เธอมีมิติส่วนตัวแท้ ๆ แต่ก็ไม่เคยว่างจัดเหมือนพวกนั้น
ถ้าอยากใช้ชีวิตให้สบาย ก็ต้องขยันขึ้นหน่อย
ตอนนี้ไม่เหมือนช่วงก่อนวันสิ้นโลกในชาติก่อนของเธอ ต่อให้พยายามแค่ไหน เธอก็ยังเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น
ช่วงเวลาที่เธอทะลุมิติมานี้ ทุกอย่างกำลังลงตัวพอดี อนาคตยังอีกยาวไกล
หลิวลี่ลี่กับเหอเสี่ยวกลัวอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว พอเธอเดินออกไป ทั้งคู่ก็กลับมาเถียงกับหลี่เซียงเฉ่าอีกครั้ง
หลังจากถูกอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเตือนไปแล้ว พวกเธอก็ไม่กล้าลงไม้ลงมืออีก
“ปัญญาชนหลี่ ในเมื่อเธออยู่กับพวกเราไม่ลงรอยกัน แถมยังชอบเข้าข้างคนนอกนัก งั้นก็แยกไปอยู่คนเดียวเหมือนอู๋เฟิ่งสิ”
หลี่เซียงเฉ่าทำหน้าไม่ยี่หระ “เหอะ ฉันกับพวกเธอก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเข้าข้างพวกเดียวกันอยู่แล้ว
ถ้าจะแยกกันอยู่ ฉันไม่มีปัญหา ต่อไปพวกเธออย่าใช้หม้อเหล็กของฉันก็แล้วกัน ผักในแปลงหกส่วนเป็นของฉัน พวกเธอก็ห้ามกินเหมือนกัน”
จ้าวเจวียนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ทำไมล่ะ? เราใช้หม้อด้วยกันมาตั้งนาน อย่างมากก็จ่ายเงินชดเชยให้เธอสักหน่อยก็พอ
อีกอย่าง เธอกินคนเดียว ก็ใช้หม้อดินทำเหมือนอู๋เฟิ่งไม่ได้หรือไง ทำไมถึงคิดเห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ล่ะ?
ที่ดินส่วนตัวสามเฟินเป็นของพวกเรา ถึงปกติเธอจะเป็นคนดูแลเกือบตลอด แต่พวกเราก็เคยรดน้ำบ้างเหมือนกันนะ”
หลี่เซียงเฉ่าทำท่าราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“อย่างแรก หม้อนี่บ้านฉันส่งมา ไม่ใช่ของพวกเธอ ฉันก็ไม่เคยเก็บเงินพวกเธอสักแดง อย่าหน้าด้านคิดว่าแค่ใช้แล้วมันจะกลายเป็นของพวกเธอ
อีกอย่าง พวกเธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าส่วนใหญ่ฉันเป็นคนดูแลแปลงผัก!