ภายใต้แรงกดดันจากเฉินเซียวอู่ที่ปลดปล่อยบรรยากาศอำมหิตออกมาเต็มที่โดยไม่คิดยับยั้ง ซูเม่ยแทบจะกลั้นปัสสาวะไว้ไม่อยู่ด้วยความหวาดกลัว
แต่เธอก็รู้ดีว่าเวลานี้ตัวเองเปลือยเปล่า หากกลั้นไม่ไหวขึ้นมาจริง ๆ เฉินเซียวอู่ต้องเห็นเข้าพอดี
ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอยอมตายเสียยังดีกว่าให้ผู้ชายคนนี้เห็นด้านที่น่าอับอายของตัวเอง เธอจึงฝืนกลั้นเอาไว้ ทว่าร่างกายกลับสั่นเทิ้มหนักขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยเอ่ยเสียงสั่นว่า
“ฉัน...ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ...”
“ก่อนที่ไอ้สารเลวนั่นจะทำร้ายคุณ มันไม่เคยบอกฉันเลย หลังจากเกิดเรื่องระหว่างคุณกับฉันในคืนนั้น ฉันก็คิดว่าชาตินี้คงไม่อาจรับผู้ชายคนอื่นได้อีก วันรุ่งขึ้นฉันเลยหย่ากับมัน ส่วนเรื่องที่มันฆ่าล้างครอบครัวคุณทีหลัง ฉันยิ่งไม่รู้เรื่องเลย...”
“ฉันรู้แค่ว่าครอบครัวคุณเกิดเหตุสลด ตอนนั้นข่าวออกไปทั่ว เป็นเรื่องใหญ่ไปทั้งเมืองเซินเฉิง ฉันถึงได้ยินเรื่องนี้”
“ส่วนเรื่องที่คุณติดคุก ฉัน...ฉันก็ไปบอกตำรวจทีหลังแล้วว่า คืนนั้นเป็น...เป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่คุณข่มขืนฉัน ฉันเองก็เป็นฝ่ายทำท่าทีตอบสนอง...”
“ฉันบอกว่าไม่เอาเรื่องคุณ แถมยังเขียนหนังสือยกโทษให้ด้วย แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าหวังเย่าหยางใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร พวกเขายังเก็บหลักฐานของคุณจากร่างกายฉัน แล้วก็ส่งคุณเข้าคุกทั้งอย่างนั้น...”
“เรื่องที่คุณต้องติดคุก ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ...”
“นอกจากเรื่องที่ฉันมีอะไรกับคุณในคืนนั้นแล้ว เรื่องอื่น ๆ ไม่เกี่ยวกับฉันเลยจริง ๆ...”
ขณะพูด ซูเม่ยเผยแวววิงวอนและน้อยใจในดวงตา เฉินเซียวอู่จ้องมองเธออยู่นาน แต่ไม่เห็นร่องรอยของการโกหกแม้แต่น้อย
เฉินเซียวอู่จึงคลายมือ แรงกดดันทั่วร่างพลันสลายไป ซูเม่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันที ก่อนทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจถี่รัวราวกับเพิ่งรอดตาย หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ
เฉินเซียวอู่ค่อย ๆ ลุกขึ้น ยกกาแฟขึ้นจิบแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “กาแฟไม่เลว”
พูดจบก็หันหลังเดินออกไป พอซูเม่ยเห็นดังนั้น แววตาก็พลันซับซ้อนขึ้น เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยเรียกแผ่วเบาจากด้านหลังของเฉินเซียวอู่ว่า
“อู่...รอก่อน...”
“หืม?” เฉินเซียวอู่ไม่ได้หันกลับมา เพียงหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
“ยังมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกอีกหรือ?”
“มะ...ไม่ใช่...ตอนนี้คุณจะไปแก้แค้นหวังเย่าหยางหรือ?”
“ฉันขอเตือนว่าอย่าไปดีกว่า ตอนนี้เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตระกูลหวังรุ่งเรืองสุดขีดในเมืองเซินเฉิง รากฐานมั่นคง ทั้งยังมีเส้นสายกับผู้มีอิทธิพลมากมาย คุณเพิ่งออกจากคุกกลับมา สู้เขาไม่ได้หรอก...”
“ฉันว่าคุณหาที่สักแห่งแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า ถ้าไม่มีที่ไป ฉัน...ฉันก็รับคุณไว้ได้...”
“คุณจะรับฉันไว้?”
เฉินเซียวอู่หันกลับมา มองซูเม่ยอย่างสนอกสนใจ คราวนี้เธอถึงนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า จึงยกมือปิดหน้าอกโดยไม่รู้ตัว ใบหน้างามแดงระเรื่อแล้วพยักหน้า
“อืม...ถ้าคุณไม่มีที่ไป ก็...ก็มาอยู่กับฉันได้...”
“ตอนนี้หางานก็ไม่ง่าย แถมคุณยังเคยติดคุกอีก ฉัน...ฉันเลี้ยงคุณไปก่อนก็ได้...”
“หึ...” เฉินเซียวอู่ได้ยินแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา เพียงส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ฉันซาบซึ้งในน้ำใจของคุณ แต่ใครก่อกรรมไว้ก็ต้องชดใช้ ในเมื่อเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ เรื่องของฉันก็ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง”
เฉินเซียวอู่พูดจบก็ทำท่าจะจากไปอีกครั้ง ซูเม่ยเริ่มร้อนใจ เธอกัดริมฝีปากแดงชุ่ม ก่อนตัดสินใจเอ่ยเรียกเขาไว้อีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน!”
“อะไรอีกล่ะ?”
“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก...คือว่า...ฉัน...คุณ...”
“แค่ก ๆ...หลังจากคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน คุณไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉันบ้างเลยหรือ...สักนิดก็ยังดี...”
“คุณต้องการอะไร?” เฉินเซียวอู่เอ่ยเสียงขรึม “ฉันติดคุกไปแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกหรือ?”
“ไม่ใช่...คุณเข้าใจผิดแล้ว...ฉันหมายถึง...ฉัน...”
ซูเม่ยอ้าปาก แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับเอ่ยไม่ออก เฉินเซียวอู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันหลังจะเดินจากไปอีกครั้ง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูเม่ยก็ร้อนใจขึ้นมา เธอผุดลุกขึ้นอย่างฉับพลัน ตะโกนเรียกจากด้านหลังของเฉินเซียวอู่ว่า
“ฉัน...ฉันตกหลุมรักคุณแล้ว!”
“เฉินเซียวอู่ ตั้งแต่คืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน ฉัน...ฉันก็มักจะนึกถึงคุณอยู่เสมอ!”
“เคยเห็นมหาสมุทรแล้ว ไหนเลยจะพึงพอใจกับสายน้ำอื่น หลังจากผ่านคืนนั้นและความเร่าร้อนระหว่างเราไปแล้ว ชาตินี้ฉันก็ไม่อาจรับผู้ชายคนอื่นได้อีก!”
“ก่อนหน้านี้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจมาตลอด บอกตัวเองว่ามันเป็นไปไม่ได้ แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้รุนแรงแค่ไหน จนกระทั่งเมื่อครู่ได้พบคุณอีกครั้ง...”
“ฉันถึงได้เข้าใจว่า ฉัน...ฉันตกหลุมรักคุณจริง ๆ...รักจนถอนตัวไม่ขึ้น!”
“เพราะฉะนั้น ขอร้องล่ะ อย่าไปแก้แค้นจนต้องเอาชีวิตไปทิ้งอีกเลย มาอยู่กับฉันแล้วใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ ได้ไหม?”
“ฉันจะเลี้ยงคุณไปตลอดชีวิต!”
เฉินเซียวอู่ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนหันกลับมามองซูเม่ยที่ยังคงเปลือยเปล่า เธอใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้าอก โน้มตัวมาข้างหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอายและความคาดหวังอย่างจริงใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดเล่น
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาเย็นชาของเฉินเซียวอู่ก็อ่อนลงเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเงยหน้าดื่มกาแฟอีกอึกโดยไม่ตอบอะไร สุดท้ายก็หันหลังเดินจากไป ทว่าเมื่อถึงหน้าประตูกลับหยุดฝีเท้า ซูเม่ยเห็นดังนั้นก็เผยสีหน้ายินดีทันที
แต่เฉินเซียวอู่เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า “ต่อไปอย่าพูดเรื่องเมื่อครู่อีก”
“อีกอย่าง ฉันอนุญาตให้คุณใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”
สิ้นเสียง เฉินเซียวอู่ก็เอื้อมมือปิดประตูจากด้านหลัง ร่างของเขาหายไปจากสายตาซูเม่ยโดยสิ้นเชิง
ซูเม่ยยืนนิ่งงันอยู่นาน ก้มมองเรือนร่างเย้ายวนระดับสุดยอดของตนอย่างเหม่อลอย นี่คือสัดส่วนอันสมบูรณ์แบบที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนปฏิเสธได้ ต่อให้ใช้ถ่ายโปสเตอร์ศิลปะก็ยังไม่เกินจริง ทว่าผู้ชายคนนั้นเมื่อครู่กลับดูไม่อาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่น้อย...
ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ อารมณ์ของซูเม่ยก็พังทลาย เธอใช้มือปิดหน้าแล้วร้องไห้ พอร้องอยู่พักหนึ่งก็เผยแววไม่ยินยอมขึ้นมา ไม่รู้คิดอะไรได้ เธอรีบลุกขึ้นสวมชุดเดรสสายเดี่ยวรัดสะโพก แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังไม่มีเวลาสวม ก่อนใส่รองเท้าส้นสูงแล้ววิ่งตามทิศทางที่เฉินเซียวอู่จากไป!
ซูเม่ยตามลงมาถึงชั้นล่างของโรงแรม ทันทีที่ก้าวออกจากประตู เธอก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง!
หน้าทางเข้าโรงแรมระดับห้าดาวมีขบวนรถหรูจอดเรียงรายเป็นแถว ข้าราชการและบุคคลชั้นนำจากแวดวงการเมืองกับธุรกิจต่างยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ หันหน้าไปทางประตูโรงแรมแล้วตบเท้าทำความเคารพพร้อมกัน ก่อนตะโกนกึกก้องว่า
“ขอต้อนรับท่านประมุข!”
“ขอต้อนรับท่านประมุข!”
“ขอต้อนรับท่านประมุข!”
เสียงจากทุกคนดังสนั่นสะเทือนฟ้า!
ทิศทางที่ทุกคนก้มศีรษะต้อนรับ มีเพียงร่างสง่างามราวหยกต้นไม้หนึ่งเดียวในโถงโรงแรม คนผู้นั้นก็คือเฉินเซียวอู่ ผู้ชายเผด็จการที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมให้เธอสวมเสื้อผ้าบนชั้นบน!
เฮือก!
ซูเม่ยเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ร่างโงนเงนแทบล้มลงกับพื้น ความตกตะลึงในใจพุ่งถึงขีดสุด!
“ท่านประมุขตำหนักสังหารเทพ...”
“เขาคือท่านประมุขตำหนักสังหารเทพที่ทำให้ชนชั้นสูงของเมืองเซินเฉิงคลุ้มคลั่งมานานกว่าครึ่งปี ทุกคนต่างพยายามทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงสิทธิ์เข้าร่วมต้อนรับ!”
“แค่ห้าปี เขากลับทะยานขึ้นมาถึงขั้นนี้แล้ว!”
“นี่...นี่เป็นไปได้ยังไง...”
ซูเม่ยกลืนน้ำลายลงคอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เธอยากจะเชื่อเหลือเกิน แต่ภาพตรงหน้า ทั้งยังมีบุคคลสำคัญจากแวดวงการเมือง ธุรกิจ และดาราดังที่เห็นกันบ่อย ๆ ทางโทรทัศน์มารอต้อนรับอยู่เต็มพื้นที่ ก็ทำให้เธอจำต้องเชื่อ
“ที่แท้ตอนนี้เขากลายเป็นบุคคลสูงส่งถึงเพียงนี้แล้วหรือ...”
“เมื่อครู่ฉันยังกลัวว่าเขาจะหางานไม่ได้ ไม่มีที่ไป แถมยังบอกว่าจะรับเขาไว้ จะเลี้ยงเขาอีก...”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ซูเม่ยก็รู้สึกร้อนวูบไปทั้งใบหน้า นอกจากตกตะลึงและละอายใจแล้ว ในอกยังผุดความผิดหวังอย่างลึกล้ำขึ้นมา เพราะเธอรู้ดีว่าคำพูดเช่นนี้หมายความว่าผู้ชายคนนี้ยิ่งห่างไกลจากเธอมากขึ้นไปอีก...