ทะลุมิติวันสิ้นโลก ทำไมเจอแต่พวกโรคจิตเนี่ย!

ตอนที่ 3 วันที่ถูกคนรังเกียจ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เดิมทีเสิ่นเนี่ยนอารมณ์หม่นหมองอยู่บ้าง แต่กลับสัมผัสได้อย่างเฉียบไวถึงสายตาที่มุ่งร้ายคู่หนึ่ง

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองทั้งสามคน

พอหลินหว่านเอ๋อร์เห็นเธอมองมา ก็กลอกตาใส่อย่างไม่ไว้หน้า

จ้าวหมิงยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือ ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

ส่วนหลิวจ้วง...

ก่อนหน้านี้เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอหันไปมอง เขาก็เก็บซ่อนอารมณ์ในแววตาเรียบร้อยแล้ว แถมยังส่งยิ้มซื่อ ๆ มาให้เธออีกด้วย

เสิ่นเนี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างแนบเนียน

แม้ภายนอกชายคนนี้จะดูซื่อ ๆ แต่คนที่เอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาได้ จะเป็นคนดีอะไรได้

อีกอย่าง...

เสิ่นเนี่ยนจ้องใบหน้าของหลิวจ้วงอยู่หลายวินาที คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เธอรู้สึกเหมือนเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนมาก่อน

แต่ความทรงจำกลับเลือนราง คิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออก

สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้ คิดเสียว่าเขาเป็นคนหน้าตาธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป

เมื่อนึกถึงสายตาเปี่ยมความอาฆาตและน่าขยะแขยงเมื่อครู่ เสิ่นเนี่ยนก็ไล่สายตามองคนทั้งสามไปมา

สุดท้ายสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่หลินหว่านเอ๋อร์ ซึ่งภายในเวลาแค่ 1 นาที กลอกตาใส่เธอไปแล้วไม่ต่ำกว่า 20 ครั้ง

มุมปากเสิ่นเนี่ยนกระตุก เธออดเปิดปากเหน็บแนมไม่ได้

“ตาเธอมีปัญหารึเปล่า? ถ้าป่วยก็รีบไปหาหมอ ระวังลูกตาจะกลิ้งหลุดออกมาล่ะ!”

ท่ากลอกตาของหลินหว่านเอ๋อร์ชะงักกึก สีหน้าพลันบูดบึ้ง

มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เธอจ้องเสิ่นเนี่ยนอย่างเกรี้ยวกราด

จากนั้นก็กลอกตาไปมา ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นท่าทางน่าสงสารทันควัน

เสิ่นเนี่ยนมองสีหน้าที่แปรเปลี่ยนราวพลิกหน้ามือเป็นหลังมือของเธอแล้วอดทึ่งในใจไม่ได้

เธอยังไม่ทันเข้าใจว่าหลินหว่านเอ๋อร์คิดจะทำอะไร จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง เร็วจนมองเห็นได้เพียงเงาพร่ามัว

เสียงดัดจริตพลันดังขึ้น “พี่เจียง ดูพี่เนี่ยนสิคะ ฉันแค่หวังดีถามว่าเธอหิวไหม เธอไม่รับน้ำใจฉันก็แล้วไป ยังมาด่าฉันอีก”

หลินหว่านเอ๋อร์แสร้งก้มหน้าเช็ดน้ำตาไปด้วย หามุมเหมาะ ๆ ไปด้วย ตั้งใจจะโผเข้าหาอ้อมแขนเจียงฉือ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงฉือก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในมือยังถือขนมปังอยู่

เขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หางตาเหลือบเห็นหลินหว่านเอ๋อร์พุ่งเข้ามาหา จึงรีบหลบไปด้านข้าง

หลินหว่านเอ๋อร์เองก็ไม่ได้คิดว่าจะโผเข้าหาเขาสำเร็จอยู่แล้ว ร่างเซไปสองสามก้าว ก่อนจะทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว

แววไม่พอใจวาบผ่านดวงตา เธอขุ่นเคืองที่เจียงฉือปฏิเสธเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าจ้าวหมิงไม่ไร้ประโยชน์ แถมพลังพิเศษของเธอก็ไม่ได้มีอานุภาพทำลายล้างสูง ป่านนี้เธอคงไม่ต้องตกต่ำถึงขั้นเกาะผู้ชายเพื่อให้คุ้มครองตัวเอง

หลังเจียงฉือหลบไปด้านข้าง เขาก็มองขนมปังบนจานที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้จะเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว เสิ่นเนี่ยนก็ยังคงเป็นคนเดิม ทุกครั้งที่กินอะไรต้องจัดจานให้สวยงามประณีต

เขาอุตส่าห์จัดเตรียมมันอย่างยากลำบาก จะปล่อยให้หลินหว่านเอ๋อร์ทำพังไม่ได้ ไม่อย่างนั้นตัวเองคงโดนด่าอีก

