ทะลุมิติวันสิ้นโลก ทำไมเจอแต่พวกโรคจิตเนี่ย!

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาโลกาวินาศ

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ห้าล้าน แล้วก็เลิกกับลูกชายฉันซะ”

เช็คใบหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ

เสิ่นเนี่ยนปรายตามองเช็คใบนั้น ก่อนเงยหน้ามองหญิงตรงข้ามที่กำลังละเลียดจิบกาแฟอย่างสง่างาม

หญิงคนนั้นแต่งกายด้วยเครื่องประดับระยิบระยับ ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ดูเหมือนเพิ่งสามสิบต้น ๆ

เสิ่นเนี่ยนเม้มปาก ไม่พูดอะไร เธอเพิ่งเจอผู้หญิงคนนี้มาแค่สองครั้งเท่านั้น

ครั้งแรกคือตอนที่เธอเพิ่งแต่งงานกับหลินอวี่โจว แต่สีหน้าของอีกฝ่ายในงานแต่งดูย่ำแย่มาก

พอดื่มอวยพรเสร็จก็เดินจากไปด้วยความโกรธ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนกระทั่งตอนนี้...

หลินจิ้งเสี่ยวเห็นเสิ่นเนี่ยนเงียบไปนาน คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววรำคาญและดูแคลนวาบผ่านดวงตา

เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเย็นชาลง “เสิ่นเนี่ยนใช่ไหม ฉันก็ไม่อยากพูดตรง ๆ หรอกนะ เธอกับพวกเราอยู่กันคนละชนชั้น เธอไม่มีทางมอบผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมให้ยวี่โจวได้

อีกอย่าง แนวคิดเรื่องการใช้จ่ายกับอุดมคติของเราก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ถ้ารอให้ความสัมพันธ์แตกหักจนทะเลาะกันเลือดตกยางออก สู้รู้จักถอยเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า สาวน้อย ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด”

เสิ่นเนี่ยนข่มความตื่นเต้นในใจไว้เต็มที่ แล้วแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด

ในใจเริ่มคำนวณแล้วว่าเงินก้อนนี้พอให้หนีไปเมืองไหน แล้วใช้ชีวิตกินดื่มเที่ยวไปตลอดครึ่งหลังของชีวิตได้บ้าง

ได้ยินดังนั้น เธอก็มองหญิงคนนั้นด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา พูดเสียงสะอื้น “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” มือรีบคว้าเช็คใบนั้นแทบรอไม่ไหว

ในใจแอบบ่นว่า: ลูกชายคุณควบคุมคนอื่นเก่งจนเกินมนุษย์ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่อยากอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต

ไม่ใช่แค่ไม่มีอิสระ แม้แต่ความเป็นส่วนตัวก็ไม่มี เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในชีวิตยังถูกควบคุมไปหมด

เมื่อได้ยินคำตอบ หลินจิ้งเสี่ยวเลิกคิ้วเล็กน้อย แววเข้าใจวาบขึ้นในดวงตา ก่อนวางสายโทรศัพท์อย่างแนบเนียน

เสิ่นเนี่ยนเองก็ไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาพูดกับผู้หญิงคนนี้ต่อ เธอรีบลุกขึ้น ตั้งใจจะเรียกรถหนีไปชนบทเดี๋ยวนี้

ส่วนเหตุผลที่ไม่ไปสนามบินหรืออะไรทำนองนั้นน่ะหรือ

ก็เพราะเอกสารประจำตัวของเธอไม่ได้อยู่กับตัวเลยสักชิ้น

หลินจิ้งเสี่ยวมองแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไปของเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ กว้างขึ้น

เสิ่นเนี่ยนเพิ่งเดินพ้นประตูกระจก เงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที

รถแล่นขวักไขว่ไปมาบนถนน ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

ชายคนนั้นจ้องเธอเขม็งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาหยุดอยู่ที่เช็คซึ่งเธอกำไว้ในมือ ความเย็นชาในแววตายิ่งทวีขึ้น

แสงแดดเจิดจ้า แต่กลับส่องไม่ถึงความหวาดกลัวในใจเสิ่นเนี่ยน

หลินอวี่โจว

แฟนหนุ่มผู้มีความต้องการควบคุมคนอื่นจนชวนอึดอัด

ประโยคที่เขาพูดเมื่อคืน “เนี่ยนเนี่ยน อย่าทรยศฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ปรานี”

น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเย็นเยียบยังคงติดอยู่ในหัวเธอ

เสิ่นเนี่ยนตกใจจนสติหลุด เขาไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้ต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง?

