ชายาจักรพรรดิผู้ทระนง

ตอนที่ 2 จักรพรรดินีผู้หยิ่งผยอง

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากนั้น นางก็ตกหลุมรักองค์ชายสาม เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา นางจึงคอยติดตามอยู่ข้างหลังเขาเป็นนิจ

เรื่องทั้งหมดนี้หลิ่วเยียนอีเห็นเข้า เพื่อให้หยุนมู่หว่านขายหน้า นางจึงจงใจวางแผน ล่อให้หยุนมู่หว่านมาที่นี่เพื่อสารภาพความในใจต่อองค์ชายสาม จากนั้นหลิ่วเยียนอีก็ร่วมมือกับองค์ชายสามเยาะเย้ยถากถางนาง

ต่อหน้าฝูงชน ทำให้นางต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

ด้วยความอับอายและโกรธแค้น ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ หยุนมู่หว่านก็สิ้นลมหายใจ นางจึงมาเกิดใหม่ในร่างของหยุนมู่หว่านผู้นี้

และได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่พอดี

หยุนมู่หว่านอย่างนั้นหรือ? ดีมาก บัดนี้นางก็คือหยุนมู่หว่าน ความแค้นที่เจ้าของร่างทิ้งไว้ นางจะเป็นผู้ชำระเอง!

นางจัดระเบียบความทรงจำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า

「หากข้าจำไม่ผิด วันนี้ไม่ใช่คุณหนูหลิ่วที่ยุยงให้ข้ามาหาองค์ชายสามหรอกหรือ? แล้วตอนนี้เจ้ากลับอยู่กับองค์ชายสามเสียเอง ความคิดของเจ้านี่ลึกล้ำนัก」หยุนมู่หว่านหัวเราะเย็นชา

「หุบปาก! คนไร้ค่าอย่างเจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลที่นี่อีกหรือ? เห็น ๆ อยู่ว่าเจ้ามาหาองค์ชายเอง องค์ชายไม่ชอบเจ้าแล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย? ที่องค์ชายไม่ชอบเจ้า ก็เพราะเจ้าไร้ความสามารถ อย่ามาใส่ร้ายข้าที่นี่!」แววตาของหลิ่วเยียนอีฉายความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง แต่แล้วนางก็ได้สติ ไม่คิดปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ

「อย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนข้ายังมีจดหมายที่เจ้าเขียนอยู่กับตัวนะ」หยุนมู่หว่านยกมุมปากยิ้ม

ก่อนหน้านี้ หลิ่วเยียนอีตีสนิทกับหยุนมู่หว่าน จึงสามารถยุยงนางได้

「เหลวไหล! ข้าไม่ได้เขียนจดหมายเสียหน่อย!」

「เช่นนั้นเจ้าก็ยอมรับแล้วสินะว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง」

「ข้า…」หลิ่วเยียนอีพูดไม่ออก ได้แต่ถลึงตามองนาง นังหยุนมู่หว่านบัดซบ กล้าวางกับดักข้าอย่างนั้นหรือ! น่าโมโหนัก!

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้คนรอบข้างต่างหันไปมองหลิ่วเยียนอี แล้วเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง

องค์ชายสามก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

หลิ่วเยียนอีมองผู้คน แล้วหันไปมององค์ชายสาม ใบหน้าพลันมืดครึ้ม นางทั้งอับอายทั้งโกรธ จึงสะบัดแส้ในมือฟาดใส่หยุนมู่หว่านอย่างแรง พลางตวาดว่า

「นังคนไร้ค่า หุบปากเดี๋ยวนี้!」

「เพียะ!」แส้ฟาดลงมา ทุกคนเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง เดิมทีต่างคิดว่าหยุนมู่หว่านต้องแย่แน่แล้ว แต่กลับไม่มีใครคาดคิดว่านางจะรับแส้ของหลิ่วเยียนอีไว้ด้วยมือเปล่า!

นั่นเป็นแส้ที่อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณเชียวนะ คนไร้ค่าอย่างนางกลับ…กลับรับมันไว้ได้ด้วยมือเปล่า!

หยุนมู่หว่านหรี่ดวงตาเย็นชา ประกายสังหารวาบผ่านนัยน์ตา นางบิดแส้กลับแล้วก้าวพรวดเข้าไป ฉวยแส้มา ก่อนจะฟาดสวนใส่ใบหน้าของหลิ่วเยียนอีดังเพียะต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของทุกคน!

ชั่วพริบตาถัดมา เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น—

「อ๊า…ใบหน้าของข้า!」

ใบหน้าของนางถูกแส้ฟาดจนเป็นรอยเลือดเส้นหนึ่ง

หลิ่วเยียนอียกมือกุมหน้า ความเจ็บปวดทำให้สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง

องค์ชายสามตกตะลึง เขาซัดฝ่ามือใส่ไหล่หยุนมู่หว่าน ก่อนช่วยหลิ่วเยียนอีออกมา

หยุนมู่หว่านถูกเขาซัดจนถอยไปก้าวหนึ่ง นางหรี่ดวงตาเย็นชา ชั่วพริบตาถัดมาก็ถือแส้ของหลิ่วเยียนอีฟาดกลับไปอย่างแรง เสียงเพียะดังขึ้นเมื่อแส้กระทบแผ่นหลังของเขา!

「หยุนมู่หว่าน!」องค์ชายสามถูกการโจมตีนี้เล่นงานจนมึนงง เขารู้สึกร้อนแผดเผาไปทั่วร่าง จึงกัดฟันตะโกนลั่น

「ข้าบอกแล้ว หากพวกเจ้าทำให้ข้าโกรธ ข้าจะทำให้รู้ว่าอะไรเรียกว่าเกินไป!」หยุนมู่หว่านปรายตามองทั้งสอง แววตาเย็นชาและโอหังอย่างยิ่ง แตกต่างจากหยุนมู่หว่านคนก่อนราวฟ้ากับดิน! หากนางไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า เขาคงสงสัยว่านางถูกสับเปลี่ยนตัวไปแล้วหรือไม่!

「เจ้า!」องค์ชายสามหน้าดำคล้ำ เดิมทีคิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าในเวลานี้—

「องค์ชาย ใบหน้าของหม่อมฉันเจ็บเหลือเกิน หม่อมฉันจะเสียโฉมหรือไม่? พวกเรารีบไปตามหมอยากันเถิด เจ็บเหลือเกิน ฮือ ๆ ๆ…」หลิ่วเยียนอีร้องไห้อย่างน่าสงสาร พลางวิงวอนองค์ชายสาม

องค์ชายสามถลึงตามองหยุนมู่หว่าน แล้วกล่าวทิ้งท้ายว่า「เจ้าคอยดูเถอะ!」

「ข้าจะคอยดู」แววเยาะเย้ยวาบผ่านดวงตาของหยุนมู่หว่าน นางยืนนิ่งอยู่กับที่ เพียงสายตาเดียวก็ทำให้ผู้คนรอบข้างอดเหลียวมองไม่ได้

แม้ร่างกายในตอนนี้จะไม่อาจฝึกบำเพ็ญได้ แต่หลังจากเกิดใหม่ นางยังมีพลังวิญญาณเพลิงหยางอยู่บ้าง เปลวเพลิงที่ซ่อนลึกอยู่ในวิญญาณนั้น เพียงพอให้นางสังหารคนเหล่านี้ได้ในพริบตา!

องค์ชายสามไม่มีเวลามาพูดมากกับนาง จึงพาหลิ่วเยียนอีจากไปก่อน

ผู้คนที่เหลือซึ่งยืนมุงดูต่างอดสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงไม่ได้

คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหยุนผู้นี้ทั้งหน้าตาอัปลักษณ์และเป็นคนไร้ค่า เรื่องนี้คนทั้งเมืองหลวงล้วนรู้กันดี ส่วนคุณหนูหลิ่ว อย่างน้อยก็คงเป็นผู้บำเพ็ญระดับสูงแล้วกระมัง?

แต่นางกลับรับแส้ของคุณหนูหลิ่วได้ ช่าง…น่าหวาดหวั่นอยู่บ้าง

ระดับการฝึกบำเพ็ญบนแผ่นดินใหญ่แบ่งเป็น ขั้นเริ่มต้น ผู้บำเพ็ญ ขั้นวิญญาณ ขั้นราชัน ขั้นหยวนอิง ขั้นบรรลุสมบูรณ์ และขั้นเหินสู่สวรรค์ สูงไปกว่านั้นก็ไม่มีแล้ว

แต่ละขั้นยังแบ่งเป็นระดับต้น ระดับกลาง ระดับสูง และขั้นสูงสุด

การเลื่อนแต่ละขั้นถือเป็นการก้าวข้ามครั้งหนึ่ง มีคำเล่าว่าผู้ที่บรรลุถึงขั้นหยวนอิง สามารถต้านทานกองทัพได้ด้วยตัวคนเดียว!

คุณหนูหลิ่วฝึกบำเพ็ญจนถึงระดับสูงของขั้นผู้บำเพ็ญแล้ว พลังฝีมือย่อมไม่ธรรมดา แต่หยุนมู่หว่านผู้นี้กลับโอหังถึงเพียงนี้ ช่าง…ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังเห็นพวกเขาจากไป หยุนมู่หว่านก็กวาดตามองรอบด้าน ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า「ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าหยุนมู่หว่านจะไม่ใช่คนไร้ค่าอีก หากข้าได้ยินพวกเจ้าคนใดซุบซิบนินทาอีก ก็อย่าหาว่าภายหน้าข้าไม่ไว้หน้า!」

สิ้นเสียงนาง เพียงชั่วพริบตา แส้ของหลิ่วเยียนอีก็ลุกไหม้ต่อหน้าทุกคน กลายเป็นเถ้าถ่าน ผู้คนเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง! แส้เส้นนี้อย่างไรก็น่าจะเป็นอาวุธสามัญชั้นดี แล้วนี่มันเปลวเพลิงชนิดใดกัน ถึงเผามันจนเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา!

ยิ่งกว่านั้น นางทำเช่นนี้ได้ หมายความว่านางไม่ใช่คนไร้ค่าจริง ๆ หรือ?

ทุกคนยืนตะลึงงัน หยุนมู่หว่านก็จากไปทันที สีหน้าในดวงตาของนางยากจะคาดเดา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป