ฉู่ฝูอิงยิ้มบาง ๆ โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “พี่จ้าวคิดไปถึงไหนแล้วคะ คุณจงแค่ดื่มเยอะไปหน่อย ฉันเลยพาเขากลับห้องไปพักเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”
หัวหน้าจ้าวเป็นคนแบบไหนน่ะหรือ? เขาเป็นคนเจนจัดที่คลุกคลีอยู่ในคลับมานานกว่าสิบปี ผ่านเรื่องราวมาสารพัด
พอเห็นฉู่ฝูอิงทำท่าทางไร้พิรุธ เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องบางเรื่องแค่แตะพอเป็นพิธีก็พอ ไม่จำเป็นต้องซักไซ้ให้ถึงที่สุด
เขาหัวเราะพลางตบไหล่ฉู่ฝูอิงเบา ๆ “ได้ ๆ พี่จ้าวเข้าใจแล้ว ไม่ถามต่อหรอก”
“เสี่ยวฉู่ เธอเป็นคนฉลาด อนาคตต้องไปได้สวยแน่”
“วันหน้าถ้าได้ดิบได้ดีแล้ว อย่าลืมช่วยดึงพี่ขึ้นไปด้วยก็พอ”
ฉู่ฝูอิงยิ้มรับคำสองสามประโยค ก่อนจะบอกลาหัวหน้าจ้าวแล้วหันหลังเดินออกจากคลับไป
——
ตอนฉู่ฝูอิงกลับถึงบ้าน ที่บ้านไม่มีใครอยู่ บนโต๊ะอาหารมีแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งวางทับไว้ เป็นข้อความที่แม่ทิ้งไว้ให้:
“อิงอิง พ่อกับแม่ไปโรงเรียนแล้ว มื้อเที่ยงอยู่ในตู้เย็น อุ่นกินเองนะ พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว เก็บข้าวของเรียบร้อยหรือยัง?”
ฉู่ฝูอิงอ่านจบก็วางกระดาษไว้ข้าง ๆ ตามสบาย
พ่อแม่ของเธอเป็นครูมัธยมทั้งคู่ พ่อเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครอง ส่วนแม่เป็นครูประจำชั้น ทั้งสองเป็นคู่สามีภรรยาครูเข้มงวดที่ขึ้นชื่อเรื่องเด็ดขาดในโรงเรียน นักเรียนลับหลังเรียกแม่ของเธอว่า “แม่มดใจร้าย”
ใครจะคิดว่าครูสามีภรรยาผู้เข้มงวดและเด็ดขาดในโรงเรียนคู่นี้ พอกลับถึงบ้านมาเจอลูกสาวของตัวเอง กลับไม่กล้าพูดแรง ๆ ด้วยสักคำ
ในสายตาพ่อแม่ ฉู่ฝูอิงคือลูกสาวที่ว่านอนสอนง่ายและรู้ความที่สุดในโลก
ผลการเรียนเป็นที่หนึ่งของชั้นปีมาตลอด ไม่เคยคบหากับใครก่อนวัยอันควร ไม่เคยก่อเรื่อง ปิดเทอมแล้วยังรู้จักไปทำงานพิเศษช่วงฤดูร้อนอีก
ทุกครั้งที่ประชุมผู้ปกครองแล้วแม่ของเธอถูกผู้ปกครองคนอื่นรุมถามเคล็ดลับ ปากก็ถ่อมตัวว่า “ไม่หรอกค่ะ เป็นเพราะเด็กเขารู้จักตั้งใจเอง” แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับกดไว้ไม่อยู่
พอคิดถึงตรงนี้ ฉู่ฝูอิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดจนต้องยกมือแตะจมูก