คืนนั้นหลินลั่วหลับลึกเป็นพิเศษ กว่าจะตื่นก็เป็นเวลาสิบโมงกว่าในเช้าวันถัดมา
เขาเดินโซเซไปยังลำธารเล็ก ๆ ด้านนอก ล้างหน้าอย่างลวก ๆ แล้วเปลี่ยนชุดทดลองที่สวมอยู่เป็นเสื้อผ้าเก่าที่เก็บได้ก่อนหน้านี้
แม้ชุดทดลองจะสะอาด แต่ใส่ออกไปข้างนอกก็สะดุดตาเกินไป ที่สำคัญคือข้างในไม่มีแม้แต่กางเกงใน เท่ากับเดินแก้ผ้าออกไปบนถนนชัด ๆ
เสื้อผ้าเก่าสวมใส่สบายกว่า อย่างน้อยก็ดูเหมือนคนปกติ
หลังกัดกินผลไม้ป่าที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ไปสองผล หลินลั่วก็เริ่มครุ่นคิดถึงหนทางต่อจากนี้
หากอยากมีชีวิตรอดในโลกนี้ ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น
หากอยากแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องเพิ่มค่า PM วิธีที่รวดเร็วที่สุดคือใช้เงินซื้อสิ่งของที่เกี่ยวข้อง จากนั้นอาศัยความสามารถของ “เทียนฉี่” เพื่อรับค่า PM ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เดิมทีเขามีหยวนใหม่อยู่ 600 หยวน แต่เงินทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าเสื้อที่ใส่เมื่อวาน ซึ่งเสื้อตัวนั้นยังอยู่ในสถาบันวิจัยชีวเคมี ไม่มีทางเอาคืนได้แน่นอน
พูดอีกอย่างก็คือ เขาเข้าร่วมการทดลองทางคลินิกโดยไม่ได้อะไรสักแดง แถมเกือบเอาชีวิตไปทิ้งอีกต่างหาก
พอคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็กัดฟันกรอด
“ไอ้คนกลางระยำนั่น ผมต้องฆ่ามันให้ได้”
หลินลั่วไม่เคยเป็นคนดีมีเมตตา ใครมีแค้นก็ต้องชำระ เขาหยิบมีดสั้นขึ้นมาหนึ่งเล่ม มีสนิมเกรอะกรัง แล้วผลักประตูออกไป
เขามุ่งหน้าไปยังที่พักของคนกลางระยำนั่นตามเส้นทางในความทรงจำ ปกติหมอนั่นไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองเจียงหลิน แต่ไปสร้างบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ไว้นอกเมือง
เดินมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็มาถึง เบื้องหน้ามีบ้านหลังหนึ่งที่ตกแต่งไว้ดีพอควรตั้งตระหง่านอยู่
หลินลั่วข่มไฟโกรธในใจ สูดหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไป
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียก ก็มีเงาร่างคุ้นตาผลุบออกมาจากด้านข้าง “สวัสดีครับ ต้องการอะไรหรือครับ?”
คนที่เดินเข้ามาคือจาวย่ง คนกลางที่เกือบทำให้เขาถึงตาย
หมอนี่คลุกคลีอยู่แถบนอกเมืองเจียงหลินมานาน คอยติดต่อกับคนที่ไม่มีบัตรประชาชนอย่างหลินลั่วโดยเฉพาะ
หลอกลวงต้มตุ๋นเป็นเรื่องปกติ เพื่อรีดผลประโยชน์ออกมา แม้แต่ชีวิตของคนธรรมดาก็ยังกล้าลงมือ
การกระทำผิดกฎหมายพวกนี้ หากเกิดขึ้นในโลกเดิมของหลินลั่ว ฆ่ามันสิบครั้งก็ยังไม่พอ
“ผมอยากซื้อยีนยา ที่นี่มีขายไหม?”
