาของเขาก็ลอบเหลือบมองเธอเป็นระยะ

เสิ่นเนี่ยนหน้าตาสะสวยมากจริง ๆ แม้วันสิ้นโลกจะมาถึงแล้ว แต่เพราะมีเจียงฉือคอยปกป้อง เธอจึงไม่ต้องลำบากแม้แต่น้อย

ทั้งตัวขาวสะอาด ผิวก็ดูบอบบาง ราวกับแตะเบา ๆ ก็ทิ้งรอยไว้ได้

ปกติเวลาออกไปหาเสบียง พวกเขาสามคนเป็นฝ่ายบุกนำหน้าเพื่อรับมือซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์ทั้งนั้น

ส่วนเสิ่นเนี่ยนน่ะหรือ…

เอาแต่อยู่ข้างเจียงฉือ ให้เขาคอยปกป้อง ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงฉือแข็งแกร่ง เขาจะยอมอยู่ใต้คำสั่งอีกฝ่ายได้ยังไง

พอคิดถึงเรื่องนี้ ความแค้นที่หลิวจ้วงมีต่อเจียงฉือก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แต่เขาก็รีบเก็บอารมณ์ แล้วเหลือบมองไปทางเสิ่นเนี่ยน

วินาทีต่อมา หลิวจ้วงก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ก่อนรีบชักสายตากลับ

ไม่ได้ ตอนนี้เจียงฉือยังคอยปกป้องยัยนี่อยู่

ไม่คุ้มหรอกที่จะไปมีเรื่องกับเจียงฉือเพราะความอยากทางเพศ รอให้เธอถูกทิ้งก่อนแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย

พอยัยนี่ตกมาอยู่ในมือเขา เขาจะจัดการให้สาสม

บังอาจทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าคนอื่น!

พอนึกถึงครั้งก่อนที่เขาสารภาพรักกับเสิ่นเนี่ยน เธอไม่เพียงไม่ชายตามองเขาดี ๆ ยังเยาะเย้ยต่อหน้าคนอื่นว่าเขาคางคกอยากกินเนื้อหงส์

แค้นนี้เขาต้องชำระสักวัน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป