ปีที่สิบสองแห่งแคว้นต้าหลง ณ นครเซิ่งจิง
“คุณชาย ในที่สุดพวกเราก็มาถึงนครเซิ่งจิงแล้ว พวกเราจะไปคารวะฮูหยินอี๋ที่จวนสกุลเสิ่นเลยหรือไม่ขอรับ?” หยวนเป่าถามเสียงเบา พลางมองคุณหนูของตนที่แต่งกายเป็นบุรุษ
“วันนี้ค่อนข้างเย็นแล้ว พวกเราไปหาโรงเตี๊ยมใกล้ ๆ พักผ่อนกันก่อนดีกว่า เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปจวนสกุลเสิ่นพรุ่งนี้”
อวิ๋นเจามองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ด้านหลัง เสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร แล้วทอดถอนใจอย่างจนปัญญา เมื่อเห็นหยวนหม่านกับหยวนเป่าสองพี่น้องที่กำลังกระวนกระวายใจ
ที่จริงแล้ว นางมาจากสังคมอารยธรรมที่พัฒนาอย่างสูง และเสียชีวิตในเหตุเครื่องบินตกครั้งหนึ่ง เดิมทีคิดว่าตนคงต้องไปรายงานตัวต่อยมทูต
ใครจะคิดว่าพอลืมตาตื่นขึ้นมา กลับพบว่าตนเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาววัยสิบสี่ปีในยุคสมมติแห่งนี้ จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านมาได้หนึ่งเดือนเท่านั้น
โชคดีที่ตอนอวิ๋นเจาฟื้นขึ้นมา นางมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมติดมาด้วย จึงรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมมีชื่อและแซ่เดียวกับตน เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้างกายคือน้องชายแท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิม ชื่ออวิ๋นเจิง ปีนี้อายุแปดขวบ
ส่วนหยวนหม่านกับหยวนเป่าสองพี่น้องนั้นเติบโตมาด้วยกันกับพี่น้องคู่นี้ตั้งแต่เล็ก หยวนหม่านอายุสิบหก ส่วนหยวนเป่าอายุสิบสี่ปีเท่ากับอวิ๋นเจา
เดิมที นายบ่าวทั้งสี่ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมอยู่กับบิดามารดาของอวิ๋นเจาในเมืองชิงสือ แคว้นหย่งอันแห่งราชวงศ์ต้าหลง
แต่เมื่อสี่เดือนก่อน เกิดโรคระบาดขึ้นในเมืองชิงสือและอำเภอใกล้เคียงหลายแห่ง ผู้คนจำนวนมากเสียชีวิตจากโรคร้ายครั้งนี้
บิดามารดาของสกุลอวิ๋นติดโรคระบาดเช่นกัน และจากไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ทว่าอวิ๋นเจา อวิ๋นเจิง และสองพี่น้องหยวนเป่ากลับเริ่มป่วยช้ากว่า หลังจากหมอที่ราชสำนักส่งมารักษาป้อนยาต้มให้ต่อเนื่องเจ็ดแปดวัน พวกเขาก็รอดมาได้
เดือนครึ่งให้หลัง โรคระบาดในเมืองชิงสือก็ถูกควบคุมไว้ได้ในที่สุด แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นผู้คนในเมืองชิงสือเสียชีวิตไปเกือบครึ่ง เรียกได้ว่าบ้านสิบหลังเหลือคนอยู่เพียงหนึ่ง
สกุลอวิ๋นมีสมาชิกในตระกูลน้อยมาแต่ไหนแต่ไร หลังผ่านโรคระบาดครั้งนี้จึงเหลือเพียงพี่น้องอวิ๋นเจา ครั้นหายดีแล้ว ทั้งคู่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงเหลือทางเลือกอยู่เพียงสองทาง
ทางหนึ่งคือเข้าไปอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่ตั้งขึ้นในอำเภออันผิง อีกทางคือไปพึ่งพาพี่สาวแท้ ๆ เพียงคนเดียวของมารดาอวิ๋นเจา ซึ่งแต่งเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเสิ่นที่นครเซิ่งจิงในฐานะฮูหยินอี๋ นามสกุลเฉิน
ตอนนั้นอวิ๋นเจายังเป็นเจ้าของร่างเดิม หลังจากไปดูสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามารอบหนึ่ง นางก็ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะพาน้องชายกับพี่น้องหยวนเป่าเข้าเมืองหลวงไปพึ่งพาฮูหยินอี๋ที่จวนสกุลเสิ่น
เจ้าของร่างเดิมเองก็เป็นคนใจกล้า คืนก่อนออกจากเมืองชิงสือ นางแอบพาหยวนหม่านกลับไปที่บ้าน แล้วคลำหาเงินตำลึงย่อยสามสิบกว่าตำลึงที่เก็บสะสมไว้ใต้เตียง เตรียมใช้เป็นค่าเดินทางเข้าเมืองหลวง
ส่วนเงินสดที่บ้านนั้น อย่าได้หวังเลย
เมื่อโรคระบาดแพร่กระจาย ทางการก็เข้าควบคุมทั้งเมืองไว้ พวกที่พอมีตำแหน่งหน้าที่ต่างฉวยโอกาสกอบโกยผลประโยชน์ใส่กระเป๋าตัวเอง กวาดบ้านว่างเปล่าทั่วเมืองจนเกลี้ยง บ้านสกุลอวิ๋นก็ไม่รอดพ้นเช่นกัน
ส่วนโฉนดบ้านกับโฉนดที่ดิน ในเมืองชิงสือที่แทบไม่เหลือผู้คน ก็ไม่ต่างจากกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง
วันรุ่งขึ้นหลังได้เงินมา นายบ่าวทั้งสี่ก็เริ่มออกเดินทางเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายโดยไม่รู้ประสีประสา
แต่ความจริงนั้นโหดร้าย ผลลัพธ์ย่อมพอคาดเดาได้ เด็กสาววัยสิบสี่ปีที่ไม่เคยเดินทางไกล ต้องพาเด็กสามคนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมุ่งหน้าไปยังนครเซิ่งจิงซึ่งอยู่ห่างออกไปพันลี้ ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนั้น อุปสรรคจึงถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า
เจ้าของร่างเดิมร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ทั้งยังเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางหลายวันและหวาดวิตกจนเกินไป เพิ่งออกเดินทางได้ไม่ถึงครึ่งเดือนก็เปียกฝนห่าใหญ่จนจับไข้สูง
นางสลบไปสามวันในศาลเจ้าร้าง ก่อนจะฟื้นขึ้นมาได้ในที่สุด ทว่าอวิ๋นเจาที่ฟื้นขึ้นมาตอนนั้นก็คืออวิ๋นเจาคนปัจจุบัน
หลังรับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว อวิ๋นเจาก็ตื่นขึ้นในศาลเจ้าร้างที่ไม่มีหมู่บ้านอยู่ข้างหน้าและไม่มีร้านค้าอยู่ข้างหลัง นอกจากเงินตำลึงย่อยที่เหลืออยู่บนตัว นางยังมีเด็กสามคนที่กำลังตื่นตระหนกอยู่ตรงหน้า
อวิ๋นเจาครุ่นคิดอยู่นานก็ยังนึกทางออกไม่ออก สุดท้ายจึงทำได้เพียงพาเด็กทั้งสามกัดฟันเดินทางต่อ
ระหว่างทางพวกเขาผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน วันนี้ในที่สุดก็มาถึงประตูเมืองเซิ่งจิง ทว่าเสื้อผ้าของนายบ่าวทั้งสี่ตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับเสื้อผ้าของขอทานข้างทาง
และอวิ๋นเจาก็เหลือเงินตำลึงสุดท้ายอยู่เพียงหนึ่งตำลึง
พวกเขาไปโรงรับจำนำใกล้ ๆ ก่อน แล้วซื้อเสื้อผ้าเก่าที่ยังพอใช้ได้ให้แต่ละคนคนละชุด จากนั้นก็หาโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาที่สุดตรงประตูเมือง ขอพักในห้องเก็บฟืนหลังเรือน พวกเขาชำระล้างร่างกายกันครู่หนึ่ง แม้แต่มื้อเย็นก็ไม่ได้กิน ก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งชุดบนแคร่ไม้
ตอนนี้อวิ๋นเจาเหลือเงินทองแดงอยู่เพียงร้อยกว่าเหรียญ พวกเขาเดินทางติดต่อกันมาหนึ่งเดือนครึ่ง ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยจนหมดแรง ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ ห้องเก็บฟืนก็เงียบสงัดลง
วันรุ่งขึ้น เพิ่งเริ่มยามเฉิน หยวนเป่าก็ปลุกพี่น้องอวิ๋นเจาที่กำลังหลับสนิทให้ตื่น
“คุณหนู วันนี้พวกเราไปคารวะฮูหยินอี๋ที่จวนสกุลเสิ่นกันเถอะเจ้าค่ะ ฮูหยินอี๋ต้องรับคุณหนูกับคุณชายเข้าไปอยู่ในจวนแน่นอน” หยวนเป่าพูดด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
“อืม ไปวันนี้แหละ” อวิ๋นเจาพยักหน้าโดยตรง ในเมื่อไม่มีทางไปแล้ว แม้นางจะไม่ได้คาดหวังอะไรกับฮูหยินอี๋ที่แต่งงานเข้าไปอยู่ตระกูลสูงศักดิ์ผู้นี้นักก็ตาม
ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ฮูหยินอี๋กับมารดาของเจ้าของร่างเดิมแทบไม่ได้พบกัน ในแต่ละปีก็มีเพียงจดหมายส่งหากันไม่กี่ฉบับเป็นครั้งคราว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงไม่ได้แน่นแฟ้นนัก และฮูหยินอี๋เองก็ไม่ได้มีความผูกพันฉันญาติกับพี่น้องเจ้าของร่างเดิมเท่าไรนัก