ยุค 70 มิติขนบ้านเกลี้ยง เงินทองเป็นลัง ๆ

ตอนที่ 50 คิดคำนวณ

8 นาที· 1.8K คำ

อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังลังเลใจว่าจะถามออกไปดีไหม แต่หลี่เซียงเฉ่ากลับอดใจรอไม่ไหว เล่าเรื่องทั้งหมดออกมาเสียก่อน

ช่วงแรกของเรื่องราวแทบไม่ต่างจากที่อู๋เฟิ่งเล่า เมื่อหลี่เซียงเฉ่าพูดออกมาแล้ว อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจึงถามอย่างไม่อ้อมค้อม

หลี่เซียงเฉ่าคิดว่าไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ จึงเล่าว่า “บ้านเกิดของฉันอากาศเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ไม่เคยเจออากาศหนาวแบบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เสื้อผ้าบุนวมกับผ้าห่มที่เตรียมมาก็ไม่หนาพอ

ฤดูหนาวปีแรก ฉันป่วยหนัก ไข้สูงไม่ยอมลด จนหมดสติไปเลย

ตอนนั้นคนในกองผลิตป่วยกันไม่น้อย ห้องพยาบาลที่เพิ่งสร้างก็มีเวชภัณฑ์สำรองไม่เพียงพอ หิมะตกหนักปิดเส้นทาง การคมนาคมถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง

หลิวลี่ลี่ เหอเสี่ยว และจ้าวเจวียนผลัดกันแบกฉัน ลุยหิมะที่ลึกถึงเข่า พาฉันไปโรงพยาบาลในอำเภอ”

ได้ยินถึงตรงนี้ อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็อดถอนใจไม่ได้ มิน่าล่ะ นี่มันบุญคุณช่วยชีวิตชัด ๆ

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนทะเลาะกัน หลี่เซียงเฉ่าถึงพูดว่าสวนผักแทบทั้งหมดเป็นเธอที่คอยดูแล

บางทีผู้หญิงคนนี้อาจเป็นคนที่จดจำบุญคุณ ใครเคยช่วยเธอ เธอก็ตอบแทนด้วยการลงมือทำจริง

ในสายตาของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว หลี่เซียงเฉ่าเป็นคนที่ทนเห็นหลิวลี่ลี่กับคนอื่นเอาเปรียบเธอไม่ได้ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงยอมลำบากตัวเองเสียล่ะ

หลี่เซียงเฉ่าพูดว่า “ฉันอยากแยกไปกินอยู่กับพวกเธอ จริง ๆ ตอนที่ปัญญาชนที่มาทีหลังได้รับอนุญาตให้ออกไปอยู่ข้างนอกได้ ฉันก็เคยคิดเหมือนกัน

ถ้าฉันย้ายออกไป พวกเธอก็ต้องต่อแถวใช้เตากับปัญญาชนชายสลับกันอีก

ฉันเคยคิดว่าจะทิ้งหม้อเหล็กไว้ให้พวกเธอ แต่ที่บ้านฉันคงไม่ส่งมาให้อีกแล้ว ถ้าทิ้งไว้ ฉันก็ไม่มีหม้อใช้”

หลี่เซียงเฉ่ายังบ่นต่อว่าหม้อเหล็กหาซื้อยากเหลือเกิน ไปสหกรณ์ร้านค้ากี่ครั้งก็ไม่เคยเจอ ส่วนตลาดมืดมักเปิดตอนกลางคืน พวกเธอก็ไม่กล้าไปอะไรทำนองนั้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป