สายฟ้าฟาดกึกก้องซ่อนตัวอยู่ในหมู่เมฆดำเบื้องบน ผืนดินเวิ้งว้างมีเม็ดทรายเหลืองปลิวว่อน ท่ามกลางปฐพีนั้น ร่างในอาภรณ์สีแดงอันเจิดจ้าร่างหนึ่งคุกเข่าทรุดลงกับพื้น
เส้นผมดำขลับทิ้งตัวลงคลอเคลียสองบ่า กระบี่เย็นเยียบคมกริบราวน้ำแข็งเล่มหนึ่งค้ำร่างนางไว้ไม่ให้ล้ม เลือดสีแดงสดที่มุมปากของหญิงสาวชุดแดง ราวกับกำลังบอกกล่าวถึงบางสิ่ง
ท่ามกลางหมู่เมฆดำบนท้องฟ้า แสงอรุณสายหนึ่งส่องลอดลงมา อาบไล้ร่างของนาง หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ทว่าแสงเจิดจ้าทำให้นางไม่อาจมองขึ้นไปเบื้องบนได้ สุดท้ายจึงได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบา
“ที่แท้ พี่ชายเป็นคนทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”
เขาถึงกับทรยศนาง ฮึ ๆ
เสียงเอ่ยต่ำแผ่วลอยละล่อง ถูกกลบกลืนไปท่ามกลางพายุทราย
ร่างของนางล้มลงในที่สุด
——ปีที่สามหมื่นหกพันห้าร้อยเจ็ดสิบสองแห่งศักราชเทียนฉี่ ดินแดนวายุ เทพธิดาสิ้นชีพ ในปีเดียวกันนั้น พี่ชายของนางเข้าครองอำนาจแห่งดินแดนวายุ ประชาราษฎร์นับหมื่นกราบไหว้ สวรรค์และปฐพีร่วมยินดี ถวายพระนามว่า ‘จุนจวินแห่งว่านฉี’
……
“ว้าว นางขี้เหร่จัง”
“แถมยังเป็นคนไร้พรสวรรค์อีก”
“จุ๊ ๆ น่าอับอายจริง ๆ ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้างหรือ ว่าตรงไหนที่องค์ชายสามจะถูกใจนาง”
“คางคกริอ่านกินเนื้อหงส์”
“นั่นสิ”
……
เสียงอื้ออึงวุ่นวายนับไม่ถ้วนดังวนเวียนอยู่รอบกาย หยุนมู่หว่านรู้สึกปวดศีรษะราวกับจะแตก
หนวกหู… หนวกหูจะตายอยู่แล้ว!
นางลืมตาขึ้นฉับพลัน กำลังจะระเบิดโทสะ แต่เมื่อมองสถานการณ์รอบตัวก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นาง… ตายไปแล้วมิใช่หรือ?
นางจำได้ว่าถูกพี่ชายทรยศ จนสิ้นชีพกลางทะเลทราย บัดนี้นางถือว่าได้เกิดใหม่แล้วหรือ?
ฮึ ๆ คิดไม่ถึงว่าจะได้กลับมาเกิดใหม่ที่นี่อีกครั้ง ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่… แต่ในใจนางยังคงไม่ยินยอมอยู่ดี ส่วนพี่ชายนั้น…
หยุนมู่หว่านเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่ทันสังเกตสถานการณ์รอบตัว ทันใดนั้นเสียงจากเบื้องบนก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของนาง
“โอ้ คุณหนูใหญ่หยุนของเราฟื้นแล้ว เมื่อครู่นอนแผ่อยู่บนพื้นเสียจนคนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกเราทำอะไรเจ้าเสียอีก” หลิ่วเยียนอีสวมอาภรณ์สีชมพู ยามนี้กำลังมองหยุนมู่หว่านจากที่สูงด้วยแววตาเยาะเย้ย
ข้างกายนางมีบุรุษผู้หนึ่งแต่งกายหรูหรายืนอยู่ เขามองหยุนมู่หว่านอย่างรังเกียจ ก่อนกล่าวว่า “หยุนมู่หว่าน ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ได้ชอบเจ้า ไสหัวไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ ฮึ”
หยุนมู่หว่าน?
ชอบเขา?
คนพวกนี้เป็นอะไรกัน?
“จุ๊ ๆ ดูสิ องค์ชายสามตรัสชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว”
“นั่นสิ นางยังตามตอแยเขาไม่เลิก”
“เป็นคนไร้พรสวรรค์ที่ฝึกบำเพ็ญไม่ได้ ยังไม่รู้จักอายอีก”
……
ผู้คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ หยุนมู่หว่านฟังแล้วขมวดคิ้ว ก่อนก้มมองฝุ่นผงบนร่างกายกับเสื้อผ้าที่ถูกเกี่ยวจนขาด แล้วลุกขึ้นยืน
แววอำมหิตวาบผ่านดวงตาของนาง
ตอนนี้นางพอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น คนพวกนี้กำลังกล่าวหาว่านางตามตอแยองค์ชายสาม คางคกริอ่านกินเนื้อหงส์อย่างนั้นหรือ?
น่าขัน นางจะไปตามตอแยเขาทำไม?
หยุนมู่หว่านหรี่ตาเย็นชา ยืนประจันหน้ากับทั้งสองคน ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “แค่เจ้าเนี่ยนะ คู่ควรหรือ? เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาวางอำนาจต่อหน้าข้า” หากเป็นเมื่อก่อน คนเช่นนี้นางใช้มือข้างเดียวก็บีบให้ตายได้เป็นกอง
“หยุนมู่หว่าน! เจ้ากล้าดูหมิ่นองค์ชายสามได้อย่างไร!” หลิ่วเยียนอีเบิกตากว้าง สตรีผู้นี้กลายเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ถึงกับกล้าดูหมิ่นองค์ชายสาม!
สตรีชั่วช้าผู้นี้ กล้าด่าเขาได้อย่างไร!
องค์ชายสามสีหน้ามืดครึ้ม เขาถึงกับถูกคนไร้พรสวรรค์ด่าทอ
“สุนัขดี ๆ ย่อมไม่ขวางทาง ข้ากำลังพูดกับเขา เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงได้มาสอดแทรกใส่ร้ายป้ายสีอยู่ตรงนี้? ข้าขอเตือนให้เจ้ารู้จักสำรวมเสียบ้าง” หยุนมู่หว่านปรายตามองหลิ่วเยียนอีด้วยสายตาเย็นเยียบ ในความทรงจำของหยุนมู่หว่านยังมีเรื่องราวหลงเหลืออยู่บ้าง ทำให้นางพอเข้าใจสถานการณ์ได้คร่าว ๆ
“เจ้า… เจ้า…” หลิ่วเยียนอีสะดุ้งตกใจ เหตุใดนางจึงมีแรงกดดันน่าหวาดหวั่นเช่นนี้… บัดซบ เมื่อครู่นางกลับถูกข่มขวัญเสียได้!
“หยุนมู่หว่าน! อย่าได้ล้ำเส้นเกินไป!” องค์ชายสามขมวดคิ้ว จ้องหญิงสาวที่ผิดแผกไปจากเดิมตรงหน้า รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เมื่อครู่นางยังว่าง่ายไม่กล้าหืออยู่เลยมิใช่หรือ? เพียงหมดสติไปครู่เดียว พอฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนเป็นคนละคนแล้ว?
“ล้ำเส้นหรือ? พวกเจ้าทำให้ข้าอับอายต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ยังไม่ถือว่าล้ำเส้นหรือ? องค์ชายสาม วันนี้ท่านทำเช่นนี้ หากข้ายังไม่ตาย วันหน้าข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าอะไรจึงเรียกว่าล้ำเส้นอย่างแท้จริง” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบประหนึ่งอสรพิษชวนให้ผู้คนขวัญผวา
องค์ชายสามจ้องหยุนมู่หว่านตรงหน้า พลันเห็นแววอำมหิตในดวงตาของนาง ทว่ามันวูบหายไปในพริบตา ให้ความรู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง คนไร้พรสวรรค์เช่นนางจะมีแววอำมหิตหนักหน่วงเช่นนี้ได้อย่างไร?
หยุนมู่หว่านมองผู้คนรอบข้างที่กำลังจับจ้องนางด้วยสายตาเย็นชา
ทวีปชางหลานยกย่องการฝึกบำเพ็ญ ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ในการฝึกบำเพ็ญติดตัวมาตั้งแต่เกิด เมื่ออายุครบ 6 ขวบ ทุกคนจะต้องเข้ารับการทดสอบพรสวรรค์ เพื่อดูว่ามีพรสวรรค์ในการฝึกบำเพ็ญเป็นเช่นไร
ระดับพรสวรรค์แบ่งเป็นสี่ขั้น ได้แก่ ฟ้า ดิน เสวียน และหวง โดยขั้นฟ้าสูงสุด ส่วนขั้นหวงต่ำสุด
ในแต่ละขั้นยังแบ่งออกเป็นคุณสมบัติพื้นฐานห้าธาตุ ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน
ส่วนหยุนมู่หว่านในชาติก่อน เป็นบุตรสาวสายตรงแห่งตระกูลหยุน
นับแต่เกิด นางก็ได้รับความรักและเอ็นดูจากทุกคนอย่างล้นเหลือ คนในตระกูลต่างเฝ้ารอว่าพรสวรรค์ของนางจะโดดเด่นเพียงใด
ทว่าในการทดสอบพรสวรรค์ หยุนมู่หว่านกลับตรวจไม่พบพรสวรรค์แม้แต่น้อย นางเป็นคนไร้พรสวรรค์โดยสมบูรณ์! การทดสอบครั้งนั้นทำให้สถานะของนางในตระกูลตกต่ำลงทันตา ยามออกจากบ้านยังต้องเผชิญคำเยาะเย้ยและสายตาดูแคลนจากผู้คน
ด้วยเหตุนี้ นางจึงกลายเป็นคนขลาดเขลาและไร้ความสามารถ