“ห้าล้าน แล้วก็เลิกกับลูกชายฉันซะ”
เช็คใบหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ
เสิ่นเนี่ยนปรายตามองเช็คใบนั้น ก่อนเงยหน้ามองหญิงตรงข้ามที่กำลังละเลียดจิบกาแฟอย่างสง่างาม
หญิงคนนั้นแต่งกายด้วยเครื่องประดับระยิบระยับ ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ดูเหมือนเพิ่งสามสิบต้น ๆ
เสิ่นเนี่ยนเม้มปาก ไม่พูดอะไร เธอเพิ่งเจอผู้หญิงคนนี้มาแค่สองครั้งเท่านั้น
ครั้งแรกคือตอนที่เธอเพิ่งแต่งงานกับหลินอวี่โจว แต่สีหน้าของอีกฝ่ายในงานแต่งดูย่ำแย่มาก
พอดื่มอวยพรเสร็จก็เดินจากไปด้วยความโกรธ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนกระทั่งตอนนี้...
หลินจิ้งเสี่ยวเห็นเสิ่นเนี่ยนเงียบไปนาน คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววรำคาญและดูแคลนวาบผ่านดวงตา
เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเย็นชาลง “เสิ่นเนี่ยนใช่ไหม ฉันก็ไม่อยากพูดตรง ๆ หรอกนะ เธอกับพวกเราอยู่กันคนละชนชั้น เธอไม่มีทางมอบผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมให้ยวี่โจวได้
อีกอย่าง แนวคิดเรื่องการใช้จ่ายกับอุดมคติของเราก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ถ้ารอให้ความสัมพันธ์แตกหักจนทะเลาะกันเลือดตกยางออก สู้รู้จักถอยเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า สาวน้อย ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด”
เสิ่นเนี่ยนข่มความตื่นเต้นในใจไว้เต็มที่ แล้วแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด
ในใจเริ่มคำนวณแล้วว่าเงินก้อนนี้พอให้หนีไปเมืองไหน แล้วใช้ชีวิตกินดื่มเที่ยวไปตลอดครึ่งหลังของชีวิตได้บ้าง
ได้ยินดังนั้น เธอก็มองหญิงคนนั้นด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา พูดเสียงสะอื้น “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” มือรีบคว้าเช็คใบนั้นแทบรอไม่ไหว
ในใจแอบบ่นว่า: ลูกชายคุณควบคุมคนอื่นเก่งจนเกินมนุษย์ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่อยากอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต
ไม่ใช่แค่ไม่มีอิสระ แม้แต่ความเป็นส่วนตัวก็ไม่มี เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในชีวิตยังถูกควบคุมไปหมด
เมื่อได้ยินคำตอบ หลินจิ้งเสี่ยวเลิกคิ้วเล็กน้อย แววเข้าใจวาบขึ้นในดวงตา ก่อนวางสายโทรศัพท์อย่างแนบเนียน
เสิ่นเนี่ยนเองก็ไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาพูดกับผู้หญิงคนนี้ต่อ เธอรีบลุกขึ้น ตั้งใจจะเรียกรถหนีไปชนบทเดี๋ยวนี้
ส่วนเหตุผลที่ไม่ไปสนามบินหรืออะไรทำนองนั้นน่ะหรือ
ก็เพราะเอกสารประจำตัวของเธอไม่ได้อยู่กับตัวเลยสักชิ้น
หลินจิ้งเสี่ยวมองแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไปของเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ กว้างขึ้น
เสิ่นเนี่ยนเพิ่งเดินพ้นประตูกระจก เงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที
รถแล่นขวักไขว่ไปมาบนถนน ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
ชายคนนั้นจ้องเธอเขม็งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาหยุดอยู่ที่เช็คซึ่งเธอกำไว้ในมือ ความเย็นชาในแววตายิ่งทวีขึ้น
แสงแดดเจิดจ้า แต่กลับส่องไม่ถึงความหวาดกลัวในใจเสิ่นเนี่ยน
หลินอวี่โจว
แฟนหนุ่มผู้มีความต้องการควบคุมคนอื่นจนชวนอึดอัด
ประโยคที่เขาพูดเมื่อคืน “เนี่ยนเนี่ยน อย่าทรยศฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ปรานี”
น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเย็นเยียบยังคงติดอยู่ในหัวเธอ
เสิ่นเนี่ยนตกใจจนสติหลุด เขาไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้ต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง?
