ผ่านไปเนิ่นนาน อู๋ซินอีรู้สึกไปทั้งร่างอ่อนระทวย เฉินเซียวอู่จึงยอมปล่อยเธอ ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ผู้หญิงของผม ห้าปีมานี้คุณลำบากแล้ว!”
“วางใจเถอะ นับจากนี้ไป ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องได้รับความไม่เป็นธรรมอีกแม้แต่นิดเดียว!”
“ใครกล้ารังแกคุณ ผมจะฆ่ามัน!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา กลิ่นอายอันกร้าวแกร่งก็แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างชะงักงันจนแทบหายใจไม่ออก!
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนในงานตกตะลึง กว่าจะได้สติกลับมาก็ผ่านไปครู่ใหญ่ ก่อนเสียงฮือฮาจะดังสนั่นไปทั้งงาน!
“ให้ตายสิ! นี่...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...”
“นั่นมันไอ้ขยะตระกูลเฉินไม่ใช่เหรอ? มาที่นี่ทำไม!”
“กล้าจูบผู้หญิงของคุณชายหวังในงานแต่งของเขาเลยเหรอ! บ้าไปแล้วหรือไง อยากตายหรือไง!”
แม้แต่แม่เลี้ยงเดี่ยวของอู๋ซินอีที่เห็นภาพนี้ยังตกใจจนร้องออกมา หลินอวี้หรู มารดาของอู๋ซินอี ร้อนใจจนกระทืบเท้า รูปร่างอวบอิ่มสั่นไหวขณะตวาดใส่ลูกสาวว่า
“อู๋ซินอี! นังเด็กเวร แกบ้าอะไรขึ้นมา รีบออกห่างจากไอ้ขยะนั่นเดี๋ยวนี้!”
“เฉินเซียวอู่ สมองมีปัญหาหรือไง! ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้เป็นวันมงคลของซินอี!”
“แกคิดจะทำให้เธอตายหรือไง!”
“ไอ้นักโทษที่เพิ่งพ้นคุก ตั้งแต่คืนเมื่อห้าปีก่อนที่แกทำเรื่องแบบนั้นลงไป แกกับซินอีก็ไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว เข้าใจไหม!”
“เมื่อก่อนแกยังมีกลุ่มบริษัทอ้าวเทียน แต่ตอนนี้แกมันก็แค่นักโทษที่เพิ่งพ้นคุก เป็นไอ้คนที่ใคร ๆ ก็อยากรุมกระทืบ แกจะมอบความสุขให้ซินอีได้หรือไง ยังกล้ามาก่อเรื่องในงานแต่งของเธออีก!”
“ใช่แล้ว! ไอ้เด็กเหลือขอ รีบคุกเข่าขอโทษคุณชายหวังเดี๋ยวนี้! แล้วก็ขอโทษทุกคนด้วย!” ญาติคนหนึ่งของอู๋ซินีพลอยตวาดขึ้นมาเช่นกัน
ส่วนสีหน้าของหวังเย่าหยางในเวลานี้มืดครึ้มถึงขีดสุด! พอนึกถึงภาพที่อู๋ซินีจูบเขาอย่างดูดดื่มเมื่อครู่ หวังเย่าหยางก็โกรธจนแทบกระอักเลือด หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงบุคคลสำคัญที่รับปากว่าจะมา และกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นเข้า เขาคงควักปืนออกมายิงเฉินเซียวอู่ให้ตายคาที่ไปแล้ว!
เมื่อคิดถึงบุคคลสำคัญ หวังเย่าหยางก็ยังอดกลั้นโทสะไว้ได้ เขากวาดตามองเฉินเซียวอู่อย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเหี้ยมว่า
“เฉินเซียวอู่ ไอ้ขยะอย่างแกกล้าดียังไง!”
“แกยังคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกลุ่มบริษัทอ้าวเทียนเหมือนเมื่อก่อนหรือไง? รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันบี้แกให้ตายได้ง่าย ๆ เหมือนบี้มดตัวหนึ่ง!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะบุคคลสำคัญจะมา ฉันรับรองว่าคืนนี้จะทำให้แกอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ดี!”
“คืนนี้ฉันจะยอมไว้ชีวิตแก รีบไสหัวไปซะ!”
