มีดของหลินลั่วเร็วถึงขีดสุด ขอแค่มีดสั้นแทงทะลุหัวใจ ต่อให้เทพเซียนมาก็ช่วยไม่ทัน
หนึ่งเดือนที่มาอยู่ที่นี่ เขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย
สิ่งสำคัญที่สุดข้อหนึ่งคือ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ใครก็ตามที่คุกคามชีวิตตัวเอง ต้องกำจัดให้สิ้นซาก มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้ดียิ่งขึ้น
“ตายซะ!” หลินลั่วคำรามในใจ
มีดสั้นแนบอยู่กับผิวหลังของอีกฝ่ายแล้ว ขอแค่ดันไปข้างหน้าอีกสิบเซนติเมตร ก็จะแทงทะลุหัวใจ เขาถึงกับจินตนาการถึงสัมผัสของคมมีดที่ฉีกกล้ามเนื้อหัวใจได้
แต่ในวินาทีถัดมา กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
จาวย่งไม่เคยนึกเลยว่าลูกค้าที่ดูซื่อ ๆ คนนี้จะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือขึ้นมา
ตอนมีดสั้นแทงเข้ามา เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหันตัว
แต่สัญชาตญาณที่สั่งสมจากการใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดมานาน กลับตอบสนองได้เร็วกว่าสมอง ร่างกายของเขาขยับเลื่อนไปทางขวากว่าสิบเซนติเมตรในเสี้ยววินาที
นี่คือปฏิกิริยาที่เขาฝึกฝนมาจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอดกว่ายี่สิบปี
“ฉึก!”
มีดสั้นขึ้นสนิมแทงเข้าไปจริง ๆ แต่กลับเฉียดหัวใจไปปักแน่นอยู่ข้างหัวใจ เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผล แม้จะดูน่าหวาดเสียวแต่ก็ไม่ถึงตาย
หลินลั่วเบิกตากว้าง
เขาคำนวณจังหวะ ระยะห่าง และมุมมาอย่างแม่นยำ ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหลบจุดสำคัญได้ในวินาทีสุดท้าย
ห้ามเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายโต้กลับ ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในหัวของหลินลั่วมีเพียงเรื่องนี้
จาวย่งอยู่ในย่านนี้มาหลายปี ทั้งค่า PM และประสบการณ์ต่อสู้จริงของเขาไม่ใช่สิ่งที่หลินลั่วจะเทียบได้ หากปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ คนที่จะตายก็คือตัวเขาเอง
เขากัดฟันดึงมีดสั้นออก ก่อนจะแทงซ้ำลงไปอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งมุ่งตรงไปยังจุดที่อันตรายถึงชีวิตที่สุด
ความคิดนั้นฟังดูสมบูรณ์แบบ แต่ความจริงกลับโหดร้าย
หลังจากจาวย่งระวังตัวแล้ว มีดทุกเล่มของหลินลั่วก็ถูกเขาหลบหลีกจุดสำคัญไปได้อย่างเฉียดฉิว
ไม่ถึงสองวินาที หลินลั่วก็แทงแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนเกิดรูเลือดสามรู เลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้ออย่างรวดเร็ว
เขาทำได้แค่นี้แล้ว
“ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าแก!”
ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แผ่นหลังจุดชนวนความโกรธของจาวย่งจนลุกโชน
เขากำหมัดขวา แล้วเหวี่ยงไปด้านหลังราวกับกำลังฟาดค้อนยักษ์
หลินลั่วหลบไม่พ้นเลย ความเร็วในการตอบสนองและความสามารถในการทนต่อแรงกระแทกของอีกฝ่ายล้วนเหนือขอบเขตของคนปกติ
ทันทีที่หมัดกระแทกร่างเขา ร่างของหลินลั่วก็ลอยกระเด็นไป ฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง
“อั่ก!”
เลือดพุ่งออกจากปาก หลินลั่วฟุบอยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแตกสลาย
“นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือไง?”
ถ้าเป็นเขาโดนแทงสามครั้ง ป่านนี้คงล้มไปแล้ว แต่อีกฝ่ายโดนแทงตั้งสามครั้งยังออกหมัดได้รุนแรงขนาดนี้
เขาประมาทเกินไป ต่อหน้าความแตกต่างด้านพลังที่ห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง ความได้เปรียบจากการลอบโจมตีถูกลดทอนจนแทบไม่เหลือ
หลินลั่วใช้สองมือยันพื้น ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างโซเซ มือขวากำมีดสั้นไว้แน่น เขางอตัวลงเหมือนสุนัขจรจัดที่ถูกต้อนจนมุม จ้องเขม็งไปยังจาวย่งที่กำลังเดือดดาล
ตอนนี้จาวย่งเองก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น หากเมื่อครู่เขาช้ากว่านี้เพียงครึ่งจังหวะ หัวใจคงมีรูเพิ่มขึ้นมาอีกรูแล้ว
เขาหยิบขวดยาจากตู้เซฟขึ้นมาอย่างรวดเร็ว บิดฝาออก ก่อนจะเงยหน้ากรอกลงคอ
บาดแผลที่เลือดกำลังไหลอยู่กลับหยุดเลือดลงอย่างเห็นได้ชัดต่อหน้าต่อตา
รูเลือดสามรูที่แผ่นหลังยังไม่สมานดี แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเสียเลือดมากจนหมดสติไป
หัวใจของหลินลั่ววูบลง แย่แล้ว แบบนี้จะสู้ต่อยังไง?
“ไอ้เด็กเวร เราเคยรู้จักกันหรือไง?” จาวย่งจ้องชายหนุ่มตรงหน้า ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงต้องเอาชีวิตเขาให้ได้
“คุณขายพวกเราให้บริษัทยาเอาไปเป็นหนูทดลอง สมควรตายแล้ว” หลินลั่วกัดฟันกรอด แต่ละคำเหมือนเค้นออกมาจากซอกฟัน
จาวย่งกลอกตาไปมา ชะงักอยู่สองวินาที ก่อนจะนึกออก
“อ้อ แกคือไอ้เด็กแซ่หลินคนนั้นนี่เอง? ยังไม่ตายอีกเหรอ?”
เขารู้ดีว่า “สินค้า” ที่ตัวเองส่งให้จางเฉิง ไม่มีใครสักคนที่กลับมาอย่างมีชีวิต
เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับรอดจากการทดลองกับมนุษย์แบบนั้นมาได้งั้นหรือ?
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันนี้แกต้องตาย” น้ำเสียงของจาวย่งเย็นเยียบลง
หากไม่กำจัดไอ้หมอนี่ ธุรกิจสกปรกที่เขาทำอยู่ก็ไม่มีทางดำเนินต่อไปได้
เขาฝืนทนความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาหลินลั่ว
สถานการณ์รุกและรับพลิกผันทันที
หลินลั่วถอยหลังไปเรื่อย ๆ เขารู้ดีว่าแม้อาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายจะหนักกว่าตัวเอง แต่ถ้าวัดกันที่พลังต่อสู้ เขาไม่มีทางชนะ
ร่างกายของจาวย่งผ่านการปรับเปลี่ยนด้วยการหลอมรวมยีน ค่า PM สูงกว่า 40 แต้ม ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะไปต่อกรด้วยได้
ทั้งสองปะทะกันเพียงชั่วครู่ หลินลั่วก็ถูกต่อยกระเด็นอีกครั้ง มีดสั้นในมือหลุดลอยออกไป เขานอนแผ่อยู่บนพื้นจนไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น
“ซี๊ด!”
มุมปากของจาวย่งกระตุกอยู่หลายครั้ง เมื่อครู่เขาเหวี่ยงหมัดไปหลายทีจนบาดแผลที่แผ่นหลังปริออกอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วแน่น เจ็บจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
เขาใช้มือพยุงโต๊ะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว กว่าความเจ็บปวดจะทุเลาลงก็ผ่านไปพักใหญ่
“ไอ้เด็กเวร กล้าลอบกัดฉัน วันนี้ฉันจะทำให้แกอยากตายก็ไม่ได้ อยากอยู่ก็ไม่รอด!”
ถูกคนธรรมดาทำให้บาดเจ็บถึงขนาดนี้ เขากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง ไม่มีทางฆ่าอีกฝ่ายให้ตายง่าย ๆ ต้องทรมานไอ้เด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้อย่างสาสม ถึงจะหายแค้น
เขาหันไปเดินข้างตู้เซฟ แล้วหยิบขวดยาออกมาอีกขวด เตรียมเข็มฉีดยาไว้พร้อมแล้ว
เขาค่อย ๆ เดินเข้าหาหลินลั่ว แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
“รู้ไหมว่านี่คืออะไร?” เขาย่อตัวลง ใช้เท้าเหยียบหน้าอกของหลินลั่วไว้
หลินลั่วไม่พูดอะไร เพียงจ้องเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
จาวย่งใช้เข็มฉีดยาดูดของเหลวในขวดอย่างชำนาญ จากนั้นก็แทงเข้าที่แขนของหลินลั่ว
หลินลั่วที่ไร้เรี่ยวแรงทั้งร่าง ไม่มีแม้แต่กำลังจะขัดขืน
ทำได้เพียงมองดูยาที่ไม่รู้จักไหลเข้าสู่ร่างกาย
“นี่เรียกว่าพิษหนามกระดูก สกัดมาจากตัวหนอนหนามกระดูก” มุมปากของจาวย่งยกขึ้น เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“เป็นของที่น่าสนใจมาก มันจะกระตุ้นให้เนื้อกระดูกงอกเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดหนามกระดูกนับไม่ถ้วนในร่างแก แล้วค่อย ๆ แทงทะลุอวัยวะภายใน เส้นเลือด และผิวหนังของแก”
“กระบวนการทั้งหมดจะกินเวลาประมาณสามชั่วโมง” เขายกเท้าออกแล้วลุกขึ้นยืน มองหลินลั่วที่ขดตัวอยู่บนพื้นจากเบื้องสูง “ตลอดสามชั่วโมงนี้ แกจะได้สัมผัสวิธีตายที่ทรมานที่สุดในโลกมนุษย์”
เมื่อถูกฉีดยาพิษเข้าใส่ หลินลั่วก็พลันตื่นตระหนก
เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น มือทั้งสองข้างสั่นเทา แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีบางสิ่งกำลังงอกขึ้นมาภายในกระดูก