“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ก็ต้องรู้จักวางตัว อย่าสร้างความวุ่นวายให้ทางจวน ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออกไปทันที” ตงเซียงกำชับ
“ขอบคุณแม่นางตงเซียง พวกเราจะวางตัวให้ดีแน่นอน” อวิ๋นเจารับปาก
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ข้ากลับก่อนล่ะ” ตงเซียงหันหลังเดินจากไป
“คุณหนู ที่นี่แทบไม่ต่างจากห้องพักคนใช้เลยนะเจ้าคะ” หยวนเป่าทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นหลังเห็นแผ่นหลังของตงเซียงลับหายไปตรงหัวมุม
“ไม่ว่าอย่างไร ที่นี่ก็ดีกว่าสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามาก อย่างน้อยยังมีข้าวกับแป้งให้กิน พวกเราคงไม่อดตายแล้ว” อวิ๋นเจาพูดเสียงเบา
“คุณหนู ฮูหยินรองใจร้ายเกินไปแล้ว ถึงกับไม่ยอมรับคุณหนูกับคุณชายน้อยไว้ ยังคิดจะให้ไปอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าอีก ไม่เห็นแก่ความผูกพันกันเลยสักนิด...” หยวนเป่าบ่นพึมพำเสียงเบาอีกครั้ง
“หยวนเป่า ระวังคำพูดด้วย” อวิ๋นเจาเหลือบมองไปทางเรือนหลินเฟิง ก่อนขัดจังหวะนาง
“เจ้าค่ะ คุณหนู” หยวนเป่าปิดปากอย่างไม่เต็มใจ แล้วหาผ้าขี้ริ้วมาเริ่มเช็ดโต๊ะเก้าอี้
“คุณหนู คนที่พักอยู่ในเรือนนี้เป็นญาติที่มาพึ่งพาจวนสกุลเสิ่นกันหมดหรือเจ้าคะ? มีเยอะขนาดนี้เลยหรือ?” หยวนเป่าถามอีกพลางเช็ดโต๊ะไปด้วย
“คงอย่างนั้นกระมัง ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีมากขนาดนี้” ที่นี่น่าจะมีคนอยู่หลายสิบครัวเรือน
นายกับบ่าวคุยกันไปพลาง ช่วยกันเช็ดโต๊ะเก้าอี้ที่มีอยู่ไม่กี่ตัวไปพลาง
ครึ่งชั่วยามต่อมา ตงเซียงนำข้าวกล้องมาครึ่งถุงเล็กกับผักกาดขาวเหี่ยวแฟบมาสองสามหัว
“คุณหนู ข้าวนี่คงเก็บไว้นานมากแล้วเจ้าค่ะ ขึ้นราไปหมดแล้ว” หยวนหม่านเปิดถุงดูแล้วพูดขึ้น
“ล้างหลาย ๆ รอบ แล้วต้มโจ๊กเถอะ” อวิ๋นเจาถอนหายใจเบา ๆ
นายบ่าวหลายคนช่วยกันก่อไฟบ้าง ล้างผักบ้าง วุ่นอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ได้กินอาหาร
อาจเพราะหิวมากจริง ๆ แม้แต่โจ๊กข้าวกล้องธรรมดาที่สุดก็ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของข้าว ส่วนผักกาดขาวต้มที่ไม่มีทั้งน้ำมันและเกลือ ก็ดูเหมือนจะมีรสหวานละมุนอยู่บ้าง
ช่วงบ่าย ฮูหยินเฉินให้ตงเซียงนำเครื่องนอนเก่ามาสองชุด ดูก็รู้ว่าใช้มานานมากแล้ว นุ่นข้างในแข็งกระด้างไปหมด อวิ๋นเจาขอบคุณตงเซียง จากนั้นก็พาหยวนเป่ากับคนอื่น ๆ จัดห้องอีกครั้ง หยวนหม่านกับอวิ๋นเจิงนอนด้านนอก ส่วนอวิ๋นเจากับหยวนเป่านอนด้านใน
ในยามที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ ก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดถึงเรื่องชายหญิงแตกต่างหรือฐานะนายบ่าวอีกแล้ว การมีชีวิตรอดสำคัญที่สุด
“คุณหนู ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” หยวนเป่านอนอยู่บนเตียง พลางถามอย่างกังวล
“พักกันก่อนสักสองสามวันเถอะ ระหว่างนี้ข้าจะลองคิดหาทางดู” อวิ๋นเจาตอบเสียงนุ่ม
หลายวันต่อมา พี่น้องอวิ๋นพยายามหาหนทางหาเงินอยู่ตลอด แต่น่าเสียดายที่ในจวนสกุลเสิ่นไม่ได้ขาดคนรับใช้ ต่อให้เป็นโรงซักผ้าก็ไม่มีใครต้องการคนเพิ่ม
อวิ๋นเจาเดินวนดูรอบจวนสกุลเสิ่น แต่ก็ไม่พบว่ามีงานอะไรให้ทำ วันเวลาผ่านไปทีละวัน นางเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
“พี่ เมื่อก่อนที่ร้านหนังสือในเมืองชิงสือ พวกบัณฑิตจากสำนักศึกษามักไปคัดหนังสือเพื่อหาเงิน พี่ว่าในนครเซิ่งจิงจะมีแบบนั้นไหม? พรุ่งนี้พวกเราออกไปถามดูดีหรือไม่?” คืนนั้น อวิ๋นเจิงที่นอนอยู่ด้านนอกถามเสียงเบา
“แต่ถ้าจะคัดหนังสือ ต้องเตรียมพู่กันกับหมึกเองหรือเปล่า? พู่กันกับหมึกราคาแพง พวกเราซื้อไม่ไหวหรอก” หยวนเป่าถามอย่างกังวล
“เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้พวกเราไปถามร้านหนังสือสักสองสามแห่ง ดูว่ามีงานคัดหนังสือหรือไม่ ตอนนี้นอนก่อนเถอะ” อวิ๋นเจาตัดสินใจ
“ได้” นายบ่าวทั้งสี่คนต่างแยกย้ายกันเข้านอน
คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากกินโจ๊กข้าวกล้องกันง่าย ๆ แล้ว อวิ๋นเจากับคนอื่น ๆ ก็ออกจากจวนสกุลเสิ่นทางประตูเล็ก เสื้อผ้าที่สวมยังเป็นชุดที่ซื้อจากโรงรับจำนำเมื่อวาน
ผังเมืองหลวงเป็นระเบียบ ถนนหนทางตัดกันเป็นแนว แต่ละตรอกมีร้านค้าทำกิจการแตกต่างกัน นายบ่าวทั้งสี่เดินวนไปมาตามตรอกซอกซอยที่ตัดสลับกันอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงตรอกเหมยฮวาซึ่งเป็นถนนแผงขายหนังสือ
เดินดูอยู่ครู่หนึ่ง พวกนางก็เลือกร้านหนังสือแห่งหนึ่งที่เถ้าแก่ดูใจดี แล้วพากันเข้าไป
ภายในร้านจัดไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ตรงทางเข้ามีโต๊ะยาวตัวใหญ่ บนโต๊ะวางนิยายกับสมุดภาพและหนังสืออ่านเล่นอื่น ๆ ไว้ให้ลูกค้าฆ่าเวลา มีลูกค้าหลายคนกำลังพลิกดูอยู่ ดูท่าธุรกิจหนังสืออ่านเล่นจะไปได้ดี
รอบร้านเรียงรายไปด้วยชั้นหนังสือ นอกจากนี้ยังมีชั้นวางอีกเจ็ดแปดชั้นที่ตั้งขวางอยู่ กินพื้นที่ร้านข้าง ๆ ไปอีกสองคูหา คูหาหนึ่งวางตัวอย่างพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก ส่วนชั้นหนังสือในอีกคูหาหนึ่งเต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับการสอบคัดเลือกขุนนาง
ในราชวงศ์ต้าเซิ่ง พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกล้วนเป็นของฟุ่มเฟือย เมื่อก่อนแม้ครอบครัวสกุลอวิ๋นจะมีฐานะไม่เลว แต่พี่น้องทั้งสองก็แค่อ่านออกเขียนได้ ฐานะทางบ้านยังไม่ถึงขั้นมีหนังสือสะสม อวิ๋นเจาจึงยังรู้เรื่องยุคสมัยนี้ไม่มากนัก
พี่น้องทั้งสองเดินดูรอบร้านหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเถ้าแก่หลังโต๊ะว่างลงเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปหา
“ท่านเถ้าแก่ ขอถามหน่อยว่าที่ร้านมีงานคัดหนังสือหรือไม่?” อวิ๋นเจิงถามอย่างระมัดระวัง
“คัดหนังสือหรือ? มีสิ แต่ว่าคุณชายน้อย เจ้ายังเด็กเกินไปหรือเปล่า?” เถ้าแก่ร่างท้วมมองอวิ๋นเจิงอย่างลังเล เด็กตัวเล็กขนาดนี้ ต่อให้รู้หนังสือแล้ว แต่ฝีมือการเขียนก็คงยังไม่ดีนัก
“ท่านเถ้าแก่ ให้ข้าลองเขียนดูก่อนได้ไหม? ท่านค่อยตัดสินใจว่าลายมือข้าใช้ได้หรือไม่” อวิ๋นเจิงกล่าวอย่างจริงจัง