มองท้องฟ้าด้านนอกแล้วพยักหน้า “พาพวกเขาเข้ามาเถอะ”
สองถ้วยชาผ่านไป เมื่อเห็นอวิ๋นเจากับบ่าวอีกสามคนตรงหน้า ฮูหยินเฉินก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง เหตุใดพี่น้องอวิ๋นเจาถึงแต่งตัวแย่กว่าบ่าวในจวนสกุลเสิ่นเสียอีก เสื้อผ้าพวกนี้เก่าขาดเกินไปแล้ว
“อวิ๋นเจา/อวิ๋นเจิงคารวะท่านน้า” อวิ๋นเจากับอวิ๋นเจิงก้าวออกมาข้างหน้า ก้มศีรษะคำนับ
“ลุกขึ้นเถอะ คนกันเอง ไม่ต้องมากพิธี นั่งลงสิ” ฮูหยินเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ขอบคุณท่านน้า” อวิ๋นเจากล่าวขอบคุณ ก่อนลุกขึ้นอย่างเรียบร้อยแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ อวิ๋นเจิง ส่วนหยวนหม่านกับหยวนเป่ายืนอยู่ด้านหลัง
“เรื่องที่เมืองชิงสือ ข้าได้ยินมาหมดแล้ว เมื่อเจอภัยพิบัติและเคราะห์ร้ายเช่นนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ยังดีที่พวกเจ้าพี่น้องผ่านมันมาได้
จริงสิ ครั้งนี้พวกเจ้าพี่น้องเข้ามาเมืองหลวง ได้จัดการที่นาและร้านค้าของที่บ้านก่อนเดินทางมาหรือไม่ หากขายเป็นเงินสดแล้วจะได้ประมาณเท่าไร มีสักเจ็ดแปดร้อยตำลึงหรือเปล่า”
ฮูหยินเฉินมองหลานชายกับหลานสาวตรงหน้า ใบหน้าทั้งคู่ชวนให้นึกถึงคนคุ้นเคยอยู่ราง ๆ แล้วถามเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม
“ไม่ได้จัดการ เงินสดที่เก็บไว้ในบ้านถูกผู้มีอำนาจในท้องถิ่นฉวยโอกาสกวาดไปจนหมดแล้ว ส่วนโฉนดบ้านกับโฉนดที่ดินก็ไม่ต่างจากเศษกระดาษ” อวิ๋นเจาส่ายหน้า
“อะไรนะ ทำไมถึง...?” ฮูหยินเฉินชะงัก นางคิดไว้ว่าทรัพย์สินอาจถูกตีราคาต่ำ แต่ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นเศษกระดาษไปเสียอย่างนั้น “เจ้าถูกหลอกหรือเปล่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่น่ากลายเป็นเศษกระดาษได้”
“ไม่ได้ถูกหลอก ทุกคนก็เป็นแบบนี้” อวิ๋นเจาเหลือบมองฮูหยินเฉินที่ประดับเครื่องประดับเต็มศีรษะ แล้วพอจะตัดสินนิสัยของอีกฝ่ายได้อยู่ในใจ
พบหน้ากันครั้งแรก นางไม่ถามถึงเรื่องหลังพี่สาวแท้ ๆ ของตนจากไป ทั้งไม่ถามไถ่สักคำว่าพี่น้องคู่นี้เดินทางมาอย่างไร กลับถามตรง ๆ ว่าบ้านกับที่นาจะขายได้เท่าไร ความคิดนี้ชัดเจนโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว
“...ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว แล้วพวกเจ้าพี่น้องคิดจะทำอย่างไรต่อไป? ข้าได้ยินว่าที่สถานสงเคราะห์เด็กในนครเซิ่งจิงมีเพิ่มขึ้นอีกสองแห่ง สิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่เลว อย่างน้อยก็มีอาหารกินและเสื้อผ้าใส่ จะให้ท่านน้าสะใภ้ช่วยหาสถานสงเคราะห์เด็กดี ๆ ให้พวกเจ้าสักแห่งไหม?”
น้ำเสียงของฮูหยินเฉินไร้ความอบอุ่น เมื่อไม่มีเงินสักตำลึงให้ได้มา นางย่อมไม่รับพี่น้องคู่นี้เข้าจวนมากินอยู่ด้วย
“ท่านน้า ข้า...” อวิ๋นเจามองฮูหยินเฉินแล้วหยุดพูด
เมื่อผ่านเรื่องราวความอบอุ่นและเย็นชาของผู้คนมาแล้วในชาติก่อน นางเข้าใจการกระทำของฮูหยินเฉินดี ดังนั้นแม้จะอยากขออาศัยจวนสกุลเสิ่นมากเพียงใด อวิ๋นเจาก็ยังรู้สึกลำบากใจเกินกว่าจะเอ่ยปากขอให้อีกฝ่ายช่วยตรง ๆ
“ท่านน้า ก่อนท่านแม่จากไป ท่านกำชับข้ากับพี่สาวไว้ว่า เมื่อมาถึงเมืองหลวงแล้วต้องมาหาท่านน้าให้ได้ ท่านแม่บอกว่าท่านน้าเป็นคนใจกว้างและเมตตายิ่ง ทั้งยังเป็นญาติเพียงคนเดียวของพวกเรา พวกเรามาหาท่านแล้ว ท่านต้องเมตตาพวกเราแน่ ท่านแม่ยังบอกอีกว่า เมื่อพวกเราโตขึ้นแล้ว จะต้องกตัญญูตอบแทนท่านน้าให้ดี”
อวิ๋นเจิงซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างของอวิ๋นเจา เหลือบมองเครื่องประดับในห้องของฮูหยินเฉิน เม้มปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ฮูหยินเฉินชะงัก มองอวิ๋นเจิง สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “เจิงเอ๋อร์ เจ้าอาจยังไม่รู้ ท่านน้าสะใภ้ของเจ้าเป็นเพียงบุตรอนุในจวน ทั้งยังเป็นคนที่แทบไม่มีใครมองเห็น
ท่านน้าเองก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในจวน ชีวิตของเราสาขาสี่ก็ลำบากขัดสน ดูแลตัวเองแทบไม่ไหวแล้ว...” ฮูหยินเฉินถอนหายใจยาว
หยวนเป่าซึ่งยืนอยู่ด้านหลังอวิ๋นเจา มองฮูหยินเฉินที่มีหน้าตาคล้ายฮูหยินของตนอย่างมาก ก่อนก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง ส่วนหยวนหม่านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบงันไม่พูดอะไร
“ข้าเข้าใจความลำบากของท่านน้า แต่ท่านน้าเห็นแก่ท่านแม่ของข้า อนุญาตให้พวกเราพี่น้องพักอยู่ในจวนสกุลเสิ่นชั่วคราวได้หรือไม่? เมื่อหางานทำได้แล้ว พวกเราจะย้ายออกไป อย่างมากก็ครึ่งปี ไม่สิ สามเดือน อีกสามเดือนพวกเราจะย้ายออกไป”
อวิ๋นเจาเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก ที่จริงเมื่ออาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นก็จำต้องก้มหัวให้ พวกนางนายบ่าวทั้งสี่ต้องผ่านความลำบากมามากมาย กว่าจะเดินทางมาถึงนครเซิ่งจิงได้อย่างยากเย็น
หากมาถึงนครเซิ่งจิงแล้วยังต้องไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กที่กลืนคนเข้าไปแล้วไม่คายกระดูกออกมา ก็คงรู้สึกผิดต่อเจ้าของร่างเดิมที่ตายไปแล้วเหลือเกิน
“ช่างเถอะ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบท่านผู้เฒ่าของจวนก่อน” ฮูหยินเฉินลุกขึ้นยืน
ด้วยสายตาช่างเลือกของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น นางย่อมไม่ยอมให้พี่น้องอวิ๋นเจาอยู่ในจวนแน่ ในเมื่อตอนนี้ท่านน้าอย่างนางก็ไม่จำเป็นต้องรับบทคนใจร้ายเสียเอง พาพวกเขาไปหาก่อน ให้แม่สามีเป็นฝ่ายปฏิเสธจะดีกว่า
“เจ้าค่ะ ท่านน้า” พี่น้องอวิ๋นเจาลุกขึ้นอย่างจำใจ แล้วเดินตามฮูหยินเฉินออกจาก “เรือนหลินเฟิง”
“นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเจ้าได้พบท่านผู้เฒ่า ไปถึงแล้วพูดให้น้อย ฟังให้มาก ท่านผู้เฒ่าไม่ชอบคนพูดจ้อ” ระหว่างทาง ฮูหยินเฉินยังอดกำชับพี่น้องอวิ๋นเจาด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“ทราบแล้ว” อวิ๋นเจาพยักหน้า
ภายในโถงหรงชิ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นสวมเสื้อกระโปรงผ้าต่วนสีม่วงเข้มทอลายดิ้นทอง เอนกายอยู่บนตั่งหลัวฮั่นที่ปูด้วยเบาะผ้าแพรทอลายสีแดงสด ใบหน้าขรึมไร้รอยยิ้ม ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย แผ่บารมีที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าดูแคลน
“ท่านแม่ ลูกสะใภ้พาหลานชายกับหลานสาวมาคารวะท่าน” น้ำเสียงของฮูหยินเฉินเต็มไปด้วยความระมัดระวัง นางยอบกายคำนับ
“อวิ๋นเจา/อวิ๋นเจิงคารวะฮูหยินผู้เฒ่า” พี่น้องอวิ๋นเจายืนอยู่ด้านหลังฮูหยินเฉิน แล้วคำนับอย่างเรียบร้อย
“ลุกขึ้นเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า ก่อนเงยหน้ามองพี่น้องอวิ๋นเจา แววตาลึกล้ำราวบ่อน้ำโบราณไหววูบ
เด็กสาวตัวเล็กตรงหน้าอายุเพียงสิบสี่สิบห้าปี สวมเสื้อกระโปรงผ้าฝ้ายสีเรียบ แขนเสื้อขึ้นขุย รูปร่างที่ผอมอยู่แล้วจึงยิ่งดูซูบผอมเข้าไปอีก ผมกระเซิงหยาบกระด้าง มัดไว้ด้วยผ้าผืนหนึ่งเท่านั้น เครื่องหน้าถือว่าดูดี แต่น่าเสียดาย ใบหน้าซีดเหลืองไร้เลือดฝาด
เด็กชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มีใบหน้าซีดเหลืองเช่นกัน อายุเพียงเจ็ดแปดขวบ แผ่นหลังที่เกร็งเล็กน้อยเผยให้เห็นความประหม่าในใจของเด็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถอนหายใจ