สองชั่วโมงต่อมา ทั้งสี่คนก็มาถึงที่พักของจาวย่ง
ชายที่เป็นหัวหน้ามีอายุสามสิบต้น ๆ ผมสั้น ใบหน้าเหลี่ยม ร่างกายกำยำ แววตาคมกริบ
ด้านหลังมีชายหนุ่มสองคนอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี สีหน้าแสดงความไม่เต็มใจอย่างชัดเจน
คนสุดท้ายเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดสิบเก้าปี มัดผมแกละสองข้าง หน้าตาน่ารัก แต่ตอนนี้คิ้วก็ขมวดเล็กน้อยเช่นกัน
“กัปตันเหลย จาวย่งหมอนั่นไว้ใจไม่ได้จริง ๆ ทำไมเราต้องไปหามันมาเป็นเพื่อนร่วมทีมชั่วคราวด้วย” ชายหนุ่มคนหนึ่งอดพูดขึ้นมาไม่ได้ น้ำเสียงเจือความไม่พอใจ
ชายที่ถูกเรียกว่ากัปตันเหลยเหลือบมองเขาทางหางตา น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาด “ช่วยไม่ได้ เหลือเวลาอีกแค่สี่วัน หาใครที่เหมาะกว่านี้ไม่ได้แล้ว ถึงนิสัยของจาวย่งจะไม่ดี แต่ฝีมือก็แข็งแกร่งพอ”
พูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไปข้างในทันที ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำได้เพียงเดินตามไป
เด็กสาวเดินตามอยู่ท้ายสุด บ่นพึมพำเบา ๆ ว่า “ต้องร่วมทีมกับคนแบบนี้ ซวยจริง ๆ เลย”
ทันทีที่ทุกคนก้าวเข้าไปในบ้าน ยังไม่ทันได้พูดอะไร ภาพตรงหน้าก็ทำให้พวกเขาชะงักค้าง ศพที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น คราบเลือดยังไม่แห้งสนิท
ประสาทของทั้งสี่ตึงเครียดขึ้นฉับพลัน ร่างกายเข้าสู่สภาวะต่อสู้ตามสัญชาตญาณ แม้แต่ลมหายใจก็ยังถูกกดให้เบาที่สุด
กัปตันเหลยยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนแยกย้ายกัน ส่วนตัวเขาค่อย ๆ อ้อมไปด้านข้าง
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดและยืนยันว่าไม่มีอันตราย ทุกคนจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้าไปตรวจดูศพ พลิกใบหน้าขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะหันกลับมาตะโกนเสียงดัง “กัปตันเหลย เป็นจาวย่ง! มันตายแล้ว”
ทั้งสี่คนตกใจอย่างมาก
พวกเขารู้ดีว่าฝีมือของจาวย่งเป็นอย่างไร คนธรรมดาห้าหกคนแทบไม่มีทางเข้าใกล้ตัวมันได้