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เธอเบิกตากว้าง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งมองหลินอวี่โจวที่หน้าขรึมลง

จังหวะนั้นเอง แสงสว่างก็พลันแล่นวาบในหัว เธอนึกขึ้นได้ทันที

เมื่อคืนหลินอวี่โจวก็แปลก ๆ เอาแต่ถามเธอว่า “ถ้าแม่ฉันให้เงินเธอหนึ่งล้านเพื่อให้เลิกกับฉัน เธอจะเลือกยังไง?”

ตอนนั้นเธอเหนื่อยจนแทบหมดแรงจากการถูกเขาทำเอาเสียสภาพ จะมีอารมณ์ไปสนใจเขาที่ไหน แต่ก็เลี่ยงไม่ตอบไม่ได้

การเงียบกับการโกหกต่างก็ทำให้หลินอวี่โจวโกรธ แต่ถ้าเธอเงียบ เขาจะยิ่งโมโหกว่าเดิม

เพื่อให้ตัวเองได้นอนหลับสบาย เสิ่นเนี่ยนจึงตอบโดยไม่ลังเล “คุณไง! คุณก็รู้ว่าฉันคบกับคุณไม่เคยเป็นเพราะเงิน”

ในใจเธอเติมต่อเงียบ ๆ ว่า “เพราะตอนแรกฉันแค่เห็นแก่หน้าตา”

เมื่อได้ยินคำตอบ หลินอวี่โจวไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจแม้แต่น้อย

เขาเพียงหลุบตามองเธอเงียบ ๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่ยากจะเข้าใจ ก่อนพึมพำว่า “อย่างนั้นหรือ?”

เสิ่นเนี่ยนรู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาแปลกไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เธอนึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ขึ้นมาได้ จึงเข้าใจทุกอย่างในพริบตา

เชี่ย!

ที่แท้ก็วางกับดักเธอนี่เอง!

แต่ใครจะอดใจต่อสิ่งล่อใจขนาดนี้ไหวล่ะ?!

ห้าล้าน แถมยังหนีจากแฟนหนุ่มที่ชอบควบคุมจนเกินขีดจำกัดได้ด้วย ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าควรเลือกอะไร

เสิ่นเนี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ความกลัวมีมากกว่า

ถึงอย่างไรหลินอวี่โจวก็มีวิธีการมากมายจนทำให้เธอขนลุก

จังหวะนั้นเอง เสียงเสียดสีแหลมบาดหูก็ดังขึ้นข้างหู

รถบรรทุกหนักคันใหญ่ที่เสียการควบคุมพุ่งออกมาจากทางขวามือของเธอ

ความทรงจำสุดท้ายของเสิ่นเนี่ยนคือเสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบอย่างประหลาด ขณะที่ล้อรถบดทับร่าง

รวมถึงสีหน้าตื่นตระหนกของหลินอวี่โจว และความคิดสุดท้ายในหัว

เชี่ย เงินห้าล้านยังไม่ได้จับให้อุ่นมือเลย

……

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พอสายตาเริ่มจับภาพได้ เธอก็ตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น

ใบหน้าหนึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม

คิ้วตาคมลึก สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเม้มแน่น แนวกรามคมชัด

หล่อราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้า แต่รูม่านตาของเสิ่นเนี่ยนหดวูบ เสียงกรีดร้องแทบพุ่งขึ้นมาจากลำคอ ร่างกายขยับถอยหลังไปเองตามสัญชาตญาณ

หลินอวี่โจว!!! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เธอไม่ได้ตายไปแล้วหรือ? ความเจ็บปวดตอนถูกรถบรรทุกคันใหญ่ทับยังไม่จางหายไป หรือว่าเขาก็ทะลุมิติมาด้วย?

