ในเวลานั้น บนหอสูงแห่งหนึ่ง ดวงตาสีดำคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเบื้องล่าง เงาร่างเพรียวบางสง่างามยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง มองตามร่างที่จากไปไกล ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ชายหนุ่มจึงเหลือบมองไปด้านข้าง ในขณะนั้นเอง—
「ท่านประมุข」 ผู้มาใหม่คุกเข่าคำนับ
「ว่ามา」
「ฝ่าบาททรงเรียก」
「อืม」
……
ยามหยุนมู่หว่านกลับถึงจวนหยุนก็ใกล้พลบค่ำแล้ว ระหว่างทางกลับนางไม่พบผู้ใด ทั้งยังเดินทางได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค
เมื่อมาถึงเรือนที่ตนพักอยู่ กลับมีสาวใช้คนหนึ่งออกมาต้อนรับ
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางมีสาวใช้อยู่เพียงคนเดียว ดูเหมือนจะชื่อ ลวี่หมิง
「คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ถึงได้มอมแมมเช่นนี้」ลวี่หมิงแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ทว่าความรังเกียจที่วาบผ่านดวงตาทำให้หยุนมู่หว่านขมวดคิ้ว
「ไปเตรียมน้ำอาบมาให้ข้า แล้วส่งไปที่ห้อง หากไม่มีธุระก็อย่ามารบกวน」
「เจ้าค่ะ」
……
หลังกลับถึงห้อง หยุนมู่หว่านกวาดตามองรอบด้าน ข้าวของพื้นฐานมีครบ แม้จะไม่ถึงกับแย่นัก แต่ก็พอใช้ได้เท่านั้น ครั้นกลับมาแล้ว นางก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลับตาลง ภาพตนเองที่ไร้หนทางอยู่กลางทะเลทรายก็ปรากฏขึ้นในใจ จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรผิดพลาด เหตุใดตนกับพี่ชายถึงได้กลายเป็นเช่นนี้
การทรยศ……
หยุนมู่หว่านไม่รู้ว่าครุ่นคิดอยู่นานเพียงใด สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา แล้วเริ่มนั่งขัดสมาธิโคจรพลัง ไม่ว่าเรื่องก่อนหน้านี้จะเป็นอย่างไร ตอนนี้นางต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีเสียก่อน มีเพียงเท่านี้นางจึงจะกลับไปได้ และได้ไปถามเขาให้รู้เรื่อง
……
พลังวิญญาณอันอ่อนจางไหลเวียนอยู่ระหว่างเส้นชีพจร เมื่อเพ่งมองภายใน หยุนมู่หว่านก็เห็นได้ชัดว่ามีสิ่งสกปรกสีดำชั้นหนึ่งเกาะอยู่ตามเส้นชีพจรของตน!
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก หยุนมู่หว่านพลันลืมตาขึ้น ลุกพรวดไปยังกระจกทันที—
คนในกระจกมีผมแห้งกรอบเหลืองซีด ใบหน้าคล้ำหมอง ในดวงตามีเส้นเลือดแดงก่ำ ร่างผอมโซราวกับไม้เสียบผี ไร้ชีวิตชีวาแม้แต่น้อย!
ร่างนี้มีปัญหาอย่างเห็นได้ชัด
หยุนมู่หว่านคนก่อนโง่เขลาเกินไปแล้ว ถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนฝึกบำเพ็ญไม่ได้เพราะเหตุใดหรือ?
นางไม่รู้หรือว่าตนถูกพิษ? มิน่าเล่าถึงได้ตายกะทันหัน ที่แท้ก็ถูกพิษนี่เอง
ช่างเถิด อย่างไรเสียชาติที่แล้วนางก็พอมีความรู้เรื่องพิษอยู่บ้าง แค่ถอนพิษเท่านั้น จะยากสักเพียงใดกัน
หยุนมู่หว่านถอนหายใจ กำลังคิดจะลองดูว่ามิติของตนยังอยู่หรือไม่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
「คุณหนู」
「เข้ามา」
ลวี่หมิงเปิดประตูเดินเข้ามา
「น้ำล่ะ?」หยุนมู่หว่านถาม
「น้ำ… คุณหนู เมื่อครู่บ่าวไปตักน้ำ แล้วบังเอิญพบคุณหนูสาม นางบอกว่า… บอกว่า…」ลวี่หมิงทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง ก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยต่อ
「นางพูดว่าอะไร?」หยุนมู่หว่านหรี่ตาลง แววตาลึกล้ำดุจสระน้ำเย็นเยียบ จนมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร
「นางบอกไม่ให้บ่าวตักน้ำมาให้คุณหนู หากคุณหนูอยากได้น้ำ ก็ต้องไปเอาเองเจ้าค่ะ」ตั้งแต่ลวี่หมิงเข้ามาก็ก้มหน้าอยู่ตลอด หยุนมู่หว่านจึงมองไม่เห็นสีหน้าของนาง
「อ้อ? เรามีครัวเล็กอยู่ไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงต้องออกไปตักน้ำข้างนอก แล้วบังเอิญพบคุณหนูสามพอดีด้วยล่ะ?」
ลวี่หมิงมีพิรุธ
นางรู้แล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของลวี่หมิงก็ซีดเผือด อ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอะไร 「คุณหนู… บ่าว…」
หยุนมู่หว่านคว้าไหล่นางแล้วกดลง บังคับให้นางคุกเข่ากับพื้น ท่ามกลางเสียงร้องตกใจ ลวี่หมิงก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แววตาของหยุนมู่หว่านเย็นเยียบลงเรื่อย ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า
「ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าจงอยู่ให้เรียบร้อย อย่าคิดเล่นตุกติก หากไม่เช่นนั้น ข้าจะเอาชีวิตเจ้าเสียเดี๋ยวนี้ เข้าใจหรือไม่?」
นางเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลหยุน
แม้พรสวรรค์จะต่ำต้อย แต่บิดามารดาก็ยังรักใคร่ทะนุถนอมนาง หากไม่ใช่เพราะปีก่อนบิดาของนางออกไปรบเพื่อปราบเผ่ามาร คนเหล่านี้คงไม่กล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้!
ต่อให้นางไร้ความสามารถเพียงใด ก็ไม่ใช่ธุระของบ่าวไพร่ที่จะมาล่วงเกิน!
ยิ่งไปกว่านั้น ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม บิดาของนางมอบป้ายประมุขตระกูลให้นางไว้แล้ว แม้ตอนนี้ตระกูลหยุนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของท่านอารอง แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าลงมือกับครอบครัวของนาง
แต่ตอนนี้ลวี่หมิงกลับพูดเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่านางต้องการให้นายหญิงไปหาเรื่องคุณหนูสาม หวังให้คุณหนูสามลงมือกับนาง ทำให้นางเสียเปรียบ
ลวี่หมิงเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความลนลาน… นาง… จะมีบารมีเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!
นี่ใช่หยุนมู่หว่านคนเดิมหรือไม่?
「คุณหนูไว้ชีวิตด้วย… คุณหนูไว้ชีวิตด้วย…」ลวี่หมิงถูกนางทำให้ตกใจ รีบร้องขอชีวิต หยุนมู่หว่านเห็นดังนั้นก็ปรายตามองนางแล้วเอ่ยว่า
「ไปเอาน้ำมา คราวนี้ข้าจะยกโทษให้」
「เจ้าค่ะ」
ลวี่หมิงขานรับ หยุนมู่หว่านจึงปล่อยมือแล้วหันหลังจากไป
ขาของลวี่หมิงอ่อนแรง กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ นางมองตามแผ่นหลังของหยุนมู่หว่านด้วยแววตาเคียดแค้น กัดฟันกรอด นางไร้ค่าบัดซบนั่นกล้าข่มขู่นางเชียวหรือ!
นังไร้ค่านั่น…
หากมีโอกาสเมื่อใด นางจะทำให้อีกฝ่ายได้เห็นดีกันแน่!