【ยีนหนามกระดูกปรับตัวสำเร็จ ความสามารถติดตัว: ใบมีดกระดูก เปิดใช้งานแล้ว】
หลินลั่วกำลังจะถามว่าใบมีดกระดูกคืออะไร
พลันได้ยินเสียงฉับ ใบมีดคล้ายคมมีดก็พุ่งออกมาจากซอกนิ้ว มือข้างละสามเล่ม
ไม่ใช่หนามกระดูก และไม่ใช่กระดูกงอกหยาบ ๆ แบบนั้น
ใบมีดกระดูกสีขาวนวลคมกริบสามเล่มยื่นออกมาจากซอกนิ้ว
ใบมีดกระดูกยาวประมาณสามสิบเซนติเมตร ขอบบางเฉียบราวคมมีด ผิวสะท้อนประกายเย็นเยียบ
รูม่านตาของจาวย่งหดวูบ
“นี่... นี่ไม่ใช่พิษหนามกระดูก!” เสียงของเขาสั่นเครือ “นี่มันยีนบริสุทธิ์... แกหลอมรวมยีนบริสุทธิ์งั้นเหรอ”
เขาทำงานสายนี้มาหลายปี ย่อมรู้ดีว่ายีนบริสุทธิ์หมายถึงอะไร
มันคือทิศทางการวิจัยขั้นสูงสุดที่บริษัทยาทุกแห่งทุ่มทรัพยากรศึกษา เป็นการสกัดชิ้นส่วนแกนกลางจากยีนของสิ่งมีชีวิต แล้วหลอมรวมเข้ากับร่างกายมนุษย์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยไม่มีการต่อต้านและไม่มีผลข้างเคียง
หลินลั่วขยับนิ้ว ใบมีดกระดูกทั้งสามเล่มส่งเสียงกึกกักเบา ๆ ไปตามการเคลื่อนไหว “ขอบคุณนะที่มอบของดีแบบนี้ให้ผม”
ใบหน้าจาวย่งคล้ำลง เขาไม่น่าพลาดพลั้งอย่างโง่เขลาแบบนี้เลย เมื่อครู่ควรจะจัดการอีกฝ่ายให้จบด้วยมีดเดียวแท้ ๆ ตอนนี้กลับไม่ได้อะไร แถมยังเสียของไปอีก
เขาเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างโดยไม่รู้ตัว ตามปกติแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายหลอมรวมยีนหนามกระดูกได้ชั่วคราว ก็ไม่ใช่คู่มือของเขา
แต่รูเลือดสามรูบนแผ่นหลังเตือนให้เขารู้ว่า ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์
“ไอ้เด็กเหลือขอ” จาวย่งย่อตัวลดจุดศูนย์ถ่วง กำหมัดหลวม ๆ “คิดว่างอกกระดูกออกมาไม่กี่เล่มแล้วจะชนะฉันได้หรือไง”
หลินลั่วไม่พูดสักคำ พุ่งเข้าใส่ทันที
เมื่ออีกฝ่ายบาดเจ็บ ก็ต้องฉวยโอกาสเอาชีวิตมัน
แม้จาวย่งจะบาดเจ็บสาหัส แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ที่สั่งสมมานานยี่สิบปีทำให้เขาไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ เขาไม่หนี แต่เลือกสู้