สิ้นเสียงหวังเย่าหยาง ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกายก็กรูกันเข้าล้อมเฉินเซียวอู่ทันที แต่ละคนจ้องเขาเขม็ง ราวกับอยากฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ
เฉินเซียวอู่เหลือบมองหวังเย่าหยางอย่างเย็นชา แววตาเยียบเย็นขณะกล่าวว่า
“หวังเย่าหยาง ฉันให้เวลาแกสามวัน รวบรวมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าพ่อแม่และครอบครัวของฉันเมื่อห้าปีก่อน ไปคุกเข่าโขกศีรษะหน้าหลุมศพพ่อแม่ฉัน แล้วฆ่าตัวตายชดใช้ความผิดซะ!”
“ไม่อย่างนั้น อีกสามวันฉันจะฆ่าล้างตระกูลหวัง ไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข!”
ทันทีที่เฉินเซียวอู่พูดจบ กลิ่นอายกร้าวแกร่งก็แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณอีกครั้ง หวังเย่าหยางถูกสายตาคมกริบของเขาจ้องจนตัวสั่นสะท้าน แผ่นหลังเย็นวาบ ความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของจิตวิญญาณทำให้เขาเกือบทรุดเข่าลงตรงนั้น!
เฉินเซียวอู่พูดจบก็ไม่ชายตามองหวังเย่าหยางอีก เขาหันไปกุมมือนุ่มนวลของอู๋ซินอีอย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
“ไปกันเถอะ”
「บังอาจ!」ลูกหลานตระกูลหวังคนหนึ่งทนไม่ไหว จึงขวางหน้าเฉินเซียวอู่แล้วตวาดว่า “ไอ้เฉินเซียวอู่ ไอ้นักโทษข่มขืนอย่างแกจะวางท่าอะไรนักหนา!”
“นี่เป็นงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของตระกูลหวัง จะมาเมื่อไหร่ก็มา จะไปเมื่อไหร่ก็ไปได้หรือไง!”
“ขยะอย่างแกยังคิดจะพาเจ้าสาวไปอีกหรือ? คุกเข่าโขกศีรษะให้ฉันสามที แล้วมุดหว่างขาฉันไปก่อนค่อยว่ากัน!”
สิ้นเสียงชายคนนั้น เพียะ! เฉินเซียวอู่ก็ตบเขาเข้าให้หนึ่งฉาด!
ตูม!
ชายคนนั้นปลิวออกไปไกลเจ็ดแปดเมตรในพริบตา ศีรษะกระแทกเสาหลัก ก่อนร่างจะไถลลงมากองกับพื้น หมดสติไปทันที!
โห!
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วงานอีกครั้ง!
“นี่...หมอนี่จะเก่งเกินไปแล้ว! ตบทีเดียวก็ทำคนปลิวได้เลย!”
“ให้ตายสิ...ไม่ใช่ว่าเขาเป็นขยะตระกูลเฉินหรอกเหรอ? ทั้งบรรยากาศ ทั้งฝีมือ...ดูมีของอยู่นะ...”
“มีฝีมือก็จริง แต่ไม่น่ามาก่อเรื่องในงานเลี้ยงของตระกูลหวังเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ทีมรักษาความปลอดภัยของตระกูลหวังล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริง!”
ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์ หวังเย่าหยางโกรธจนหน้าเขียว เขาจ้องเฉินเซียวอู่เขม็งพลางกัดฟันพูดว่า
“เฉินเซียวอู่! แกยังกล้าลงมืออีก!”
“ฉันให้โอกาสแกไปแล้ว แต่แกไม่ไป ยังกล้าพูดจาอวดดี แล้วยังกล้าทำร้ายคนของตระกูลหวังอีก!”
“ดูท่าว่าถ้าไม่จัดการแก งานแต่งวันนี้คงดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว!”
“ใครก็ได้!” หวังเย่าหยางออกคำสั่ง ชายร่างกำยำในชุดรัดกุมคนหนึ่งซึ่งขมับปูดนูนก็เดินออกมา ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณหวัง ดูท่าหมอนี่จะเป็นนักสู้เหมือนกัน ปล่อยให้ผมจัดการเถอะครับ!”
สิ้นคำพูด ทุกคนก็หันไปมองชายคนนั้น มีคนจำเขาได้จึงร้องขึ้นอย่างตกใจว่า
“ครูฝึกใหญ่ของบริษัทรักษาความปลอดภัยชิงซาน! รองประธานสมาคมยุทธ์เมืองเซินเฉิง มาซานเผ่า ท่านหม่า!”
“สูด! เขาเป็นยอดฝีมือหนึ่งในร้อยของเมืองเซินเฉิง แถมยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าของแท้! คราวนี้ไอ้หนุ่มนั่นตายแน่!”
“ใช่แล้ว ถ้าท่านหม่าลงมือ วันนี้ไอ้หนุ่มนั่นไม่ตายก็คงต้องหนังถลอกไปทั้งตัว!”
หวังเย่าหยางพยักหน้าให้มาซานเผ่า ก่อนกล่าวเสียงเข้มว่า “รีบจัดการให้จบ ฆ่ามันแล้วโยนออกไป อย่าให้บุคคลสำคัญมาถึงแล้วเห็นภาพไม่ดี”
“ครับ! คุณหวังวางใจได้!” มาซานเผ่าพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองเฉินเซียวหลงด้วยแววตาที่ราวกับกำลังมองคนตาย
“ไอ้หนุ่ม แกรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร? ในเมื่อฉันลงมือแล้ว แกไม่มีทางชนะได้!”
“เพราะงั้น ฉันแนะนำให้แกจบชีวิตตัวเองซะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว!”
พออู๋ซินอีได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าสวยก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ เธอรีบก้าวมาขวางหน้าเฉินเซียวอู่แล้วพูดว่า
“เซียวอู่! รีบหนีไป!”
เฉินเซียวอู่เพียงแค่นเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “หนวกหู!”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็วูบไหว พริบตาต่อมาก็ไปปรากฏอยู่ตรงหน้ามาซานเผ่า เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ซัดหมัดออกไปทันที!
มาซานเผ่าตกใจสุดขีด สีหน้าแปรเปลี่ยน “สูด! นี่...หมอนี่! เร็วมาก!”
มาซานเผ่าไม่เคยคิดเลยว่าเฉินเซียวอู่จะเด็ดขาดและรวดเร็วถึงเพียงนี้ พอได้สติก็สายเกินกว่าจะหลบแล้ว!
มาซานเผ่ากัดฟัน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นไขว้กันป้องหน้าอก ตูม!
หมัดของเฉินเซียวอู่กระแทกลงมาเต็มแรง เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ แขนทั้งสองข้างของมาซานเผ่าหักทันที แต่หมัดของเฉินเซียวอู่ยังพุ่งต่อโดยไม่ลดความเร็ว กระแทกเข้ากลางอกของเขาเสียงทึบ หน้าอกยุบลงไปเป็นแอ่ง ก่อนวินาทีต่อมาจะดังตูม!
ร่างมาซานเผ่าปลิวไปกระแทกจอขนาดใหญ่กลางเวที จอภาพพร้อมผนังฉากด้านหลังพังยับเยิน!
ชั่วขณะนั้นฝุ่นควันฟุ้งตลบ เศษซากกระเด็นไปทั่ว!
หลังรองประธานสมาคมยุทธ์ มาซานเผ่า ล้มลงกับพื้น เขาก็ดิ้นรนพยายามลุกขึ้น แต่คอขยับได้เพียงสองสามครั้งก็แน่นิ่งไป เพราะหัวใจของเขาถูกแรงกระแทกจนแหลกสลายไปแล้ว!
จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนตาย มาซานเผ่าก็ยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองซึ่งเป็นถึงรองประธานสมาคมยุทธ์ เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้า จะรับมือชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!
โห!
ทั่วทั้งงานตกตะลึงสุดขีด! ทุกคนช็อกจนพูดไม่ออก!
อู๋ซินอีกลืนน้ำลายลงคอ อกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงตามจังหวะหายใจ ริมฝีปากสวยเผยอเล็กน้อยขณะมองเฉินเซียวอู่ตรงหน้า เสียงของเธอสั่นเครือ
“เซียวอู่...เป็นคุณจริง ๆ เหรอ...”
“คุณยังเป็นผู้ชายคนเดิมที่ฉันรู้จักอยู่หรือเปล่า?”
หลินอวี้หรู มารดาของอู๋ซินอี ก็สะท้านไปทั้งร่างด้วยความตกใจ เธอเผลอหนีบขาแน่น ยกมือปิดปากสวยแล้วอุทานว่า
“โอ้มายก็อด!”
「หมอนี่...จะ...จะเป็นชายแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ...」