หลินลั่วเห็นว่าอีกฝ่ายจำเขาไม่ได้ เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่ในใจก็คลายลงไปครึ่งหนึ่ง
จะโทษจาวย่งว่าตาถั่วก็ไม่ได้ ช่วงก่อนหน้านี้ผมของหลินลั่วยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ ใบหน้าเปื้อนเถ้าถ่านกับคราบสกปรก ดูไม่ต่างจากขอทาน
เมื่อวานเขาชำระล้างร่างกายจนสะอาดที่สถาบันวิจัยชีวเคมี วันนี้ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ดูราวกับเป็นคนละคน อีกฝ่ายจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ
พอได้ยินว่ามีลูกค้ามาหา รอยยิ้มบนใบหน้าจาวย่งก็เจ้าเล่ห์ขึ้นทันที “มีสิครับ มีแน่นอน! คุณอยากได้แบบไหนล่ะ?”
งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมันคือการหาเงิน ยิ่งได้มากยิ่งดี แกะอ้วนเดินมาถึงหน้าประตูทั้งที จะไม่เชือดได้อย่างไร?
“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องยีนยาเท่าไหร่ ช่วยแนะนำหน่อย”
“ได้เลยครับ!”
จาวย่งรีบควักกุญแจที่พกติดตัวออกมา เดินไปยังตู้เซฟ แล้วไขกุญแจเปิดประตูตู้ดังคลิก
มันกวาดตามองด้านใน ก่อนหยิบยาออกมาสามขวด แต่ละขวดมีของเหลวสีแปลกตาที่ไม่รู้จักอยู่เพียงหนึ่งถึงสองมิลลิลิตร
“สามขวดนี้เป็นยีนยาพื้นฐานทั้งหมด ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายได้อย่างมาก และยังช่วยสังเคราะห์แหล่งชีวิตได้ด้วย”
“ยีนยาพื้นฐานคืออะไร?” หลินลั่วขมวดคิ้ว
จาวย่งอธิบายอย่างกระตือรือร้น “พวกนี้สกัดจากร่างกายสัตว์กลายพันธุ์ แล้วนำมาผ่านกระบวนการดัดแปลงพันธุกรรม เหมาะสำหรับคนธรรมดาที่มีสภาพร่างกายทั่วไป ช่วยลดปฏิกิริยาการต่อต้านของภูมิคุ้มกันได้อย่างมาก”
มันหยิบยาสีเขียวขึ้นมาขวดหนึ่ง “นี่คือยาเพิ่มพละกำลัง ช่วยเพิ่มพลังกล้ามเนื้อได้อย่างมาก”
จากนั้นก็ชี้ไปยังอีกสองขวด “นี่คือยาเพิ่มความเร็วกับยาเพิ่มการมองเห็น ตามชื่อเลยครับ ช่วยเพิ่มความเร็วกับสายตา”
หลินลั่วพยักหน้า ดูเหมือนยีนยาพื้นฐานพวกนี้จะช่วยเสริมความสามารถในด้านต่าง ๆ ของร่างกาย เปรียบเหมือนยาบำรุงฤทธิ์แรง สำหรับเขาแล้วเหมาะพอดี
“ยาเพิ่มพละกำลังขวดนี้ราคาเท่าไหร่?”
จาวย่งกลอกตาไปมา ก่อนขยับปากตอบ “ต้นทุน 350 หยวนใหม่ เห็นว่าคุณมาซื้อครั้งแรก เรามาเป็นเพื่อนกัน ผมขายให้ 400 หยวนใหม่แล้วกัน”
ขณะพูด มันยังฝืนทำสีหน้าเสียดายออกมาอีกด้วย
มีเพียงมันเท่านั้นที่รู้ว่ายาพวกนี้เป็นสินค้าตกรุ่นจากบริษัทใหญ่ ๆ ทั้งหลาย มีความไม่เสถียรอย่างยิ่ง หากคนธรรมดาฉีดยาพวกนี้ อัตราการเสียชีวิตอาจสูงถึง 50 เปอร์เซ็นต์
ราคาตลาดอย่างมากก็แค่ 50 หยวนใหม่ หากไม่มีทางเลือกอื่น คงไม่มีใครซื้อของพรรค์นี้
การเสนอราคา 400 หยวนใหม่ของมันเรียกได้ว่าโขกราคาอย่างเลือดเย็น
“400 ก็ไม่แพงนี่ มีของที่ดีกว่านี้ไหม? เงินไม่ใช่ปัญหา”
หลินลั่วทำท่าทางเหมือนคนโง่ที่มีเงินเหลือเฟือ
“มีแน่นอน!” จาวย่งคึกคักขึ้นทันที วางยาสามขวดในมือลงข้าง ๆ แล้วหันไปหยิบอย่างอื่น
หลินลั่วขยับเข้าไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบสองก้าว จนเข้าไปชิดด้านหลังของจาวย่ง
“คุณคิดว่านี่เป็นยังไงครับ?” จาวย่งชูยาสีแดงขึ้นขวดหนึ่ง พูดจาอย่างตื่นเต้น “ยีนยาระดับ D: ยาสายเรียกสุนัข รายงานการทดลองระบุว่า หลังฉีดแล้วจะเพิ่มค่าพละกำลังได้ 100 ถึง 200 จิน และเพิ่มความเร็วในการวิ่งได้ 20 ถึง 30 เปอร์เซ็นต์”
“นอกจากนี้ ผู้ฉีดยายังสามารถรับยีนเฉพาะของสายเรียกสุนัขได้ และมีโอกาสตื่นพลังความสามารถบางอย่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ยีนยาพื้นฐานไม่มี”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “นี่เป็นยีนยาที่มีระดับ ฤทธิ์ยารุนแรงมาก คนธรรมดาอาจรับไม่ไหว”
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง” หลินลั่วพูดเสียงเรียบ “ยาระดับ D ขวดนี้ราคาเท่าไหร่?”
“เห็นว่าคุณเป็นคนตรงไปตรงมา ผมไม่คิดเงินมาก เอาราคากันตรง ๆ 5,000 หยวนใหม่”
ใจของหลินลั่วหนักอึ้ง ยาพื้นฐานเมื่อครู่ยังราคาแค่ 400 หยวนใหม่ แต่ของชิ้นนี้กลับราคา 5,000
ดูท่าแล้ว หากอยากแข็งแกร่งขึ้น เงินก็เป็นด่านที่เลี่ยงไม่พ้น
แต่สีหน้าเขาไม่แสดงความรู้สึกแม้แต่น้อย เพียงพูดเรียบ ๆ ว่า “ก็ใช้ได้ ขอผมดูอย่างอื่นอีกหน่อย”
“ได้เลยครับ ได้เลย!” จาวย่งยิ้มจนแทบลืมตาไม่ขึ้น วันนี้มันจับแกะอ้วนได้เต็ม ๆ แล้ว
มันหันกลับไปอีกครั้ง เตรียมหยิบยาตัวอื่นจากตู้เซฟ
ในจังหวะที่จาวย่งหันหลัง หลินลั่วก็ก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไม่ถึง 50 เซนติเมตร
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป
เขาหยิบมีดสั้นที่ขึ้นสนิมเกรอะกรังออกมา แขนขวาพุ่งแทงไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน ปลายมีดพุ่งตรงไปยังหัวใจของจาวย่ง
แทงเข้าหัวใจเพียงครั้งเดียว อีกฝ่ายก็ต้องตายอย่างแน่นอน
หลินลั่วรู้ดีว่าตัวเองอ่อนแอเกินไป ส่วนอีกฝ่ายก็อาจผ่านการดัดแปลงพันธุกรรมมาแล้ว ค่าพลังด้านต่าง ๆ ของร่างกายย่อมเหนือกว่าเขาอย่างขาดลอย
ดังนั้นตั้งแต่แรกเขาจึงเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร แสร้งทำเป็นใจกว้าง แล้วค่อย ๆ ทำให้อีกฝ่ายลดความระแวดระวังลงทีละน้อย
ตั้งแต่ถามราคา แสร้งทำเป็นว่าราคาถูกเกินไป ไปจนถึงขอดูสินค้าเพิ่ม ทุกย่างก้าวล้วนมีเป้าหมายเพื่อทำให้จาวย่งคลายความระวังลงอย่างสิ้นเชิง