สาวแสร้งห้าวใช้มารยาคว้าทายาทเศรษฐี

ตอนที่ 5 สาวหวานจอมเจ้าเล่ห์ใช้มารยาคว้าหัวใจทายาทมหาเศรษฐี

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉู่ฝูอิงหยิบรองเท้าส้นสูงเรียวมาสวมอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเงยหน้ามองจงฉีเหิงที่จ้องเธอไม่วางตา แล้วเลิกคิ้วถามว่า “มองอะไร ไม่เคยเห็นสาวสวยหนีเอาตัวรอดหรือไง?”

จงฉีเหิงกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงเจือแววเย้าแหย่ “สาวสวยน่ะเคยเห็น แต่ยังไม่เคยเห็นสาวสวยปีนต้นไม้เหมือนลิง”

“อีกอย่าง ดูจากท่าทางของคุณแล้ว ไม่เหมือนกำลังหนีเอาตัวรอดเลย กลับดูสนุกกับความตื่นเต้นนี่มากกว่า”

ฉู่ฝูอิงสวมรองเท้าเสร็จก็ยืดตัวขึ้น ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “คุณสายตาดีนะคะ ตื่นเต้นจริง ๆ นั่นแหละ”

“เอาละ เรื่องเมื่อคืนก็ให้มันจบแค่นี้ ฉันไปก่อนนะ”

พูดจบเธอก็ก้าวออกไป ท่าทางคล่องแคล่วเด็ดขาด ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

จงฉีเหิงมองร่างเพรียวบางเดินผ่านหน้าเขาตรงไปยังประตู ความเด็ดเดี่ยวไม่ลังเลนั้นทำให้ไฟโทสะไร้ที่มาพลันปะทุขึ้นในใจ

เขายื่นมือคว้าข้อมือเธอไว้ทันที

“จะไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?”

ฉู่ฝูอิงจำต้องหยุดฝีเท้า หันกลับมามองข้อมือตัวเองที่ถูกจับอยู่ ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นไปสบหน้าเขาช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน “แล้วจะให้ทำยังไงคะ คุณยังอยากชวนฉันกินมื้อเช้าอีกหรือไง?”

ท่าทีขี้เล่น ไม่สะทกสะท้านอะไรของเธอทำให้จงฉีเหิงหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

เขาจ้องดวงตาใสซื่อคู่นั้น ก่อนพูดเน้นทีละคำ “ไม่คิดจะทิ้งช่องทางติดต่อไว้หน่อยหรือไง?”

พอได้ยิน ฉู่ฝูอิงก็เหมือนได้ฟังเรื่องตลกใหญ่โตจนอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

เธอมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังถามว่า ‘ทำไมถึงไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย’ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยชวนให้คนอยากเขกหัว “จะให้ช่องทางติดต่อไปทำไมคะ นัดกันครั้งหน้าเหรอ?”

“คุณคะ เรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ เราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แยกย้ายกันไปดี ๆ เถอะ อย่าทำเหมือนฉันต้องรับผิดชอบคุณเลย”

พูดแล้วเธอยังจงใจมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนส่ายหน้า สีหน้าเสียดาย “อีกอย่าง พรุ่งนี้ฉันก็จะไปรายงานตัวที่ดี ๆ แห่งหนึ่งแล้ว ที่นั่นมีแต่ลูกคนรวยเต็มไปหมด”

“คนอย่างคุณอาจจะยังไม่ติดอันดับในนั้นด้วยซ้ำ”

“ในเมื่อฉันมีป่าให้เลือกตั้งกว้าง จะไปแขวนคอตายกับต้นไม้คด ๆ อย่างคุณทำไม?”

สีหน้าของจงฉีเหิงมืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด มือที่จับข้อมือเธออยู่เผลอออกแรงแน่นขึ้น น้ำเสียงต่ำลึกแฝงอันตราย “คุณว่าผมเป็นต้นไม้คด ๆ งั้นเหรอ?”

ฉู่ฝูอิงเจ็บจนขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาที่มืดมน ก่อนยิ้มสดใสกวนประสาท “ทำไมคะ ไม่พอใจเหรอ?”

ท่าทางดื้อด้านไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอทำให้จงฉีเหิงโมโหจนเส้นเลือดตรงขมับกระตุก

เขาก้าวเข้าประชิด ก้มมองเธอจากที่สูง น้ำเสียงกดต่ำเจือความขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เมื่อคืนใครกันที่กอดเอวผมแน่น ร้องไห้อ้อนวอนบอกว่า…”

“แล้วยังไงคะ?” ฉู่ฝูอิงตัดบทเขาทันที ยิ้มตาหยีมองอีกฝ่าย น้ำเสียงเบาหวิวแต่ยั่วโมโหเต็มที่ “แล้วจะทำอะไรได้?”

จงฉีเหิง “……”

เขาถูกคำพูดแค่หกคำนี้อุดปากจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

แล้วยังไงคะ? แล้วจะทำอะไรได้?

