“ในเมื่อเป็นลูกของน้องสาวเจ้า ต่อไปก็ให้อยู่ในเรือนของเจ้า เจ้าซึ่งเป็นน้าสาวก็ช่วยดูแลพวกเขาให้ดีด้วย” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่ชอบสะใภ้รองที่ชอบเอาเปรียบและสายตาสั้นคนนี้อยู่แล้ว น้ำเสียงจึงราบเรียบ
“……” ฮูหยินเฉินชะงักไปชั่วขณะ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ท่านแม่ ตอนนี้คุณหนูเจากับน้องชายยังไว้ทุกข์อย่างหนัก หากย้ายเข้ามาอยู่ในจวนจะไม่เหมาะหรือเจ้าคะ? ลูกสะใภ้เกรงว่าจะล่วงเกินท่านกับท่านพ่อ หรือไม่ก็ให้คุณหนูเจากับน้องไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าสักพักดีไหมเจ้าคะ?”
“ไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองฮูหยินเฉิน ก่อนจะหันไปพิจารณาพี่น้องอวิ๋นเจาอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เอ่อ… ลูกสะใภ้แค่เกรงว่าพวกเขาจะล่วงเกินท่านกับท่านพ่อ อีกอย่าง อีกไม่กี่เดือนคุณชายอวี้ก็จะจัดงานมงคลแล้ว ในจวนมีคนไว้ทุกข์อยู่ ลูกสะใภ้กลัวว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะไม่สบายใจเจ้าค่ะ
ท่านแม่วางใจเถิด ถึงคุณหนูเจากับน้องชายจะไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ปกติลูกสะใภ้ก็จะหมั่นไปดูแลพวกเขาให้ดีเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของฮูหยินเฉินเจือความระมัดระวัง คล้ายกำลังปัดความรับผิดชอบอย่างแนบเนียน
อวิ๋นเจายืนอยู่ด้านหลังฮูหยินเฉิน เงียบงันไม่พูดอะไร
อวิ๋นเจิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเหลือบมองแผ่นหลังของฮูหยินเฉิน ก่อนจะก้มหน้าลง
หยวนเป่าซึ่งยืนอยู่ตรงประตูมีดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็คือความคิดของเจ้า หึ ในจวนก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีแขกมา ลูกชายกับลูกสาวของหลานห่าง ๆ จากอำเภอหลินผิงของสะใภ้ใหญ่ก็มีสถานการณ์เหมือนคุณหนูเจากับคุณชายเจิงไม่ใช่หรือ? เมื่อสิบวันก่อนพวกเขาก็ย้ายเข้ามาอยู่ในจวนสกุลเสิ่นแล้วมิใช่หรือ?” น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
“พี่สะใภ้ใหญ่เป็นสะใภ้ผู้ดูแลกิจการในจวน นางรับหลานชายกับหลานสาวเข้ามาอยู่ ย่อมสมเหตุสมผล ลูกสะใภ้รู้ตัวว่าต่ำต้อย ไม่กล้าเทียบกับพี่สะใภ้ใหญ่เจ้าค่ะ……” แผ่นหลังของฮูหยินเฉินเกร็งขึ้นเล็กน้อย
“คุณหนูเจา พวกเจ้าพี่น้องคิดอย่างไร?” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหันไปถามอวิ๋นเจาที่อยู่ข้าง ๆ
“ขอฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านน้ารับพวกเราไว้ด้วย อวิ๋นเจาซาบซึ้งใจยิ่งนักเจ้าค่ะ” อวิ๋นเจาดึงอวิ๋นเจิงคุกเข่าลงกับพื้น
แม้จะพอคาดเดาการกระทำของฮูหยินเฉินได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินอีกฝ่ายบอกให้ตนกับน้องชายไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจริง ๆ อวิ๋นเจาก็ยังอดรู้สึกเย็นชาในใจไม่ได้
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยกถ้วยชาขึ้นมาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อมาถึงหน้าประตูแล้ว จะไล่กลับไปก็ฟังดูไม่ดี เอาอย่างนี้ ไปหาห้องสักห้องในเรือนพักคนงาน ให้พวกเขาพักอยู่ชั่วคราวก่อน”
“ท่านแม่……” ฮูหยินเฉินยืดตัวขึ้น คล้ายอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก
“ในเมื่อเจ้าไม่อยากรับพี่น้องคู่นี้ไปพักที่เรือนของตัวเอง ก็เอาตามนี้แล้วกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเขี่ยใบชาออก ก่อนยกถ้วยขึ้นจิบ
“ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ” พี่น้องอวิ๋นเจาก้มตัวลงขอบคุณ
แม้จะไม่รู้ว่าเรือนพักคนงานของจวนสกุลเสิ่นเป็นอย่างไร แต่อย่างไรก็คงดีกว่าไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่กินคนไม่เหลือกระดูกกระมัง
“ไปเถอะ ข้าให้ได้ไม่มาก อย่างน้อยก็พอประทังชีวิต ต่อไปพวกเจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นวางถ้วยชาลง
เรื่องโรคระบาดที่เกิดขึ้นในอำเภออันผิงคราวนี้ ฮูหยินเฉินรู้ดี แน่นอนว่าฮูหยินผู้ดูแลจวนอย่างนางก็รู้เช่นกัน ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตระกูลใหญ่ในนครหลวงมีญาติพี่น้องมาขอพึ่งพาไม่ขาดสาย ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็ทราบเรื่อง
วันนี้พี่น้องอวิ๋นเจามาขอพึ่งพาจวนสกุลเสิ่น หากทำตามที่ฮูหยินเฉินเสนอแล้วไล่พวกเขาไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจริง เรื่องนี้แพร่ออกไปย่อมส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของนายท่านและจวนสกุลเสิ่น ทั้งนางในฐานะฮูหยินผู้ดูแลจวนก็อาจถูกมองว่าใจดำไร้เมตตา
ในนครเซิ่งจิง ชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญมาก
ฮูหยินเฉินมองแม่สามีของตน แล้วมองพี่น้องอวิ๋นเจา ก่อนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“กลับไปเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นโบกมือ
“เจ้าค่ะ ลูกสะใภ้ทราบแล้ว” ฮูหยินเฉินก้มหน้า “ท่านแม่พักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ ลูกสะใภ้จะพาหลานชายหลานสาวกลับไปก่อน” ฮูหยินเฉินลุกขึ้น เดินออกจากโถงหรงชิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง
“ฟ้ามืดแล้ว ข้าก็เหนื่อยเหมือนกัน ให้ตงเซียงพาพวกเจ้าไปพักที่เรือนพักคนงานเถอะ ข้าคงไม่ไปด้วยแล้ว” ฮูหยินเฉินหยุดฝีเท้าตรงทางแยก แล้วเอ่ยกับพี่น้องอวิ๋นเจาที่เดินตามหลังมา
“เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านน้า” อวิ๋นเจาก้มตัวเล็กน้อย มองส่งฮูหยินเฉินเดินจากไปอย่างแช่มช้อย
จากนั้นทั้งสี่คนซึ่งมีนายบ่าวกันก็เดินตามตงเซียงไปยังเรือนพักคนงานอย่างเงียบ ๆ
จวนสกุลเสิ่นมีพื้นที่กว้างขวาง พวกเขาเดินตามตงเซียงเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่เกือบหนึ่งเค่อ ผ่านประตูเล็กเข้าไป จึงมาถึงเรือนพักคนงานของจวนสกุลเสิ่นในที่สุด
ที่นั่นเป็นเรือนเพิงเตี้ย ๆ สามแถว ตรงกลางมีทางดินกว้างราวหนึ่งจั้ง ฝนที่ตกเมื่อหลายวันก่อนหยุดไปแล้ว แต่หลุมบ่อบนพื้นยังมีน้ำขุ่นขังอยู่
อวิ๋นเจากับคนอื่น ๆ เดินตามตงเซียงเข้าไป ประตูไม้ของหลายห้องเอียงกระเท่เร่ บางห้องถึงกับมีรูโหว่บนบานประตู
ใต้ชายคาจะมีไม้ไผ่ตากผ้ายื่นออกมาระเกะระกะทุกระยะสองสามจั้ง บนไม้ไผ่แขวนเสื้อผ้าสีซีดจากการซักบ่อย หยดน้ำยังไหลลงมาไม่ขาด ผนังตรงโคนมีตะไคร่น้ำสีเขียวบาง ๆ ขึ้นอยู่ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินผสมกลิ่นไม้ผุชวนคลื่นเหียน
พวกเขาคอยหลบเสื้อผ้าที่หยดน้ำลงมา เดินอยู่ราวครึ่งถ้วยชา ตงเซียงจึงหยุดหน้าประตูไม้บานหนึ่ง นางหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตู
อวิ๋นเจาอาศัยแสงที่ยังเหลืออยู่มองเข้าไปด้านใน
ห้องทั้งห้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีผนังกั้นที่สูงไม่ถึงเพดานแบ่งออกเป็นห้องด้านนอกกับด้านใน
ห้องด้านนอกใกล้ประตูมีพื้นที่ราวสิบห้าถึงสิบหกตารางเมตร มุมห้องก่อเตาไว้เตาหนึ่ง บนเตามีหม้อดินตั้งอยู่ ส่วนห้องด้านในยังมองไม่ชัดว่ามีอะไรบ้าง ผนังด้านหลังมีหน้าต่างไม้ฉลุสองบาน ปิดทับด้วยกระดาษหน้าต่างซึ่งขาดอยู่หลายแห่ง
เมื่อครู่เพิ่งออกจากโถงหรงชิ่งที่ตกแต่งอย่างงดงามแบบโบราณ เดินผ่านสวนดอกไม้ที่งามสะพรั่งของจวนสกุลเสิ่น พอเห็นห้องที่ทรุดโทรมเช่นนี้ อวิ๋นเจาก็ยืนนิ่งไปชั่วขณะ
ช่างเถอะ ควรรู้จักสำนึกบุญคุณไว้ ตัวเองไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ อย่าเลือกมากเลย ไม่อย่างนั้นนายบ่าวทั้งสี่คนคงต้องไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจริง ๆ
‘นี่คงเป็นห้องพักของบ่าวในจวนสกุลเสิ่นกระมัง?’ หยวนเป่าที่เดินตามหลังมามองอย่างตะลึง แต่ไม่กล้าพูดออกมา
“คุณหนูตาราง พวกท่านพักที่นี่ไปก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะนำข้าวสาร แป้ง และผักมาให้สักหน่อย”
“ขอบคุณแม่นางตงเซียง” เมื่อได้ยินว่าจะมีข้าวสารกับแป้งมาส่ง อวิ๋นเจาก็โล่งใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็คงไม่อดตายแล้ว