ไม่ใช่ภาพหลอน
เดือยกระดูกเล็ก ๆ สิบกว่าแท่งแทงทะลุออกมาจากด้านในท่อนแขนซ้าย ปลายแหลมทิ่มทะลุผิวหนัง พร้อมหยดเลือดเม็ดเล็ก
เจ็บ เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ความเจ็บแปลบแผ่ขยายจากส่วนลึกของไขกระดูกออกมา ราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนกำลังแทงทะลุจากข้างในออกมาพร้อมกัน
เขาก้มมองแขนตัวเอง ใต้ผิวหนังมีบางอย่างกำลังขยับไหว ผิวหนังนูนขึ้นเป็นปุ่ม ๆ ราวกับมีหนอนนับพันนับหมื่นตัวกำลังเลื้อยอยู่ใต้ผิว
จาวย่งยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
“เริ่มแล้ว เริ่มแล้ว” เขาเดินไปมาอย่างกับกำลังดูละคร “อย่าเพิ่งรีบ นี่เพิ่งเริ่มเท่านั้น เดือยกระดูกจะงอกออกมาจากแขนขาก่อน จากนั้นก็ซี่โครง กระดูกสันหลัง...”
หลินลั่วกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นมา
จาวย่งย่อตัวลง
“นายคิดว่าพวกสถาบันวิจัยจ่ายเงินก้อนโตซื้อคนที่ฉันส่งไปทำไม? ก็เพื่อเก็บข้อมูลการเพิ่มจำนวนของพิษพวกนี้ในร่างกายมนุษย์น่ะสิ”
หลินลั่วขดตัวอยู่บนพื้น เดือยกระดูกจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แทงทะลุออกมาจากแขน หน้าแข้ง และหัวเข่า ราวกับหน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่พากันแย่งกันงอกทะลุผิวหนัง
“เจ็บไหม?” จาวย่งเอียงคอถาม น้ำเสียงเจือความเพลิดเพลินอย่างชัดเจน
หลินลั่วไม่ตอบ แรงทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการต่อต้านการงอกของเดือยกระดูก
“ฉันถามว่าเจ็บไหม!” จาวย่งเตะเข้าที่ไหล่ของหลินลั่วเต็มแรง จนร่างเขาพลิกหงาย
“อา...” หลินลั่วนอนหงาย เดือยกระดูกอีกหลายแท่งแทงทะลุออกมาจากหน้าอกพร้อมกัน