เจียงฉือเงยหน้าขึ้น เห็นเสิ่นเนี่ยนนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา จ้องมองเขาไม่กะพริบ คิ้วของเขาจึงขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม

เขาวางจานลงบนโต๊ะกลางอย่างแรง น้ำเสียงเย็นชา “กินซะ”

เสิ่นเนี่ยนไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเขา ตอนนี้เธอหิวแทบตาย รู้สึกว่าถ้าไม่กินอะไรอีกคงได้อดตายอยู่ที่นี่แน่

เธอจะกลายเป็นผู้ข้ามมิติคนแรกในประวัติศาสตร์ที่อดตายไปทั้งอย่างนี้

เสิ่นเนี่ยนหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาตัดขนมปังอย่างสง่างาม แล้วค่อย ๆ กิน เดิมทีเธอตั้งใจจะลุกขึ้นไปกินเฉย ๆ

แต่ความเคยชินของร่างกายกลับบังคับให้เธอหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา พอรู้ตัวอีกที ขนมปังก็ถูกส้อมจิ้มขึ้นมาแล้ว

เห็นแบบนั้นเธอก็ขี้เกียจวางมีดกับส้อมกลับที่เดิม จึงกินต่อไปทั้งอย่างนั้น

รสหวานของขนมปังแผ่ซ่านบนปลายลิ้นทันที เสิ่นเนี่ยนมีความสุขจนอดหรี่ตาลงไม่ได้

ระหว่างกิน สายตาของเธอก็เหลือบไปทางหน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ

ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม “บางสิ่ง” บนกองฟางยังคงขยับบิดไปมาไม่หยุด ไกลออกไปมีเสียงคำรามที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ดังแว่วมาเป็นระยะ

แววตาเสิ่นเนี่ยนหม่นลง เธอเก็บสายตากลับมา ก้มมองขนมปังตรงหน้า จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว

จากประสบการณ์ที่เธออ่านนิยายมา เสบียงที่เก็บไว้ในมิติล้วนเป็นสิ่งที่ตัวเอกออกไปหาอย่างยากลำบาก

แต่เธอ...

ตอนนี้เธอไม่มีความสามารถพอจะออกไปหาเสบียง หากบอกเรื่องที่ตัวเองมีพลังพิเศษด้านมิติออกไป

เธอก็ไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยว่าจะทำให้เจียงฉือยอมให้เอาเสบียงทั้งหมดไปเก็บไว้ในมิติของเธอ

แต่ถ้าจะให้เธอออกไปหาเสบียงคนเดียว ก็ไม่ต่างอะไรกับการไปตาย

พอคิดได้แบบนี้ ความยินดีที่เสิ่นเนี่ยนเพิ่งปลุกพลังพิเศษด้านมิติขึ้นมาได้ก็พลันหายวับไป

มีมิติแล้วจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเธอไม่มีฝีมือพอจะออกไปหาเสบียง!

ขณะคิดอยู่ การเคี้ยวของเสิ่นเนี่ยนก็หยุดลง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงโดยไม่รู้ตัว

ขนมปังมีอยู่แค่ชิ้นเดียว ไม่นานเธอก็กินหมด

หลังกินขนมปังหมด ห้องรับแขกก็เงียบไปหลายวินาที

เจียงฉือพิงโซฟา ก้มตาลง ขนตาหนาเป็นเงาทึบใต้ดวงตา จนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

เสิ่นเนี่ยนหยิบน้ำดื่มขวดหนึ่งที่อยู่ข้างตัวขึ้นมาจิบทีละน้อย สายตากวาดมองคนทั้งสี่ไปมา

ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเงียบงันสนิทและเริ่มแปลกประหลาดขึ้นทุกที

เสิ่นเนี่ยนกลอกตาไปมา เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี สุดท้ายจึงเลือกเฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อน

เงียบกันอยู่ราว 3 นาที เจียงฉือก็ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ทำเอาเธอสะดุ้ง

เขาเดินไปที่มุมห้อง แล้วเตะเป้เดินป่าสองสามใบนั้น

เป้แฟบจนผิดรูป ข้างในมีเพียงน้ำไม่กี่ขวดกับบิสกิตอัดแท่งครึ่งถุง เห็นได้ชัดว่าคงประทังชีวิตได้อีกไม่นาน

เป็นอย่างที่คิด เจียงฉือขมวดคิ้ว น้ำเสียงเคร่งขรึมลง “เสบียงไม่พอแล้ว อยู่ได้อย่างมากก็อีก 2 วัน”

หัวใจเสิ่นเนี่ยนกระตุก เธอเหลือบเห็นห้องครัวตอนลงมาชั้นล่างเมื่อครู่ ตู้เย็นว่างเปล่า ในตู้เก็บของมีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่กี่ห่อ

เห็นได้ชัดว่ามีคนกวาดของในวิลลาหลังนี้ไปแล้ว เจ้าของเดิมคงหอบอาหารส่วนใหญ่หนีเอาชีวิตรอดไปด้วย

ส่วนพวกเขา...

