นางได้แต่หวังว่า ท่านน้าผู้นี้จะเห็นแก่หน้ามารดาของร่างเดิมและยอมรับพวกนางพี่น้องไว้ มิฉะนั้น นางคงต้องพาอวิ๋นเจิงไปอาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่นครเซิ่งจิงจริง ๆ
เมื่อนึกถึงภาพที่เห็นในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าอำเภออันผิง อวิ๋นเจาก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้ บางแห่งก็มีดีแค่ชื่อฟังไพเราะเท่านั้น
พอเห็นอวิ๋นเจาพยักหน้า หยวนเป่าก็รีบนำน้ำสะอาดมาให้นางล้างหน้าและจัดการธุระส่วนตัว
ครึ่งชั่วยามต่อมา นายบ่าวทั้งสี่กินอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ จัดข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ออกจากโรงเตี๊ยม เมื่อถามทางไปจวนสกุลเสิ่นจนรู้ตำแหน่งแน่ชัด จึงมุ่งหน้าไปยังถนนเถาซีที่ตั้งของจวน
ถนนเถาซีอยู่ในย่านอันเต๋อ เขตตะวันออกของนครเซิ่งจิง ผู้ที่อาศัยอยู่แถบนั้นส่วนใหญ่เป็นขุนนางในราชสำนัก จากที่นี่เดินไปใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม
นายบ่าวหลายคนเดินเท้าไปด้วยกัน ทว่าฝีเท้าของอวิ๋นเจาช้ากว่าหยวนเป่าที่แทบจะวิ่งเหยาะ ๆ อยู่มาก
นางคอยสอดส่องร้านรวงสองข้างทางเป็นระยะ มองข้าวของที่จัดวางอยู่ภายในแล้วจดจำไว้ในใจ ความรุ่งเรืองของนครเซิ่งจิงมิใช่สิ่งที่เมืองชิงสือเล็ก ๆ จะเทียบได้ แม้แต่ตลาดคึกคักในชาติก่อนก็ยังไม่ต่างกันนัก
อวิ๋นเจิงกับหยวนหม่านเดินตามหลังอวิ๋นเจา
“คุณหนู คุณชาย พวกเราเดินให้เร็วขึ้นหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” หยวนเป่าอดเร่งไม่ได้
“ได้” อวิ๋นเจาพยักหน้าแล้วเร่งฝีเท้าขึ้น
กว่านายบ่าวทั้งสี่จะมายืนอยู่หน้าจวนสกุลเสิ่น ก็เกือบปลายยามเฉินแล้ว
อวิ๋นเจามองประตูใหญ่สีแดงชาดที่ปิดสนิทกับบันไดซึ่งกวาดจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะเดินไปยังประตูข้าง
เจ้าของจวนสกุลเสิ่น หรือก็คือบิดาสามีของท่านน้า เสิ่นซื่ออัน ดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมพิธีการในราชสำนัก มีบุตรชายสายตรงสามคนและบุตรชายอนุสองคน ท่านน้าเป็นภรรยาเอกของเสิ่นเฉิง บุตรชายอนุของเสิ่นซื่ออัน และมีลำดับเป็นภรรยาคนที่สี่ในจวนสกุลเสิ่น
หลังประตูเล็ก บ่าวเฝ้าประตูก้าวออกมา กวาดตามองนายบ่าวของอวิ๋นเจาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้ามาหาใคร?”
“รบกวนพี่ชายช่วยแจ้งฮูหยินสี่แห่งจวนของท่านที บอกว่าคุณหนูอวิ๋นเจากับคุณชายอวิ๋นเจิงจากเมืองชิงสือ อำเภออันผิง ขอเข้าพบ” อวิ๋นเจาให้หยวนหม่านยัดเหรียญทองแดงห้าเหรียญให้เขา
หากไม่ยื่นเหรียญให้ อวิ๋นเจาก็กลัวว่าคนเฝ้าประตูจะไม่ยอมเข้าไปแจ้ง
“มาหาฮูหยินสี่หรือ? รอก่อน ข้าจะเข้าไปแจ้งให้” บ่าวเฝ้าประตูชั่งน้ำหนักเหรียญในมือแล้วเดินเข้าไปในจวน
ภายในโถงหลักของเรือนหลินเฟิงทางตะวันตกของจวนสกุลเสิ่น ฮูหยินเฉินกำลังพลิกดูสมุดบัญชีของเรือนสี่ สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
“ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าจะซื้อกำไลให้ข้าเดือนนี้มิใช่หรือเจ้าคะ จะไปซื้อเมื่อไร?” เสิ่นจื่อหลานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วางสมุดบัญชีลง ดึงแขนเสื้อฮูหยินเฉินพลางออดอ้อน
เสิ่นจื่อหลานเป็นบุตรสาวของเสิ่นเฉิงกับฮูหยินเฉิน ปีนี้อายุสิบสามแล้ว กำลังอยู่ในช่วงดูตัว เรื่องจัดการบัญชีและดูสมุดรายรับรายจ่ายในเรือน ฮูหยินเฉินสอนนางมาปีกว่าแล้ว
“ก็เพราะยังไม่ได้กำไร จะซื้อได้อย่างไร? รออีกหน่อยเถอะ” ฮูหยินเฉินถอนหายใจ
