“เดรัจฉาน!”
“หวังเย่าหยาง! แกมันไม่ใช่คน!!!”
อู๋ซินอีโกรธจนปาเวลคลุมหน้าลูกไม้ในมือทิ้งไป กัดริมฝีปากแดงจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
สาวใช้ใจร้ายเพียงยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนก้มหน้าสอดมือทั้งสองเข้าไปใต้ชายกระโปรงชุดแต่งงานของอู๋ซินอี
“เธอ!” อู๋ซินอีอ้าปาก แต่เมื่อนึกถึงความปลอดภัยของแม่และครอบครัว ในที่สุดก็ได้แต่ปิดปากและหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดริน
ไม่นาน สาวใช้ใจร้ายก็ถอดชั้นในตัวจิ๋วที่แนบเนื้อที่สุดของอู๋ซินอีออก เธอรู้สึกเย็นวาบที่เบื้องล่าง หัวใจก็ยิ่งเย็นเยียบ....
สิ้นหวัง...สิ้นหวังอย่างลึกล้ำ.....
อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องจัดเลี้ยงตี้หวังในภัตตาคาร ขณะนี้แขกเหรื่อเต็มห้อง บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง
“ซี้ด! งานแต่งของตระกูลหวังคืนนี้จัดได้ยิ่งใหญ่จริง ๆ!”
“ระดับนี้เรียกได้ว่าเป็นงานแต่งแห่งศตวรรษเลยนะ!”
“ก็ใช่น่ะสิ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ตระกูลหวังพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว!”
“จริง ตั้งแต่ตระกูลหวังได้กลุ่มบริษัทอ้าวเทียนมา ก็เหมือนพลิกฐานะขึ้นสู่สวรรค์ในชั่วข้ามคืน!”
“ได้ยินว่าคืนนี้พวกเขายังเชิญบุคคลสำคัญคนนั้นมาด้วยนะ เขาตอบรับว่าจะมาแล้วด้วย!”
“อะไรนะ! บุคคลสำคัญระดับสูงสุดที่เหล่าผู้ทรงอิทธิพลทั่วทั้งเมืองเซินเฉิงพากันต้อนรับอย่างเอิกเกริก แต่กลับไม่มีใครได้พบหน้าสักคนคนนั้นน่ะหรือ?”
“ตระกูลหวังมีหน้ามีตาขนาดไหนกัน ถึงเชิญบุคคลสำคัญคนนั้นมาได้ สวรรค์! ถ้าได้รับการสนับสนุนจากเขา ต่อไปตระกูลหวังคงได้เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองเซินเฉิงแน่!”
“เหลือเชื่อจริง ๆ!” ทุกคนพากันถอนหายใจด้วยความอิจฉาปนริษยาอีกระลอก คนที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนักว่า
“เฮอะ~ เอาเข้าจริงก็เพราะกลุ่มบริษัทอ้าวเทียนทั้งนั้น ถ้าอย่างนั้นเกียรติยศนี้เดิมทีก็ควรเป็นของผู้ชายคนนั้นไม่ใช่หรือ?”
“ผู้ชายคนไหน? นักโทษใช้แรงงานที่ข่มขืนเมียเพื่อนอย่างเฉินเซียวอู่น่ะหรือ?”
“พรวด~ อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย ถึงเขาจะเป็นคนก่อตั้งกลุ่มบริษัทอ้าวเทียนขึ้นมากับมือ แต่ผู้ชนะได้เป็นเจ้า ผู้แพ้ก็เป็นโจร ตอนนี้เขาก็เป็นแค่นักโทษใช้แรงงานไร้ประโยชน์เท่านั้น!”
“จริงสิ ได้ยินว่าเขาเพิ่งพ้นโทษวันนี้พอดีด้วยใช่ไหม?”
“หึ ๆ ช่างประชดประชันจริง วันที่เขาพ้นโทษกลับเป็นวันที่ต้องเห็นผู้หญิงของตัวเองแต่งงานกับคนอื่น...”
“พรวด~ ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นข่มขืนเมียของคุณชายหวังเย่าหยางก่อนนี่?”
“ตอนมันข่มขืนเมียคนอื่น ไม่เห็นจะสงสารฝ่ายหญิงสักนิด ได้ยินว่าตอนนั้นมันดุเดือดมาก กางเกงยีนส์ขาดหมด รองเท้าส้นสูงยังเสียบทะลุเพดาน หมอที่ตรวจร่างกายบอกว่าอย่างน้อยก็แปดครั้ง เลือดออกเลยด้วย....”
“ฮึ ๆ ๆ.... มันเล่นเมียเขา ส่วนเขาก็แต่งผู้หญิงของมัน แบบนี้ก็ถือว่าไม่มีใครเสียเปรียบกันนี่~”
“ชิ~ แกจะไปรู้อะไร ได้ยินว่าผู้หญิงของไอ้ไร้ประโยชน์นั่นยังบริสุทธิ์อยู่ รอบนี้คุณชายหวังได้กำไรแน่~”
“ฮ่า ๆ ๆ! มีเหตุผล! ฮ่า ๆ ๆ!” ชายหลายคนกระซิบกระซาบกัน ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครั้ง
จังหวะนั้นเอง หวังเย่าหยางพาคนในตระกูลหวังเดินเข้ามา ทุกคนรีบเก็บรอยยิ้มทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคารพนบนอบ พากันก้มศีรษะทักทายหวังเย่าหยาง
หวังเย่าหยางกำลังได้ใจเต็มที่ เขาประสานมือทักทายทุกคน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ
ไม่นานแขกเหรื่อก็นั่งประจำที่ พิธีแต่งงานเริ่มต้นขึ้น ทุกช่วงที่พิธีกรดำเนินรายการได้รับเสียงตอบรับอย่างอบอุ่นจากทั่วทั้งงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเย่าหยางไม่เคยเลือนหายแม้แต่วินาทีเดียว
กระทั่งเจ้าสาวอู๋ซินอีก้าวเข้างาน บรรยากาศอึกทึกก็พลันเงียบลง เพราะผู้หญิงคนนี้งดงามเกินไป ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างอรชรดุจเทพธิดาจุติ ชายทุกคนในงานต่างมองจนตาค้าง
หวังเย่าหยางยิ่งจ้องเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย มองอู๋ซินอีผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับเซียนหญิงลอยลงมาจากสวรรค์ พลางคิดว่าผู้หญิงที่คนอื่นยกย่องเป็นเทพธิดาคนนี้ กลับถูกเขาสั่งห้ามไม่ให้สวมกางเกงใน ภายใต้ชายกระโปรงชุดแต่งงานที่ทุกคนกำลังจับตามอง จึงว่างเปล่าไร้สิ่งปกปิด....
ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งเกิดความสุขวิปริตขึ้นในใจ
หลังพิธีกรกล่าวคำอวยพรจบ ก็มาถึงช่วงสำคัญ เขาโบกมือ ทันใดนั้นเสียงดังปัง แสงไฟทั่วงานก็ดับลง เหลือเพียงลำแสงสปอตไลต์ที่ส่องไปยังหวังเย่าหยาง
“คุณหวังเย่าหยาง เจ้าบ่าว คุณยินดีรับคุณอู๋ซินอีเป็นภรรยาหรือไม่ จะให้เกียรติและดูแลเธอ ไม่ว่าจะยากจนหรือร่ำรวย ไม่ว่าจะสุขภาพดีหรือเจ็บป่วย ไม่ว่าจะราบรื่นหรือพบอุปสรรค คุณยินดีดูแลเธอไปจนชั่วชีวิตหรือไม่?” พิธีกรตะโกนถามเสียงดัง
“ผมยินดี!” หวังเย่าหยางจ้องอู๋ซินอีด้วยแววตาหื่นกระหาย พลางหัวเราะอย่างเคลิบเคลิ้ม
เสียงปรบมือกึกก้องดังขึ้นทันที พิธีกรยกมือห้าม ก่อนหันไปมองอู๋ซินอี
“คุณอู๋ซินอี เจ้าสาว คุณยินดีแต่งงานกับคุณหวังเย่าหยางหรือไม่ จะให้เกียรติและดูแลเขา ไม่ว่าจะยากจนหรือร่ำรวย ไม่ว่าจะสุขภาพดีหรือเจ็บป่วย ไม่ว่าจะราบรื่นหรือพบอุปสรรค คุณยินดีดูแลเขาไปจนชั่วชีวิตหรือไม่?”
ปัง! ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ลำแสงสปอตไลต์อีกดวงก็ส่องไปยังอู๋ซินอี ภายใต้แสงไฟ รูปร่างอันสมบูรณ์แบบของเธอยิ่งปรากฏชัด ไหล่ขาวผ่อง เนินอกอวบอิ่ม ร่องอกลึกเย้ายวน และใบหน้างดงามที่สั่นไหวเล็กน้อย....
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที.....
ทุกคนเริ่มมีสีหน้าสงสัย แต่อู๋ซินอีก็ยังไม่ตอบ แววตาของหวังเย่าหยางพลันมืดครึ้มลง เมื่อเห็นเช่นนั้นพิธีกรก็รีบหาทางแก้สถานการณ์
“ดูเหมือนเจ้าสาวของเราจะดีใจเกินไปในวันมงคล จนตื่นเต้นและซาบซึ้งเสียจนพูดไม่ออกเลยนะครับ!”
“คุณอู๋ซินอี คุณยินดีหรือไม่ครับ?” พิธีกรถามอีกครั้ง แต่อู๋ซินอีก็ยังคงก้มหน้าเงียบงัน ร่างบอบบางสั่นสะท้านเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าในใจกำลังต่อสู้อย่างหนัก
“เอาละครับ ขอเสียงปรบมือให้กำลังใจเจ้าสาวกันหน่อย!” พิธีกรร้องขึ้น เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วงานอีกครั้ง
ไม่นานเสียงปรบมือส่วนใหญ่ก็หยุดลง เหลือเพียงเสียงปรบมือโดดเดี่ยวที่ยังดังเป็นจังหวะ สะดุดตาจนทุกคนหันไปมองตามเสียง
พวกเขาเห็นร่างสูงสง่าท่าทางเย่อหยิ่งเดินเข้ามาจากประตูห้องจัดเลี้ยง เสียงปรบมือนั้นมาจากชายผู้นี้ เมื่อเผชิญกับสายตาของทุกคน เขาไม่เพียงไม่หวั่นเกรง กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยทีละคำว่า
“งานแต่งนี้ ผม ไม่ เห็น ด้วย!”
ฮือ!
สิ้นคำพูด ทั้งงานก็ฮือฮาขึ้นทันที!
ร่างเพรียวบางใต้แสงสปอตไลต์หันกลับมาเช่นกัน ทันทีที่เห็นคนมาใหม่ ร่างของเธอก็สะท้านวูบอย่างห้ามไม่อยู่!
“เซียวอู่!!!” อู๋ซินอีอุทานออกมา ริมฝีปากงามเผยอเล็กน้อย แม้จะตกตะลึง แต่เธอก็ไม่ลังเลแม้แต่นิด รีบยกชายกระโปรงชุดแต่งงานด้วยสองมือ แล้ววิ่งไปหาเฉินเซียวอู่อย่างไม่สนอะไรทั้งสิ้น!
ฝูงชนแหวกออกสองข้างราวกับคลื่น อู๋ซินอีฝ่าผู้คนเข้าไปโผเข้าหาอ้อมอกเฉินเซียวอู่ หน้าอกอวบอิ่มใต้คอเสื้อชุดแต่งงานกระแทกเข้ากับอกของเขา เฉินเซียวอู่ก็กอดเธอไว้แน่นโดยไม่ลังเล ราวกับอยากดึงเธอทั้งตัวเข้าไปในอก!
ทั้งสองกอดกันแน่นแล้วแน่นอีก!
ต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของอีกคนอย่างชัดเจน!
“เฉินเซียวอู่ เป็นคุณจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
“ฉันนึกว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว....”
“ไม่! เดี๋ยวก่อน....เฉินเซียวอู่! คุณ...คุณมาที่นี่ทำไม!”
“รีบไป! รีบหนีไป!”
“คุณสู้คนตระกูลหวังไม่ได้หรอก ตอนนี้พวกเขากำลังรุ่งเรืองที่สุด คุณเพิ่งพ้นโทษ ไม่ควรมาหาฉันอีก รีบไปเถอะ! แค่ได้เห็นหน้าคุณสักครั้ง ฉันก็พอใจแล้ว ต่อจากนี้ให้ฉันปรนนิบัติเขาให้ดี แล้วขอร้องให้เขาปล่อยคุณไป....”
อู๋ซินอีน้ำตาไหลพราก พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของเฉินเซียวอู่ แต่สองมือของเขากลับราวกับคีมเหล็ก จับไหล่ทั้งสองของเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ วินาทีถัดมา ริมฝีปากคมของเฉินเซียวอู่ก็แนบลงบนริมฝีปากแดงของเธอ!
ปัง!
ลำแสงสปอตไลต์ส่องลงมายังทั้งคู่ แต่ทั้งสองกลับไม่รับรู้สิ่งใดเลย ตอนแรกอู๋ซินอีทั้งอายทั้งตกใจ พยายามดิ้นหนี ทว่าภายใต้จุมพิตเร่าร้อนเอาแต่ใจของเฉินเซียวอู่ เธอก็ยอมจำนนอย่างรวดเร็ว ทั้งสองจูบกันอย่างลืมตัว!