ทว่าเมื่อเผชิญกับการต้อนรับอย่างอบอุ่นดุจคลื่นมหาชน เฉินเซียวอู่กลับยังคงสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยราวผิวน้ำ เพียงเหลือบมองชายในเสื้อโค้ตที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของขบวนแวบหนึ่ง หลินเทียนเซียว ชายผู้สูงศักดิ์ซึ่งปกติได้รับการยกย่องว่าเป็นราชาแห่งกว่างหนาน รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหาเฉินเซียวอู่ ก่อนก้มคำนับเก้าสิบองศาอย่างว่องไว แล้วยืนรอรับคำสั่งด้วยท่าทางนอบน้อมถึงที่สุด!
ซูเม่ยเห็นภาพนี้แล้วก็ตกตะลึงอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงเพลิงเผยอออกเล็กน้อย ปลายลิ้นสีชมพูโผล่พ้นมาให้เห็น!
“นี่คือราชาแห่งกว่างหนานเชียวนะ! บุคคลระดับสูงสุดที่ทรงอำนาจที่สุดในมณฑลกว่างหนานตามตำนาน!”
“เมื่อก่อนฉันกับหวังเย่าหยาง อดีตสามี ทุ่มเงินไปตั้งเท่าไรเพื่อฝากเส้นสายกับผู้มีอำนาจ หวังจะตีสนิทกับคนระดับนี้ แต่พวกเขายังไม่ยอมให้โอกาสพบหน้าด้วยซ้ำ เขาเป็นบุคคลชั้นยอดที่มีอำนาจสูงส่งอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้คนระดับนี้กลับทำตัวเหมือนสุนัขปั๊กต่อหน้าเฉินเซียวอู่...”
“ฮึด... เฉินเซียวอู่... คุณยังเป็นผู้ชายคนเดิมที่ฉันรู้จักอยู่จริง ๆ เหรอ...”
แม้จะตกตะลึง ซูเม่ยก็ยังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลำคอเรียวขยับขึ้นลง
เฉินเซียวอู่เหลือบมองขบวนต้อนรับขนาดใหญ่ด้านนอกโรงแรม กลับเผยสีหน้าไม่พอใจ แล้วกล่าวเสียงเย็นว่า
“ชิงหลง เกิดอะไรขึ้น?”
หลินเทียนเซียวเป็นราชาแห่งกว่างหนานผู้มีอำนาจล้นฟ้า เป็นผู้สูงศักดิ์สูงสุดเมื่ออยู่ข้างนอก แต่ในตำหนักสังหารเทพ เขาเป็นเพียงหนึ่งในสี่ราชันสวรรค์ และเป็นลูกน้องผู้ภักดีที่สุดของเฉินเซียวอู่ ประมุขตำหนักผู้สูงสุดเท่านั้น
เมื่อเห็นประมุขตำหนักมีสีหน้าไม่พอใจ หลินเทียนเซียวก็ร้อนใจจนเหงื่อกาฬผุดเต็มศีรษะ รีบประสานมือกล่าวว่า
“เรียนประมุขตำหนัก ผมบอกพวกเขาแล้วว่าคุณไม่ชอบความเอิกเกริก แต่บรรดาผู้มีอำนาจสูงสุดในแวดวงการเมืองและธุรกิจของท้องถิ่นต่างกระตือรือร้นจะต้อนรับอย่างยิ่ง พวกเขาบอกว่าเตรียมงานต้อนรับคุณมาครึ่งปีแล้ว พอคุณมาถึงเมืองเซินเฉิง พวกเขาก็ไม่กล้าปล่อยให้คุณมาโดยไม่มีใครต้อนรับ...”
“ยังบอกอีกว่าถ้าไม่ได้ต้อนรับคุณจริง ๆ พวกเขาคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมคิดว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้มีอำนาจในท้องถิ่น ทั้งยังเป็นเจ้าถิ่นด้วย ให้เกียรติกันสักหน่อยก็คงสมควร...”
หลินเทียนเซียวยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นแววตาเฉินเซียวอู่เย็นเยียบ จึงไม่กล้าพูดต่อทันที
เฉินเซียวอู่เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ตลอดชีวิตของผม เฉินเซียวอู่ทำอะไรจำเป็นต้องไว้หน้าใครด้วยหรือ!”
“ครับ!”
“เป็นเพราะลูกน้องคิดไม่รอบคอบเอง!” หลินเทียนเซียวมีสีหน้าละอายใจ
เฉินเซียวอู่โบกมือเบา ๆ แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ให้พวกเขาแยกย้ายกันไปให้หมด”
“ครับ!” หลินเทียนเซียวไม่พูดอะไรอีก รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานขบวนต้อนรับที่ล้อมรอบโรงแรมจนแน่นขนัดก็แยกย้ายกันไป สามนาทีต่อมา ทุกคนก็ถอนกำลังออกไปจนหมด!
ซูเม่ยเห็นดังนั้นก็ยิ่งตกใจจนขาอ่อน “เรียกก็มา ไล่ก็ไป เขา... เขาต่างหากคือผู้มีอำนาจตัวจริง!”
“ช่างทรงอำนาจเหลือเกิน...”
“ผู้ชายแบบนี้... ฉัน... ฉันยอมเลียนิ้วเท้าเขาเลย...”
เมื่อมองเฉินเซียวอู่ ความคิดประหลาดพิกลนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของซูเม่ยโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เพียงสิบกว่านาที ความรู้สึกที่เธอมีต่อเฉินเซียวอู่ก็เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นหวาดกลัว จากนั้นเป็นหลงใหล เทิดทูน และคลั่งไคล้ เรียกได้ว่าเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง...
เฉินเซียวอู่ที่นั่งอยู่บนโซฟาในโถงใหญ่เหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงของซูเม่ย จึงหันกลับมาเหลือบมองเธอที่สวมชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูป ถุงน่องสีดำ และรองเท้าส้นสูง คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า
“คุณยังมีธุระอะไรอีก?”
ซูเม่ยมีแววตาพร่ามัว กัดนิ้วพลางบิดกายยั่วยวน กัดริมฝีปากส่งสายตาหวานให้เฉินเซียวอู่
“ฉัน... ฉันก็อยากให้คุณลงโทษบ้าง!”
“ช่วยลงโทษฉันแรง ๆ ได้ไหม? ตอนนี้เลย!”
ซูเม่ยพูดพลางจ้องเฉินเซียวอู่ไม่วางตา แล้วดึงสายชุดลงจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยไหล่ขาวเนียนออกมา!
เฉินเซียวอู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะอย่างจนใจ
“ตอนนี้คุณนี่... ยั่วเก่งจริง ๆ”
ใบหน้างามของซูเม่ยแดงระเรื่อ แววเขินอายวาบผ่านใบหน้า แต่ไม่นานเธอก็กลับมาแน่วแน่และยั่วยวนอีกครั้ง
“คุณชอบไหม?”
“ถ้าคุณชอบ ต่อไปฉันจะยั่วแค่คุณคนเดียว”
เฉินเซียวอู่เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “กลับขึ้นไปข้างบน ใส่ชุดชั้นในให้เรียบร้อย อย่ามากวนผมอีก!”
“ค่ะ นายท่าน!” ซูเม่ยเรียกเขาว่านายท่านทันที เดินบิดสะโพกงอนงามไปพลางหันกลับมามองสามครั้งด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนเดินเข้าไปในลิฟต์ แววหลงใหลและคาดหวังในดวงตาไม่ลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดสนิท
เฉินเซียวอู่ส่ายหน้าอย่างจนใจยิ่งกว่าเดิม เวลานี้ชิงหลงกลับมาหลังจัดการแยกย้ายฝูงชนเรียบร้อย พอเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ก็เผยสีหน้ามีเลศนัย ยิ้มพลางชูนิ้วโป้งให้เฉินเซียวอู่ “ประมุขตำหนัก สุดยอดไปเลยครับ!”
“สมกับเป็นประมุขตำหนักจริง ๆ เมื่อกี้บนห้องคงทำให้เธอสุขสมจนแทบขาดใจเลยสินะ ไม่อย่างนั้นสาวสวยคนนั้นจะมองคุณด้วยสายตาคลั่งไคล้ขนาดนั้นได้ยังไง เหมือนถ้าไม่มีคุณสักนาทีก็อยู่ไม่ได้...”
“อย่าพูดเหลวไหล!” เฉินเซียวอู่ถลึงตาใส่ชิงหลง หลินเทียนเซียวได้แต่ยิ้มพลางเกาศีรษะ เขารู้ว่าประมุขตำหนักไม่โกรธเรื่องพวกนี้จริงจัง ทว่าวินาทีต่อมาเฉินเซียวอู่ก็พลันขรึมลง แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า
“เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องสำคัญ หลินเทียนเซียวก็มีสีหน้าเคร่งขรึมทันที ยืนตรงทำความเคารพแล้วกล่าวว่า “เรียนประมุขตำหนัก สืบจนกระจ่างแล้วครับ!”
“คนรักของคุณ... คุณหนูอู๋ซินอี... เธอ... เธอ...”
“เธอเป็นอะไร!?”
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เฉินเซียวอู่ผ่านการเคี่ยวกรำเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน จิตใจมั่นคงราวสุนัขเฒ่า แทบไม่เคยเผยความกังวลให้เห็น แต่พอชิงหลงเอ่ยถึงอู๋ซินอี หัวใจของเขาก็ยังอดกระตุกไม่ได้
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คนที่เขาวางไม่ลงที่สุดก็คือแฟนสาวคนนี้ หลังคืนที่เกิดเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ภาพที่เขากับซูเม่ยเปลือยกายอยู่ด้วยกันแพร่กระจายไปทั่ว แม้จะปิดบังส่วนสำคัญไว้ แต่เขาก็นึกออกว่าเธอจะเจ็บปวดใจเพียงใดเมื่อได้เห็นภาพนั้น
ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมรับได้เมื่อเห็นผู้ชายของตัวเองเปลือยกายอยู่บนเตียงกับผู้หญิงคนอื่น ยิ่งตอนนั้นอู๋ซินอีรักเขามากแค่ไหน เฉินเซียวอู่ก็ยิ่งรู้สึกผิดกับผู้หญิงคนนี้
“ตกลงเธอเป็นอย่างไรกันแน่!” เฉินเซียวอู่กระชากคอเสื้อของชิงหลง หลินเทียนเซียวมีสีหน้าเจ็บปวดใจ ก้มหน้าลงอย่างไม่อาจทำใจ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า
“คนรักของคุณ... คุณหนูอู๋ซินอี... เธอกำลังจะแต่งงานครับ...”
“อะไรนะ! แต่งงาน?”
“ครับ... งานเลี้ยงแต่งงานจัดคืนนี้ตอนสองทุ่มแปดนาที...”
“ฝ่ายชายคือศัตรูของคุณ... หวังเย่าหยาง!”
“จากที่เราสืบมา คุณหนูอู๋ซินอีครองตัวมาตลอดห้าปี ไม่ยอมคบหากับผู้ชายคนไหน หวังเย่าหยางใช้อิทธิพลกดดันตระกูลอู๋จากทุกทาง ขู่ว่าถ้าคุณหนูอู๋ซินอีไม่ยอมแต่งงาน จะทำให้ครอบครัวของเธอพินาศ เธอถูกบีบจนต้องตอบตกลง...”
“ทางตระกูลหวังส่งบัตรเชิญงานแต่งมาให้คุณด้วย คุณจะไปร่วมงานไหมครับ?”
“ผู้หญิงของเฉินเซียวอู่ ใครหน้าไหนก็อย่าคิดแตะต้อง!” แววตาของเฉินเซียวอู่เย็นเยียบดุจคมมีด
“ไป! ยังไงก็ต้องไป! คืนนี้จะสะสางทั้งแค้นใหม่และแค้นเก่า!”
“ครับ! ประมุขตำหนัก! ลูกน้องจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ คืนนี้ตำหนักสังหารเทพจะออกศึก ถอนรากถอนโคนให้สิ้น!”
“ไม่ต้อง” เฉินเซียวอู่กล่าวเสียงเย็น “ถ่ายทอดคำสั่งของผม ห้ามคนจากตำหนักสังหารเทพเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้แม้แต่คนเดียว”
“เรื่องของผม ผมชอบลงมือเอง!”
“ครับ! ประมุขตำหนัก!”
ในเวลาเดียวกัน บนชั้นบนสุดของโรงแรมเซ็นจูรี เมืองเซินเฉิง ภายในห้องชุดประธานาธิบดี หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งและเรือนร่างเย้ายวนสวมถุงน่องสีขาวกับรองเท้าส้นสูงสีขาว เหล่าหญิงสาวหลายคนช่วยรูดซิปชุดแต่งงานสีขาวหรูหราที่เผยแผ่นหลังงามไร้ที่ติของเธอ เรือนร่างสูงเพรียวเย้ายวนดูสง่างามและโดดเด่นขึ้นอีก ทรวงอกอวบอิ่มถูกกระชับไว้แน่น จนร่องอกตรงกลางแคบพอจะหนีบเข็มปักผ้าได้...
หญิงสาวแต่งหน้าอย่างประณีต ทุกอากัปกิริยางดงามจนหาสิ่งใดเปรียบไม่ได้ ภายในห้องประดับโคมไฟและของตกแต่งหลากสี บรรยากาศอบอวลด้วยความรื่นเริงของงานมงคลสมรส ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีความสุข ดวงตาทั้งสองแดงก่ำเล็กน้อย มือขยำผ้าลูกไม้ก้อนหนึ่งไว้แน่น กัดฟันพูดด้วยความขุ่นแค้นว่า
“หมายความว่ายังไง! ที่บอกว่าเขาไม่อนุญาตให้ฉันใส่กางเกงใน หมายความว่าฉันไม่มีสิทธิ์ใส่กางเกงในด้วยหรือไง!”
“ฉัน อู๋ซินอี เป็นคนคนหนึ่ง ไม่ใช่ของเล่นของหวังเย่าหยาง!”
สาวใช้ใจร้ายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แค่นเสียงเย็นชา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า
“คุณหนูอู๋ คุณจะเป็นของเล่นของคุณชายหวังหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของคุณหรอกค่ะ ช่วยควบคุมอารมณ์ด้วย วันมงคลเช่นนี้อย่าทำให้คุณชายหวังอารมณ์เสียเลย”
“คุณชายหวังสั่งว่า ข้างในชุดแต่งงานห้ามใส่กางเกงใน ถึงตอนนั้นเขาจะได้ปรนเปรอคุณสะดวกหน่อย เขาบอกว่าชอบมองคุณใส่แค่ชุดแต่งงานโดยไม่สวมกางเกงใน ดูยั่วยวนแบบนั้น...”
“พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง ขออย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลยค่ะ...”
“เขายังบอกอีกว่า ถ้าคุณยืนกรานจะใส่ เขาก็จะสั่งให้แม่ของคุณถอดกางเกงใน บอกว่าคุณกับแม่ของคุณ คืนนี้จะมีคนใส่กางเกงในได้แค่คนเดียว ให้คุณเลือกเอาเอง...”