“ท่านแม่บอกให้รออีกหน่อยมาตั้งกี่ครั้งแล้ว คราวนี้ไม่ได้แล้ว ท่านต้องซื้อให้ข้า ท่านไม่รู้หรอกว่าเมื่อวันก่อน พี่สามไปซื้อกำไลหยกขาวจากร้านจินอวี้กลับมา สวยมากเลยเจ้าค่ะ” เสิ่นจื่อหลานบ่นอย่างไม่พอใจ
“จื่อหลาน เจ้าเอาแต่เทียบกับอิงเอ๋อร์ไม่ได้หรอก อิงเอ๋อร์เป็นบุตรสาวคนโตของเรือนสายตรง เราเทียบไม่ได้”
“เหตุใดจะเทียบไม่ได้ ก็เป็นคุณหนูจวนสกุลเสิ่นเหมือนกัน ข้าด้อยกว่าพี่สามตรงไหน?” เสิ่นจื่อหลานไม่ยอม จากนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ
“จริงสิท่านแม่ คราวก่อนท่านบอกว่าทางเมืองชิงสือเกิดโรคระบาด เด็กสองคนของบ้านท่านน้าอาจจะมานครเซิ่งจิง ถ้าพวกเขามาจริง ต่อไปจะต้องพักอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ?” เสิ่นจื่อหลานถามอีกครั้ง
เมื่อได้ยินคำถามของบุตรสาว สีหน้าฮูหยินเฉินก็หม่นลงเช่นกัน
หลายอำเภอในเขตอำเภออันผิงทยอยเกิดโรคระบาด มีผู้เสียชีวิตเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร เรื่องนี้สร้างความตื่นตระหนกไปถึงราชสำนัก
คราวนั้นราชสำนักรีบระดมหมอหลวงจำนวนมากจากเมืองหลวง ส่งไปยังอันผิงกับหลินผิงและอีกหลายอำเภอทั้งคืนเพื่อรักษาผู้ป่วยและบรรเทาทุกข์ แม้แต่สำนักหมอหลวงก็ส่งหมอหลวงไปช่วยถึงสามคน
หลังควบคุมโรคระบาดได้และเปิดประตูเมืองอำเภออันผิงแล้ว ตลอดเกือบครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตระกูลใหญ่ในนครเซิ่งจิงต่างมีญาติจากอำเภออันผิงเดินทางเข้ามาพึ่งพาไม่น้อย
เมื่อสิบวันก่อน หลานชายกับหลานสาวของพี่สะใภ้ใหญ่สกุลอิ่นจากอำเภอหลินอันก็เดินทางเข้ามาพึ่งพาและเข้าพักในจวนสกุลเสิ่น ตอนนี้อวิ๋นเจากับอวิ๋นเจิงมีเพียงท่านน้าสายตรงอยู่ที่นี่ คาดว่าพี่น้องคู่นี้ก็คงมาหาถึงจวนเช่นกัน
แต่ถึงนางจะเป็นฮูหยินสี่แห่งจวนสกุลเสิ่น สามีของนาง เสิ่นเฉิง ก็เป็นบุตรชายอนุของนายท่านเฒ่าเสิ่น จึงไม่เป็นที่ใส่ใจในจวนอยู่แล้ว
เสิ่นเฉิงเองก็ไม่ได้มีความสามารถโดดเด่น อายุใกล้สี่สิบแล้วยังเป็นเพียงเสมียนในกองบัญชาการทหารทั้งห้าแห่งเมืองหลวง เงินเดือนที่ได้รับในแต่ละเดือนยังไม่พอใช้กินดื่มส่วนตัวเสียด้วยซ้ำ ส่วนเงินส่วนแบ่งที่ส่วนกลางจัดสรรให้คนในแต่ละเรือนก็มีจำนวนตายตัว
ชีวิตของเรือนสี่ไม่ได้สุขสบายอย่างที่เห็นภายนอก หากพี่น้องอวิ๋นเจามาหาถึงจวนและกินอยู่ที่นี่จริง ๆ ค่าใช้จ่ายส่วนนั้นก็จะตกเป็นภาระของเรือนสี่
ถึงจะเป็นลูกของพี่สาวแท้ ๆ แต่พวกนางต่างก็แต่งงานออกเรือนไปหลายปีแล้ว ความผูกพันก็ไม่ลึกซึ้ง นางย่อมไม่เต็มใจรับภาระเลี้ยงดูบุตรของพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้ว
ฮูหยินเฉินถอนหายใจ
ก่อนหน้านี้นางเคยติดต่อทางจดหมายกับมารดาของอวิ๋นเจา จึงรู้ว่าฐานะทางบ้านสกุลอวิ๋นค่อนข้างดี นอกจากจวนหนึ่งหลังกับร้านค้าอีกสองแห่งแล้ว ยังมีที่นาสองผืน
นางลองคำนวณคร่าว ๆ แล้ว น่าจะมีเงินอยู่ราวหนึ่งพันตำลึง เพียงแต่ไม่รู้ว่าโรคระบาดจะส่งผลต่อราคาขายจวนและที่นาหรือไม่
คราวนี้พี่น้องอวิ๋นเจาคงจัดการขายจวนกับที่นาของทางบ้านแล้วถึงได้เดินทางมา ดังนั้นนางจึงจำเป็นต้องพบทั้งคู่สักครั้ง อย่างน้อยก็ต้องรักษามารยาทต่อหน้าผู้คน
“เรื่องนี้แม่จะจัดการเอง เจ้าไม่ต้องยุ่ง” ฮูหยินเฉินมองบุตรสาวที่งดงามราวบุปผา แล้วยกถ้วยชาขึ้น
“ฮูหยินสี่ มีคุณหนูอวิ๋นเจากับคุณชายอวิ๋นเจิงจากเมืองชิงสือ อำเภออันผิงสองท่าน อ้างว่ามารออยู่ด้านนอกขอรับ” บ่าวเฝ้าประตูก้าวเข้ามารายงานอย่างระมัดระวัง
ฮูหยินเฉินชะงัก ในที่สุดคนที่ควรมาก็มาถึงแล้ว