ตอนวันสิ้นโลกปะทุขึ้นกะทันหัน พวกเขามัวแต่หนีเอาชีวิตรอดอย่างลนลาน จึงไม่ได้เอาอาหารติดตัวมาด้วยเลย

อีกอย่าง ฐานะทางบ้านของเธอกับเจียงฉือก็ไม่ได้ขัดสน ย่อมไม่มีใครกักตุนอาหาร ปกติมักออกไปกินตามร้านอาหารหรู

ไม่สิ

เสิ่นเนี่ยนนึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมน่าจะยังมีขนมขบเคี้ยวเก็บไว้บ้าง

แต่ใครเขาจะนึกถึงของกินที่ยัดไว้ในตู้ตอนกำลังหนีตายกันล่ะ!

ขณะที่ความคิดของเธอเริ่มล่องลอย เสียงของเจียงฉือก็ดังขึ้นฉับพลัน ดึงความคิดที่กระจัดกระจายให้กลับมา

“เพราะงั้น” เจียงฉือหันกลับมา กวาดตามองทุกคน ก่อนตัดสินใจเด็ดขาด “พวกเราต้องออกไปหาเสบียง”

สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเสิ่นเนี่ยนชั่วครู่ คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า “เสิ่นเนี่ยนอยู่ที่นี่ พวกเราสี่คนจะออกไปหาเสบียง”

เสิ่นเนี่ยนชะงักไป ยังไม่ทันได้พูด หลินหว่านเอ๋อร์ก็ร้อนใจ รีบโต้แย้งขึ้นมาก่อน

เสียงของเธอแหลมสูง แต่ไม่นานก็ปรับให้เป็นปกติ พร้อมฝืนยิ้มออกมา

“พี่เจียง ให้พี่เนี่ยนอยู่ที่วิลลาคนเดียวอันตรายเกินไปนะคะ! ถ้าซอมบี้บุกเข้ามาจะทำยังไง?”

หลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นจากโซฟา น้ำเสียงหวานใสแฝงความห่วงใยอย่างพอดิบพอดี “ให้พี่เนี่ยนไปกับพวกเราด้วยเถอะค่ะ ยังไงคนเยอะก็ช่วยกันได้มากกว่า!”

“อีกอย่าง...”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความไม่พอใจ “พวกเราออกไปหาเสบียง แต่เธอกลับอยู่ที่วิลลาคนเดียว ไม่ทำอะไรแล้วยังได้เสวยสุข แบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหมคะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเนี่ยนก็เข้าใจขึ้นมาทันที แต่ไม่ได้โต้แย้งออกไป

ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็จริง เธอไม่ได้ลงแรง พอพวกเขาหาเสบียงกลับมาแล้ว เธอก็คงต้องหน้าด้านขอกินอยู่ดี

จะให้เธออดตายเพราะความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหรือไง

เจียงฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าพลันเย็นชาลง เขาเป็นคนทะนงตนและเกลียดอย่างยิ่งที่คนอื่นมาสงสัยในการตัดสินใจของเขา

เขาพูดเสียงเย็น “วางใจได้ เสบียงที่พวกเธอหาได้ก็เป็นของพวกเธอ ส่วนเสบียงที่ฉันหาได้ ฉันจะจัดการเอง

“ถึงตอนนั้นเสิ่นเนี่ยนจะกินของฉัน ไม่ไปกินเสบียงที่พวกเธออุตส่าห์หามาให้เหนื่อยเปล่า ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราก็แยกกันไป”

รอยยิ้มฝืน ๆ บนใบหน้าหลินหว่านเอ๋อร์แข็งค้างทันที เธอรีบอธิบาย “พี่เจียง ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ”

หลิวจ้วงเห็นดังนั้นก็รีบแสดงความภักดี “พี่เจียง เสบียงที่ผมหาได้ทั้งหมดเป็นของพี่ ถ้าไม่ได้พี่ที่มีฝีมือแข็งแกร่งพาผมหนีออกมาจากโรงเรียน ผมคงตายไปแล้ว”

จ้าวหมิงยกมือดันแว่น ปิดบังความเย็นชาในแววตา แล้วเอ่ยชี้แจงเสียงเบาเช่นกัน

“พี่เจียง หว่านเอ๋อร์ไม่ได้หมายความแบบนั้น เธอเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่รู้จักพูด พี่อย่าเก็บมาใส่ใจเลย

“ตั้งแต่พี่พาพวกเราหนีออกมาจากโรงเรียน พวกเราก็ถือพี่เป็นหัวหน้าอยู่ในใจแล้ว อีกอย่าง ที่พี่ให้เสิ่นเนี่ยนอยู่ที่วิลลาก็ต้องมีเหตุผลของพี่อยู่แล้ว”

พูดจบ เขาก็เหลือบมองหลินหว่านเอ๋อร์แวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูดออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป