อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังลังเลใจว่าจะถามออกไปดีไหม แต่หลี่เซียงเฉ่ากลับอดใจรอไม่ไหว เล่าเรื่องทั้งหมดออกมาเสียก่อน
ช่วงแรกของเรื่องราวแทบไม่ต่างจากที่อู๋เฟิ่งเล่า เมื่อหลี่เซียงเฉ่าพูดออกมาแล้ว อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวจึงถามอย่างไม่อ้อมค้อม
หลี่เซียงเฉ่าคิดว่าไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ จึงเล่าว่า “บ้านเกิดของฉันอากาศเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ไม่เคยเจออากาศหนาวแบบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เสื้อผ้าบุนวมกับผ้าห่มที่เตรียมมาก็ไม่หนาพอ
ฤดูหนาวปีแรก ฉันป่วยหนัก ไข้สูงไม่ยอมลด จนหมดสติไปเลย
ตอนนั้นคนในกองผลิตป่วยกันไม่น้อย ห้องพยาบาลที่เพิ่งสร้างก็มีเวชภัณฑ์สำรองไม่เพียงพอ หิมะตกหนักปิดเส้นทาง การคมนาคมถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
หลิวลี่ลี่ เหอเสี่ยว และจ้าวเจวียนผลัดกันแบกฉัน ลุยหิมะที่ลึกถึงเข่า พาฉันไปโรงพยาบาลในอำเภอ”
ได้ยินถึงตรงนี้ อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็อดถอนใจไม่ได้ มิน่าล่ะ นี่มันบุญคุณช่วยชีวิตชัด ๆ
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนทะเลาะกัน หลี่เซียงเฉ่าถึงพูดว่าสวนผักแทบทั้งหมดเป็นเธอที่คอยดูแล
บางทีผู้หญิงคนนี้อาจเป็นคนที่จดจำบุญคุณ ใครเคยช่วยเธอ เธอก็ตอบแทนด้วยการลงมือทำจริง
ในสายตาของอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยว หลี่เซียงเฉ่าเป็นคนที่ทนเห็นหลิวลี่ลี่กับคนอื่นเอาเปรียบเธอไม่ได้ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงยอมลำบากตัวเองเสียล่ะ
หลี่เซียงเฉ่าพูดว่า “ฉันอยากแยกไปกินอยู่กับพวกเธอ จริง ๆ ตอนที่ปัญญาชนที่มาทีหลังได้รับอนุญาตให้ออกไปอยู่ข้างนอกได้ ฉันก็เคยคิดเหมือนกัน
ถ้าฉันย้ายออกไป พวกเธอก็ต้องต่อแถวใช้เตากับปัญญาชนชายสลับกันอีก
ฉันเคยคิดว่าจะทิ้งหม้อเหล็กไว้ให้พวกเธอ แต่ที่บ้านฉันคงไม่ส่งมาให้อีกแล้ว ถ้าทิ้งไว้ ฉันก็ไม่มีหม้อใช้”
หลี่เซียงเฉ่ายังบ่นต่อว่าหม้อเหล็กหาซื้อยากเหลือเกิน ไปสหกรณ์ร้านค้ากี่ครั้งก็ไม่เคยเจอ ส่วนตลาดมืดมักเปิดตอนกลางคืน พวกเธอก็ไม่กล้าไปอะไรทำนองนั้น