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เธอเบิกตากว้าง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งมองหลินอวี่โจวที่หน้าขรึมลง
จังหวะนั้นเอง แสงสว่างก็พลันแล่นวาบในหัว เธอนึกขึ้นได้ทันที
เมื่อคืนหลินอวี่โจวก็แปลก ๆ เอาแต่ถามเธอว่า “ถ้าแม่ฉันให้เงินเธอหนึ่งล้านเพื่อให้เลิกกับฉัน เธอจะเลือกยังไง?”
ตอนนั้นเธอเหนื่อยจนแทบหมดแรงจากการถูกเขาทำเอาเสียสภาพ จะมีอารมณ์ไปสนใจเขาที่ไหน แต่ก็เลี่ยงไม่ตอบไม่ได้
การเงียบกับการโกหกต่างก็ทำให้หลินอวี่โจวโกรธ แต่ถ้าเธอเงียบ เขาจะยิ่งโมโหกว่าเดิม
เพื่อให้ตัวเองได้นอนหลับสบาย เสิ่นเนี่ยนจึงตอบโดยไม่ลังเล “คุณไง! คุณก็รู้ว่าฉันคบกับคุณไม่เคยเป็นเพราะเงิน”
ในใจเธอเติมต่อเงียบ ๆ ว่า “เพราะตอนแรกฉันแค่เห็นแก่หน้าตา”
เมื่อได้ยินคำตอบ หลินอวี่โจวไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจแม้แต่น้อย
เขาเพียงหลุบตามองเธอเงียบ ๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจ ก่อนพึมพำว่า “อย่างนั้นหรือ?”
เสิ่นเนี่ยนรู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาแปลกไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
เธอนึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ขึ้นมาได้ จึงเข้าใจทุกอย่างในพริบตา
เชี่ย!
ที่แท้ก็วางกับดักเธอนี่เอง!
แต่ใครจะอดใจต่อสิ่งล่อใจขนาดนี้ไหวล่ะ?!
ห้าล้าน แถมยังหนีจากแฟนหนุ่มที่ชอบควบคุมจนเกินขีดจำกัดได้ด้วย ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าควรเลือกอะไร
เสิ่นเนี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ความกลัวมีมากกว่า
ถึงอย่างไรหลินอวี่โจวก็มีวิธีการมากมายจนทำให้เธอขนลุก
จังหวะนั้นเอง เสียงเสียดสีแหลมบาดหูก็ดังขึ้นข้างหู
รถบรรทุกหนักคันใหญ่ที่เสียการควบคุมพุ่งออกมาจากทางขวามือของเธอ
ความทรงจำสุดท้ายของเสิ่นเนี่ยนคือเสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบอย่างประหลาด ขณะที่ล้อรถบดทับร่าง
รวมถึงสีหน้าตื่นตระหนกของหลินอวี่โจว และความคิดสุดท้ายในหัว
เชี่ย เงินห้าล้านยังไม่ได้จับให้อุ่นมือเลย
……
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พอสายตาเริ่มจับภาพได้ เธอก็ตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น
ใบหน้าหนึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม
คิ้วตาคมลึก สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเม้มแน่น แนวกรามคมชัด
หล่อราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้า แต่รูม่านตาของเสิ่นเนี่ยนหดวูบ เสียงกรีดร้องแทบพุ่งขึ้นมาจากลำคอ ร่างกายขยับถอยหลังไปเองตามสัญชาตญาณ
หลินอวี่โจว!!! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เธอไม่ได้ตายไปแล้วหรือ? ความเจ็บปวดตอนถูกรถบรรทุกคันใหญ่ทับยังไม่จางหายไป หรือว่าเขาก็ทะลุมิติมาด้วย?
ยังไม่ทันคิดหาคำตอบ เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แม้ผู้ชายตรงหน้าจะมีหน้าตาเหมือนหลินอวี่โจวทุกประการ แต่แววตากลับต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในดวงตาของเขาไม่มีความต้องการควบคุมอันมืดมนผิดปกติแบบหลินอวี่โจว มีเพียงความดูแคลนกับความหงุดหงิดอย่างชัดเจน
ราวกับเธอเป็นตัวปัญหา
เสิ่นเนี่ยนงุนงงไปหมด ได้แต่มองคนตรงหน้าตาค้าง
เดี๋ยวนะ หลินอวี่โจวเปลี่ยนเป็นคนปกติตั้งแต่เมื่อไหร่?
“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมา”
ชายคนนั้นยืดตัวตรง น้ำเสียงเย็นชา มองเธอด้วยแววรังเกียจ “อย่านอนแกล้งตาย”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ท่าทางเด็ดขาด ไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
เสิ่นเนี่ยนนิ่งค้างอยู่บนเตียง หัวใจเต้นรัวราวกับรัวกลอง
เธอใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะได้สติ แล้วเริ่มกวาดตามองรอบตัว—
นี่คือห้องนอนที่ตกแต่งหรูหรา เตียงใหญ่สไตล์ยุโรป โคมระย้าคริสตัล นอกหน้าต่างบานเต็มมีสนามหญ้าที่ตัดแต่งเรียบร้อย
แต่บนสนามหญ้ามีร่างหลายร่างนอนเกลื่อนอยู่...ศพหรือเปล่า?
ไม่สิ พวกนั้นยังชักกระตุกอยู่
เสิ่นเนี่ยนรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมา ขณะเดียวกัน ความทรงจำจำนวนมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอก็ทะลักเข้าสู่สมอง
เธอชื่อเสิ่นเนี่ยน ชื่อและนามสกุลเหมือนกับผู้หญิงคนนี้
เมื่อสามวันก่อน ไวรัสระบาด โลกทั้งใบล่มสลาย สัตว์กลายพันธุ์และกระหายเลือด พืชพรรณเหี่ยวตาย ซอมบี้ออกอาละวาด
เจียงฉือ แฟนของร่างเดิม ปลุกพลังสายฟ้าขึ้นมาได้ เขาพาเธอกับอีกสามคนหนีมายังบ้านพักชานเมืองหลังนี้เพื่อหลบภัยชั่วคราว
เจียงฉือ แม้จะมีหน้าตาเหมือนหลินอวี่โจวทุกอย่าง แต่เป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิง
เสิ่นเนี่ยนโล่งใจขึ้นมาทันที เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่ต้องถูกควบคุมแบบนั้นอีกแล้ว
เธอรีบไล่ดูความทรงจำของร่างเดิม ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ
เจ้าของร่างเดิมเอาแต่ใจและวางท่าเป็นคุณหนู ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา คนเดียวที่ทำให้เธอกลัวได้คือพี่ชายต่างสายเลือดผู้เย็นชาคนนั้น
น่าเสียดาย ตอนที่ไวรัสระบาด เธออยู่ที่โรงเรียน พอตอนนี้ระบบสื่อสารล่ม เธอก็ไม่รู้ว่าครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง
แต่เสิ่นเนี่ยนก็ไม่ได้สนใจนัก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่ยังตึงเครียด ไม่ต้องพูดถึงพ่อเลี้ยงกับคนอื่น ๆ เลย
แม้ตัวเองจะไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา แต่ก็อาศัยสถานะที่เจียงฉือเป็นแฟน คอยสั่งเขาไปทั่ว—
“เจียงฉือ ฉันอยากดื่มน้ำ”
“เจียงฉือ ไปปิดหน้าต่างให้หน่อย”
“เจียงฉือ นายไปเฝ้าหน้าประตู ฉันกลัว”
ตลอดสามวัน เธอใช้เจียงฉืออย่างกับคนรับใช้
เฮ้อ!
เสิ่นเนี่ยนถอนหายใจเบา ๆ ในใจขุ่นเคืองอย่างยิ่ง
ทำไมเป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ แต่ฉันกลับถูกหลินอวี่โจวควบคุมเหมือนคนรับใช้!!!
อย่างไรก็ตาม จากความทรงจำของร่างเดิม เสิ่นเนี่ยนพบว่านิสัยของเจียงฉือต่างจากหลินอวี่โจวราวฟ้ากับเหว
เจียงฉือเป็นคนหยิ่งผยองอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหลังปลุกพลังสายฟ้าขึ้นมาได้ เขาก็ยิ่งคิดว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ แค่เดินก็แทบลอย
แต่ท่าทีที่เขามีต่อร่างเดิมกลับขัดแย้งกันเอง—
ด้านหนึ่งก็รำคาญที่เธอไม่มีพลัง แถมยังเรื่องมาก แต่อีกด้านหนึ่งเพราะสถานะ “แฟนหนุ่ม” จึงจำใจต้องปกป้องเธอ
ท่าทีอึดอัดแบบนี้ดำเนินต่อเนื่องมาสามวัน จนเมื่อคืนร่างเดิมหมดสติไปเพราะตกใจอย่างหนัก
แต่เมื่อย้อนนึกถึงแววตาของเจียงฉือเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าแฟนสาวของตัวเองเปลี่ยนคนไปแล้ว
เสิ่นเนี่ยนถอนหายใจโล่งอก แต่จากนั้นก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีกครั้ง
เธอใช้มือยันขอบเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง ยกนิ้วเรียวขาวนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากชั้นล่าง
ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนวูบไหว เธอย่องไปที่ประตู แล้วมองลงไปข้างล่างผ่านช่องบันได
มีคนนั่งอยู่สี่คนในห้องรับแขก
เจียงฉือนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว ไขว่ห้าง ใช้ปลายนิ้วถูประกายสายฟ้าสีฟ้าอมม่วงเส้นเล็ก ๆ ท่าทางราวกับกำลังประกาศว่า “ฉันนี่แหละเก่งที่สุด”
เสิ่นเนี่ยนเห็นสีหน้าหยิ่งผยองของเขาแล้วมุมปากกระตุก
ช่างชวนให้รู้สึกแปลกแยกจริง ๆ!
หลินอวี่โจวทำหน้าขรึมตลอดเวลา แววตาก็เย็นชา จู่ ๆ มาเห็นคนที่มีใบหน้าเดียวกันทำสีหน้าแบบนี้ ช่างให้ความรู้สึกขัดแย้งอย่างประหลาด
เสิ่นเนี่ยนดึงความคิดฟุ้งซ่านกลับมา แล้วเลื่อนสายตาไปด้านข้าง
บนโซฟาสองที่นั่งทางซ้ายของเจียงฉือ มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่
ผู้ชายสวมแว่นกรอบทอง ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ก้มหน้าเปิดอ่านหนังสือบางอย่างอยู่
ส่วนผู้หญิงมัดผมหางม้า หน้าตาน่ารัก แต่จงใจเอนตัวไปทางเจียงฉือ จนแทบยื่นตัวพ้นที่วางแขนโซฟา
“พี่เจียง เมื่อกี้ท่านั้นเท่มากเลยค่ะ! ซอมบี้พวกนั้นเข้าใกล้พี่ไม่ได้เลยสักตัว”
สาวหน้าหวานพูดเสียงนุ่มนิ่ม ขณะพูดก็เหลือบมองชายแว่นข้างกาย แววดูแคลนวาบผ่านดวงตา “เก่งกว่าจ้าวหมิงบ้านเราตั้งเยอะ”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของชายแว่นซึ่งถูกเรียกว่าจ้าวหมิงชะงักไป เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเจียงฉือพอใจกับคำเยินยอนี้มาก เขาส่งเสียงฮึ แล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างอดไม่ได้
“แน่นอนอยู่แล้ว พลังสายฟ้าเป็นพลังโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด พวกพลังความเร็ว พละกำลัง แล้วก็พลังน้ำของพวกเธอน่ะ เป็นแค่พลังสนับสนุนทั้งนั้น”