ยังไม่ทันคิดหาคำตอบ เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

แม้ผู้ชายตรงหน้าจะมีหน้าตาเหมือนหลินอวี่โจวทุกประการ แต่แววตากลับต่างกันโดยสิ้นเชิง

ในดวงตาของเขาไม่มีความต้องการควบคุมอันมืดมนผิดปกติแบบหลินอวี่โจว มีเพียงความดูแคลนกับความหงุดหงิดอย่างชัดเจน

ราวกับเธอเป็นตัวปัญหา

เสิ่นเนี่ยนงุนงงไปหมด ได้แต่มองคนตรงหน้าตาค้าง

เดี๋ยวนะ หลินอวี่โจวเปลี่ยนเป็นคนปกติตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมา”

ชายคนนั้นยืดตัวตรง น้ำเสียงเย็นชา มองเธอด้วยแววรังเกียจ “อย่านอนแกล้งตาย”

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ท่าทางเด็ดขาด ไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

เสิ่นเนี่ยนนิ่งค้างอยู่บนเตียง หัวใจเต้นรัวราวกับรัวกลอง

เธอใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะได้สติ แล้วเริ่มกวาดตามองรอบตัว—

นี่คือห้องนอนที่ตกแต่งหรูหรา เตียงใหญ่สไตล์ยุโรป โคมระย้าคริสตัล นอกหน้าต่างบานเต็มมีสนามหญ้าที่ตัดแต่งเรียบร้อย

แต่บนสนามหญ้ามีร่างหลายร่างนอนเกลื่อนอยู่...ศพหรือเปล่า?

ไม่สิ พวกนั้นยังชักกระตุกอยู่

เสิ่นเนี่ยนรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมา ขณะเดียวกัน ความทรงจำจำนวนมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอก็ทะลักเข้าสู่สมอง

เธอชื่อเสิ่นเนี่ยน ชื่อและนามสกุลเหมือนกับผู้หญิงคนนี้

เมื่อสามวันก่อน ไวรัสระบาด โลกทั้งใบล่มสลาย สัตว์กลายพันธุ์และกระหายเลือด พืชพรรณเหี่ยวตาย ซอมบี้ออกอาละวาด

เจียงฉือ แฟนของร่างเดิม ปลุกพลังสายฟ้าขึ้นมาได้ เขาพาเธอกับอีกสามคนหนีมายังบ้านพักชานเมืองหลังนี้เพื่อหลบภัยชั่วคราว

เจียงฉือ แม้จะมีหน้าตาเหมือนหลินอวี่โจวทุกอย่าง แต่เป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิง

เสิ่นเนี่ยนโล่งใจขึ้นมาทันที เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่ต้องถูกควบคุมแบบนั้นอีกแล้ว

เธอรีบไล่ดูความทรงจำของร่างเดิม ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ

เจ้าของร่างเดิมเอาแต่ใจและวางท่าเป็นคุณหนู ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา คนเดียวที่ทำให้เธอกลัวได้คือพี่ชายต่างสายเลือดผู้เย็นชาคนนั้น

น่าเสียดาย ตอนที่ไวรัสระบาด เธออยู่ที่โรงเรียน พอตอนนี้ระบบสื่อสารล่ม เธอก็ไม่รู้ว่าครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง

แต่เสิ่นเนี่ยนก็ไม่ได้สนใจนัก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่ยังตึงเครียด ไม่ต้องพูดถึงพ่อเลี้ยงกับคนอื่น ๆ เลย

แม้ตัวเองจะไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา แต่ก็อาศัยสถานะที่เจียงฉือเป็นแฟน คอยสั่งเขาไปทั่ว—

“เจียงฉือ ฉันอยากดื่มน้ำ”

“เจียงฉือ ไปปิดหน้าต่างให้หน่อย”

“เจียงฉือ นายไปเฝ้าหน้าประตู ฉันกลัว”

ตลอดสามวัน เธอใช้เจียงฉืออย่างกับคนรับใช้

เฮ้อ!

