หลังจากอวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวนอนลง จิตสำนึกของเธอก็เข้าสู่มิติส่วนตัว ตอนนี้มิติของเธอเรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผลนานาชนิด
อวี๋เสี่ยวกวยอธิบายเรื่องการเพาะปลูกอย่างจริงจังว่า:
“ฉันว่าไม่ต้องปลูกผักเพิ่มแล้ว หรือไม่ก็ย้ายไปปลูกบนเขา อย่าปล่อยให้ที่ดินสิบกว่าหมู่นี้เสียเปล่า ในแปลงปลูกอย่างอื่นได้
ในห้องเก็บของมีผักเก็บไว้เยอะแล้ว รอให้กินหมดค่อยปลูกใหม่ก็ได้”
พออวี๋เสี่ยวกวยพูดถึงคำว่า “กินหมด” อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไก่กับกระต่ายที่เธอเก็บเข้ามาจะกินอะไร หรือว่าพวกมันจะหิวตายไปแล้ว?
เธอรีบร้อนเข้าไปดู แต่กลับพบว่าอวี๋เสี่ยวกวยปลูกผักไว้บนเขาที่เลี้ยงไก่กับกระต่ายเรียบร้อยแล้ว
อวี๋เสี่ยวกวย!!! “ถ้ารอให้เธอนึกได้ ป่านนี้สัตว์พวกนี้คงได้กินดินแทนแล้ว”
“ขอบใจนะ เสี่ยวกวย” อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวคิดในใจ ภูตประจำมิติตนนี้ช่างเอาใจใส่เสียจริง
อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นด้วยกับข้อเสนอของอวี๋เสี่ยวกวยอย่างยิ่ง:
“งั้นนาข้าว แปลงข้าวสาลี แล้วก็แปลงข้าวโพดคงไว้ที่ละ 2 หมู่ ส่วนที่ดินที่เหลือปลูกต้นไม้ผลไปก่อน”
เธอย้ายต้นกล้าไม้ผลเล็ก ๆ จากบนเขาเข้ามาปลูกไว้ไม่น้อย
พอสั่งการเรียบร้อย อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับไปนอนบนเตียง
เช้าวันต่อมา อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวตื่นพร้อมกับคนที่ทำอาหาร แล้วหยิบไข่ไก่สองฟองให้หวังเชี่ยน บอกให้ต้มไปพร้อมกับข้าวต้ม
เมื่อวานตอนเธอเอาไข่ไปแลก ป้ากุ้ยฮวายังคิดว่าเธอน่าจะแลกมาให้มากกว่านี้ จะได้บำรุงร่างกาย เพราะผอมเกินไป กลัวว่าพอถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วจะทนไม่ไหว
ในเมื่อคนในหมู่บ้านต่างก็คิดแบบนั้น เธอกินอย่างเปิดเผยก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง
อีกอย่าง บนหัวเธอยังมีแผลอยู่ด้วย หวังจริง ๆ ว่าบ้านจะซ่อมเสร็จเร็ว ๆ จะได้ไม่ต้องคอยระวังเวลาทานของรสจืดพวกนี้