เธอพูดเสียราบเรียบ ราวกับค่ำคืนเร่าร้อนที่ทั้งคู่ควบคุมตัวเองไม่อยู่เป็นเรื่องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินสำหรับเขา แต่สำหรับเธอก็แค่เด็ดดอกไม้ป่าข้างทางมาดอกหนึ่ง ขยำเล่นแล้วโยนทิ้งไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เขาข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านในอก ก่อนปล่อยข้อมือเธอ

“วางใจได้ ผมไม่ตามตอแยคุณแน่”

น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาและห่างเหินอย่างที่เคย ราวกับอาการเสียการควบคุมเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา “แค่อยากขอช่องทางติดต่อไว้ตามมารยาท เผื่อมีปัญหาอะไรทีหลังจะได้คุยกันสะดวก”

ฉู่ฝูอิงกะพริบตา เหมือนกำลังพิจารณาว่าข้อเสนอนี้สมเหตุสมผลหรือไม่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ยิ้มขึ้นมา ในรอยยิ้มนั้นมีแววเจ้าเล่ห์และขี้เล่นอยู่เล็กน้อย

“ก็ได้ค่ะ ในเมื่อคุณอยากได้ขนาดนั้น ฉันก็ให้ได้”

พูดจบเธอก็ก้มลงค้นกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หยิบลิปสติกแท่งหนึ่งออกมา หมุนเนื้อขึ้นแล้วก้าวเข้าไปหาเขา

จงฉีเหิงยังไม่ทันรู้ว่าเธอจะทำอะไร เธอก็จับมือซ้ายของเขาขึ้นมา พลิกฝ่ามือ แล้วใช้ลิปสติกเขียนตัวเลขชุดหนึ่งลงไปทีละขีดทีละเส้น

เนื้อลิปสติกนุ่มลื่น ภายใต้แรงนิ้วของเธอ มันฝากตัวเลขสีแดงสดชวนให้คิดไปไกลไว้บนฝ่ามือของเขา

เขียนเสร็จแล้ว ฉู่ฝูอิงก็เก็บลิปสติก ถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางพินิจผลงานของตัวเองอย่างพอใจ จากนั้นเงยหน้ามองเขา ดวงตาหยีโค้ง รอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ “เรียบร้อยค่ะ ให้เบอร์คุณแล้ว”

“แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ—” เธอโน้มเข้าไปใกล้หูเขา ลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจและอวดดี “ฉันเป็นพ่อคนที่คุณไม่มีวันได้มา”

พูดจบเธอก็ยืดตัวขึ้น โบกมือให้เขา ก่อนหมุนตัวเดินฉับ ๆ ออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจาง ๆ กับแผ่นหลังที่ดูสบายอารมณ์

จงฉีเหิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จ้องตัวเลขชุดนั้น สีของลิปสติกทำให้เขานึกถึงริมฝีปากนุ่มหวานที่ได้ลิ้มลองเมื่อคืน

หลังดื่มด่ำกับความทรงจำนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดตัวเลขบนฝ่ามือทีละตัว

สายโทรติด เสียงผู้หญิงสังเคราะห์ดังออกมาจากหูฟัง “สวัสดีค่ะ หมายเลขที่คุณโทรหาไม่มีในระบบ กรุณาตรวจสอบแล้วโทรใหม่อีกครั้ง”

นิ้วที่จับโทรศัพท์ของจงฉีเหิงค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

เขาหลุบตาลงช้า ๆ มองตัวเลขสีแดงสดบนฝ่ามือ แล้วหัวเราะเสียงเย็นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ดี ดีมาก ดีจริง ๆ! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกใครหลอกจนหมดรูปขนาดนี้

ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงด่าว่าเขาเป็นต้นไม้คด ๆ บอกว่าเป็นพวกไร้อันดับในป่า ยังให้เบอร์ปลอมกับเขาอีก

เขาจำเธอไว้แล้ว รอให้หาเจอเมื่อไร จะให้รางวัลกระต่ายตัวแสบอย่างเธอด้วยหญ้าแห้งกองโต!

——

ฉู่ฝูอิงเลี้ยวเข้าไปในห้องฝ่ายบุคคลอย่างคุ้นเคย แล้วเคาะประตู

“เข้ามา”

เธอผลักประตูเข้าไป เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างในเห็นว่าเป็นเธอก็ทักทายอย่างกระตือรือร้นทันที “อิงอิง! มาแล้วเหรอ! เมื่อคืนทำงานหนักเลยนะ!”

คนพูดคือพี่โจว พนักงานเก่าแก่ของฝ่ายบุคคล ปกติมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฉู่ฝูอิง

ฉู่ฝูอิงยิ้มรับ เดินไปที่โต๊ะแล้วยื่นใบลาออกที่เตรียมไว้ให้ “พี่โจว ฉันมาทำเรื่องลาออกค่ะ”

พี่โจวรับใบคำร้อง สีหน้าเสียดาย “อิงอิง จะไปจริง ๆ เหรอ? ทำต่ออีกสองเดือน เธอก็จะโค่นหัวหน้าได้แล้ว ถึงตอนนั้นเธอจะเป็นหัวหน้าที่อายุน้อยที่สุดในสถานบันเทิงของเราเลยนะ!”

ฉู่ฝูอิงฟังแล้วทั้งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “พี่โจว ฉันแค่มาทำงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หาเงินเป็นค่าใช้จ่ายเอง ยังต้องเรียนหนังสืออีกค่ะ”

พี่โจวมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “เรียนจบแล้วก็ต้องทำงานอยู่ดีไม่ใช่เหรอ? ถ้าตอนนี้เธอโค่นหัวหน้าลงได้ ก็ประหยัดทางอ้อมไปสี่ปี พอเรียนจบ คนอื่นยังส่งใบสมัครงานกันอยู่ แต่เธอได้เป็นฝ่ายบริหารแล้ว แบบนี้ไม่ดีเหรอ?”

คำพูดของพี่โจวทำให้ฉู่ฝูอิงหัวเราะไม่หยุด เธอโบกมือซ้ำ ๆ “ไม่เอาค่ะ ไม่เอา ฉันขอเรียนหนังสือดี ๆ ดีกว่า เรียนหนังสือแล้วมีความสุข”

ชาติที่แล้วเธอเข้าวงการเร็ว ตั้งแต่อายุสิบกว่าก็คลุกอยู่ในกองถ่าย ฝ่าฟันจนได้เป็นนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม สุดท้ายก็ตายปุบปับไปเสียก่อน

พอลองคิดดู ความเสียใจที่สุดในชาติที่แล้วกลับเป็นการไม่เคยได้เรียนมหาวิทยาลัย ส่วนความเสียใจอันดับสองคือไม่เคยมีความรัก

โดยเฉพาะคำพูดของครูมัธยมที่ว่า “พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็สบาย” ทำให้เธอเฝ้าฝันมาตลอดสามปี คราวนี้ในที่สุดก็มีโอกาสพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้ว

ชีวิตมหาวิทยาลัยที่เล่าลือกันว่าสบายแสนสุข ไม่มีใครห้ามเวลาคบรัก แถมยังนอนหลับในห้องเรียนได้อีก ฉู่ฝูอิงคนนี้มาแล้ว!

พี่โจวเห็นว่าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงไม่รั้งไว้อีก ถอนหายใจแล้วจัดการเอกสารให้เธอ

ฉู่ฝูอิงรับเอกสารลาออกที่เรียบร้อยแล้ว กล่าวขอบคุณก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน

เพิ่งเดินพ้นประตู ก็ประจันหน้ากับหัวหน้าพอดี

หัวหน้าแซ่จ้าว เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบต้น ๆ ทำงานในสถานบันเทิงมาสิบกว่าปี เชี่ยวชาญเรื่องเข้าสังคมและรับมือผู้คน ดวงตาเฉียบแหลมเป็นพิเศษ

พอเห็นฉู่ฝูอิง เขาก็ชะงักฝีเท้า รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า “เสี่ยวฉู่ ได้ยินว่ามาทำเรื่องลาออกเหรอ?”

ฉู่ฝูอิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ พี่จ้าว เอกสารเรียบร้อยแล้ว”

หัวหน้าจ้าวพยักหน้า สายตากวาดมองเธออย่างแนบเนียน ก่อนถามเหมือนไม่ได้คิดอะไร “คุณชายจงคนนั้นไม่ได้ทำให้เธอลำบากเมื่อคืนใช่ไหม?”

ฉู่ฝูอิงส่ายหน้า ยิ้มอย่างว่าง่าย “ไม่เลยค่ะ คุณจงเป็นคนดีมาก”

หัวหน้าจ้าวขานรับว่า “อ้อ” อย่างมีนัย สายตาแฝงความสงสัยใคร่รู้

เมื่อคืนหลังจากเขาพาหมอขึ้นไปเคาะประตูด้วยตัวเอง แล้วถูกจงฉีเหิงตะคอกใส่ว่า “ไสหัวไป” จนต้องกลับลงมา เขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา

คุณชายคนนั้นไม่เคยพาใครค้างคืนที่สถานบันเทิง และยิ่งไม่มีทางโมโหเพราะใคร

ตอนนั้นเขาก็เดาได้แล้วว่าในห้องต้องมีคนอื่นนอกจากจงฉีเหิงแน่ ๆ

แต่จะให้เขาทำยังไงได้? เขาไม่กล้าไปหาเรื่องจงฉีเหิงหรอก

สิ่งเดียวที่ทำได้คือพาหมอออกไป ปิดปากให้สนิท ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อย่างน้อยก็ห้ามให้คุณหนูตระกูลซูรู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นเสี่ยวฉู่คงได้เจอดีแน่

เขาลดเสียงลงแล้วขยับเข้าไปใกล้อีกนิด น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิงและใคร่รู้

“เสี่ยวฉู่ บอกพี่มาตรง ๆ หน่อยสิ คุณชายจงคนนั้นไม่ได้แสดงน้ำใจอะไรบ้างเลยเหรอ?”

“คุณชายคนนั้นไม่ใช่คนขี้เหนียว เรื่องเมื่อคืน อย่างน้อยเขาก็น่าจะแสดงอะไรบ้างใช่ไหม?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป