หัวหน้ากองยังไม่ทันเดินเข้าไปในลานพักของปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท ก็ยืนตะโกนเสียงดังอยู่ตรงประตู เสียงทะลุผนังลานเข้าไป ทำให้คนในนั้นพากันชะงักงัน
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปในลาน พอเห็นปัญญาชนหญิงสองคนทรุดนั่งอยู่บนพื้น เส้นเลือดตรงขมับก็กระตุกตุบ ๆ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการปะทะกันอย่างดุเดือดมา
เขาจ้องทุกคนด้วยดวงตาเบิกกว้าง ก่อนตวาดถามเสียงดังว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำงานกันทุกวันยังเหนื่อยไม่พอหรือไง? ใครช่วยบอกฉันที”
แม้เสิ่นเว่ยกั๋วจะโมโห แต่ในใจก็รู้ดีว่าคำถามเมื่อครู่ของเขาแทบไม่จำเป็น
ทุกครั้งที่เขามาถึง คนที่เกี่ยวข้องต่างก็เงียบกริบราวกับนกกระทาที่ตกใจ ส่วนคนอื่น ๆ ก็ปิดปากเงียบสนิท
แต่อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกลับคิดว่า ในโลกสงบสุขแบบนี้ มีอะไรต้องพูดไม่ได้ด้วยหรือ?
เธอก้าวออกมาเล่าเหตุการณ์ให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด
“หัวหน้ากองคะ ให้ฉันเล่าเอง เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ
ปัญญาชนจ้าวคิดจะเอาเปรียบฉัน ปัญญาชนหลี่เห็นความไม่เป็นธรรมก็เลยยื่นมือเข้าช่วย
ปัญญาชนจ้าวไม่พอใจ เลยลงมือจะตีปัญญาชนหลี่
เดิมทีปัญญาชนหลี่โต้กลับได้เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ายที่ยืนหยัดในความถูกต้องไม่ได้เสียเปรียบ พวกเราก็เลยยืนดูอยู่พักหนึ่ง
แต่ปัญญาชนหลิวกับปัญญาชนเหอเล่นไม่ซื่อ เข้าข้างกันอย่างออกนอกหน้า ปากบอกว่าห้ามปราม แต่ที่จริงกลับจับปัญญาชนหลี่ไว้ เปิดทางให้ปัญญาชนจ้าวทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว
ปัญญาชนหลี่แค่ทนเห็นคนอื่นเอาเปรียบฉันไม่ได้ เลยช่วยฉันค่ะ
ฉันก็ทนมองวิธีสกปรกต่ำช้าของคนพวกนั้นไม่ไหว เลยเข้าไปแยกปัญญาชนหลิวกับปัญญาชนเหอออก