เสิ่นเนี่ยนถอนหายใจเบา ๆ ในใจขุ่นเคืองอย่างยิ่ง

ทำไมเป็นคนเหมือนกันแท้ ๆ แต่ฉันกลับถูกหลินอวี่โจวควบคุมเหมือนคนรับใช้!!!

อย่างไรก็ตาม จากความทรงจำของร่างเดิม เสิ่นเนี่ยนพบว่านิสัยของเจียงฉือต่างจากหลินอวี่โจวราวฟ้ากับเหว

เจียงฉือเป็นคนหยิ่งผยองอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหลังปลุกพลังสายฟ้าขึ้นมาได้ เขาก็ยิ่งคิดว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ แค่เดินก็แทบลอย

แต่ท่าทีที่เขามีต่อร่างเดิมกลับขัดแย้งกันเอง—

ด้านหนึ่งก็รำคาญที่เธอไม่มีพลัง แถมยังเรื่องมาก แต่อีกด้านหนึ่งเพราะสถานะ “แฟนหนุ่ม” จึงจำใจต้องปกป้องเธอ

ท่าทีอึดอัดแบบนี้ดำเนินต่อเนื่องมาสามวัน จนเมื่อคืนร่างเดิมหมดสติไปเพราะตกใจอย่างหนัก

แต่เมื่อย้อนนึกถึงแววตาของเจียงฉือเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าแฟนสาวของตัวเองเปลี่ยนคนไปแล้ว

เสิ่นเนี่ยนถอนหายใจโล่งอก แต่จากนั้นก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

เธอใช้มือยันขอบเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง ยกนิ้วเรียวขาวนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากชั้นล่าง

ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนวูบไหว เธอย่องไปที่ประตู แล้วมองลงไปข้างล่างผ่านช่องบันได

มีคนนั่งอยู่สี่คนในห้องรับแขก

เจียงฉือนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว ไขว่ห้าง ใช้ปลายนิ้วถูประกายสายฟ้าสีฟ้าอมม่วงเส้นเล็ก ๆ ท่าทางราวกับกำลังประกาศว่า “ฉันนี่แหละเก่งที่สุด”

เสิ่นเนี่ยนเห็นสีหน้าหยิ่งผยองของเขาแล้วมุมปากกระตุก

ช่างชวนให้รู้สึกแปลกแยกจริง ๆ!

หลินอวี่โจวทำหน้าขรึมตลอดเวลา แววตาก็เย็นชา จู่ ๆ มาเห็นคนที่มีใบหน้าเดียวกันทำสีหน้าแบบนี้ ช่างให้ความรู้สึกขัดแย้งอย่างประหลาด

เสิ่นเนี่ยนดึงความคิดฟุ้งซ่านกลับมา แล้วเลื่อนสายตาไปด้านข้าง

บนโซฟาสองที่นั่งทางซ้ายของเจียงฉือ มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่

ผู้ชายสวมแว่นกรอบทอง ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ก้มหน้าเปิดอ่านหนังสือบางอย่างอยู่

ส่วนผู้หญิงมัดผมหางม้า หน้าตาน่ารัก แต่จงใจเอนตัวไปทางเจียงฉือ จนแทบยื่นตัวพ้นที่วางแขนโซฟา

“พี่เจียง เมื่อกี้ท่านั้นเท่มากเลยค่ะ! ซอมบี้พวกนั้นเข้าใกล้พี่ไม่ได้เลยสักตัว”

สาวหน้าหวานพูดเสียงนุ่มนิ่ม ขณะพูดก็เหลือบมองชายแว่นข้างกาย แววดูแคลนวาบผ่านดวงตา “เก่งกว่าจ้าวหมิงบ้านเราตั้งเยอะ”

มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของชายแว่นซึ่งถูกเรียกว่าจ้าวหมิงชะงักไป เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเจียงฉือพอใจกับคำเยินยอนี้มาก เขาส่งเสียงฮึ แล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างอดไม่ได้

“แน่นอนอยู่แล้ว พลังสายฟ้าเป็นพลังโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด พวกพลังความเร็ว พละกำลัง แล้วก็พลังน้ำของพวกเธอน่ะ เป็นแค่พลังสนับสนุนทั้งนั้น”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป