สาวแสร้งห้าวใช้มารยาคว้าทายาทเศรษฐี

ตอนที่ 4 สาวห้าวชิงใช้เล่ห์มารยาคว้าตัวทายาทมหาเศรษฐี

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉู่ฝูอิงใจหล่นวูบ สมองหมุนเร็วจี๋ ก่อนจะตัดสินใจได้ในชั่วพริบตา ว่าตอนนี้จะถูกจับไม่ได้เด็ดขาด

ไม่ใช่ว่าเธอกลัวมีเรื่องหรอก ชีวิตนี้ฉู่ฝูอิงกลัวอยู่แค่อย่างเดียว นั่นคือความจน

ปัญหาคือ ถ้าถูกจับได้แล้ว ยังเรียกว่าแอบขโมยอยู่ไหมล่ะ?

เธออุตส่าห์รอคอยมาตั้งนาน ก็เพื่อความตื่นเต้นเร้าใจแบบได้เต้นรำอยู่ริมหน้าผา ลักลอบมีความสุขกันต่อหน้าต่อตาผู้คน

สิ่งที่เธอต้องการก็คือ ให้ทุกคนคิดว่าเขาเป็นของเธอ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นของฉันต่างหาก

ความฟินจากการเล่นกับสามีแสนบริสุทธิ์ยังไม่ทันได้เริ่มจริงจังเลย จะมาพลาดท่าตรงนี้ได้ยังไง?

ในชั่วพริบตา สายตาของฉู่ฝูอิงกวาดไปทั่วห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

อ่างอาบน้ำเหรอ? โจ่งแจ้งเกินไป แค่รูดม่านก็โป๊ะแตกแล้ว

หลังประตูล่ะ? มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่คิดถึง

หน้าต่างล่ะ?

เธอมองตำแหน่งหน้าต่าง แล้วคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เลือก...

ทันทีที่เธอซ่อนตัวเรียบร้อย ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง ซูเนี่ยนอวี่ยืนอยู่ตรงประตู สายตาคมกริบกวาดมองทุกซอกทุกมุมในห้องน้ำทีละนิ้ว

จงฉีเหิงเดินตามเธอเข้ามา ท่าทางสบาย ๆ พิงกรอบประตูห้องน้ำพร้อมกอดอก

เขาไม่ได้ห้ามซูเนี่ยนอวี่ ทั้งที่ด้วยความเร็วในการตอบสนองและฝีมือของเขา แค่คนเดียวอย่างซูเนี่ยนอวี่ เขาขวางไว้ได้สบายมาก

แต่เขากลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร หากซูเนี่ยนอวี่เจอผู้หญิงคนนั้นที่นี่จริง ๆ ก็ดีเหมือนกัน

สัญญาหมั้นหมายเป็นเรื่องที่แม่ของเขากับแม่ของซูเนี่ยนอวี่ตกลงกันไว้ เขาเกรงใจแม่ จึงไม่เคยฉีกหน้ากันตรง ๆ

ถ้าเรื่องนี้ทำให้ถึงขั้นยกเลิกการหมั้น สำหรับเขากลับถือเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้มีใจให้ซูเนี่ยนอวี่ในเชิงชายหญิงเลยสักนิด ตลอดหลายปีมานี้ที่ยังรักษามารยาทต่อกันภายนอก ก็นับว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้นจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไง

จะตกใจจนตัวสั่น หรือจะสงบนิ่งแล้วเอาตัวรอดไปได้?

หรือว่าเธอจะออกมายืนต่อหน้าเอง แล้วเปิดเผยทุกอย่างให้กระจ่าง?

ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน ดูเหมือนเขาก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

ความคิดนี้ทำให้จงฉีเหิงเกิดความสนใจแปลกใหม่ขึ้นมาในใจ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกอยากรู้อยากเห็นแบบนี้

ซูเนี่ยนอวี่เดินวนไปมาในห้องน้ำสองรอบ สายตาคอยกวาดมองทุกมุมที่อาจซ่อนคนได้อย่างระแวดระวัง

เธอเปิดประตูกระจกของห้องอาบน้ำก่อน ข้างในว่างเปล่า

หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ามือก็เริ่มมีเหงื่อซึม

จากนั้นสายตาของเธอก็หยุดอยู่ตรงอ่างอาบน้ำ

อ่างอาบน้ำเป็นแบบฝังเข้าไปในพื้น ม่านถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง บดบังด้านในของอ่างเอาไว้

ซูเนี่ยนอวี่จ้องม่านผืนนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปอย่างลังเล

เธอยื่นมือออกไป ปลายนิ้วค้างอยู่ตรงขอบม่าน สั่นไหวเล็กน้อย

ในเวลานี้ อารมณ์ของเธอสับสนถึงขีดสุด

ด้านหนึ่ง เธออยากจับผู้หญิงคนนั้นให้ได้ เพื่อพิสูจน์ว่าลางสังหรณ์ของตัวเองไม่ผิด และพิสูจน์ว่าจงฉีเหิงไม่ได้เย็นชากับทุกคนจริง ๆ เขาแค่เย็นชากับเธอเท่านั้น อย่างน้อยเขาก็ยังมีความปรารถนาต่อผู้หญิงคนอื่น

แต่อีกด้านหนึ่ง เธอก็กลัวว่าจะจับได้จริง ๆ

ถ้าจับได้ นั่นก็หมายความว่าจงฉีเหิงยอมเลือกผู้หญิงที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แทนที่จะยอมแตะต้องคู่หมั้นอย่างเธอที่มีสถานะถูกต้องชัดเจน

ถ้าอย่างนั้น ความมุ่งมั่น การรอคอย และสิ่งที่เธอทุ่มเทมาตลอดหลายปี ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกน่าขันอย่างที่สุดไม่ใช่หรือ?

เธอกัดริมฝีปากล่าง นิ้วค้างอยู่กลางอากาศ เนิ่นนานก็ยังไม่ยอมรูดม่านเปิด

เธอหันกลับไปมองจงฉีเหิงที่พิงอยู่ข้างประตูโดยไม่รู้ตัว

เขายืนอยู่ตรงนั้น กอดอก ท่าทางสบาย ๆ

ท่าทีไม่ใส่ใจของเขาราวกับสิ่งที่เธอทำเป็นแค่การเล่นตลกไร้สาระ ไม่คู่ควรให้เขาสนใจเลยสักนิด

หัวใจของซูเนี่ยนอวี่เหมือนถูกอะไรบางอย่างแทงเข้าอย่างแรง ความอับอายกับความโกรธที่อธิบายไม่ถูกพลันทะลักขึ้นมา

เธอหันกลับไป กระชากม่านอาบน้ำออกไปด้านข้าง แต่ข้างในก็ยังว่างเปล่า

เธอยังไม่ยอมแพ้ ก้มตัวชะโงกดู แถมยังยื่นมือไปคลำด้านในอ่าง เพื่อยืนยันว่าไม่มีช่องว่างให้ซ่อนคนได้

สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากตึงเครียดเป็นงุนงง ยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

สายตาของเธอเลื่อนไปยังตู้เก็บของที่อยู่เหนืออ่างล้างหน้า บานตู้ปิดสนิทและอยู่สูงมาก แถมดูเหมือนข้างในจะมีพื้นที่ไม่มากนัก

ซูเนี่ยนอวี่เหลือบมองแวบเดียวก็ข้ามไปทันที

ตู้สูงขนาดนั้น ถ้าจะปีนขึ้นไปแล้วยังต้องยัดตัวเข้าไปด้วย ต้องเป็นสาวห้าวบึกบึนแค่ไหนถึงจะทำได้?

เธอลองนึกภาพดู ผู้หญิงคนหนึ่งปีนพรวดเข้าไปในตู้เหมือนลิง แค่คิดก็รู้สึกเหลวไหลแล้ว

ต่อให้จงฉีเหิงจะหาผู้หญิง เขาก็คงไม่ถึงกับเลือกคนแบบนั้นหรอกมั้ง?

เธอปัดความคิดนี้ทิ้งทันที ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างซึ่งปิดสนิทในที่สุด

เธอรีบเดินเข้าไป ผลักหน้าต่างเปิดแล้วโน้มตัวออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อมองข้างนอก นอกหน้าต่างมีแต่ผนังด้านนอกของโรงแรม ไม่มีที่ให้เหยียบแม้แต่นิดเดียว และไม่มีทางที่ใครจะหนีออกไปทางนี้ได้

ซูเนี่ยนอวี่ยืนอยู่หน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามาจนเส้นผมยุ่งเหยิง แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัวเลย

เธอค่อย ๆ ปิดหน้าต่างแล้วหันกลับมา สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง

ทั้งที่ได้ยินเสียงกดชักโครก ทำไมถึงไม่มีใครอยู่เลย?

หรือเธอจะคิดมากไปเองจริง ๆ?

“ตรวจเสร็จหรือยัง?” เสียงเนือย ๆ ของจงฉีเหิงดังมาจากด้านหลัง แฝงความเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง “ให้ฉันรื้อเพดานลงมาให้ดูด้วยไหม? หรือจะงัดกระเบื้องออกมาทีละแผ่น ดูว่ามีใครซ่อนอยู่ข้างในหรือเปล่า?”

ซูเนี่ยนอวี่ยืนนิ่ง สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด

เธอหันกลับไปสบตาคู่นั้นของจงฉีเหิงที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ลำคอเหมือนมีอะไรอุดอยู่ กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น... ฉันแค่...”

“พอเถอะ”

จงฉีเหิงยืดตัวขึ้น ยกมือจัดปลายแขนเสื้อเชิ้ต น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังไล่สิ่งที่ไม่สำคัญให้พ้นทาง “ดูแล้วก็ตรวจแล้ว ไปได้หรือยัง?”

“หรือว่าอยากอยู่ช่วยฉันทำความสะอาดห้อง?”

ใบหน้าของซูเนี่ยนอวี่แดงก่ำทันที น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่เธอก็ฝืนกลั้นกลับไป

เธอก้มหน้า เสียงอู้อี้เจือความน้อยใจและกระดากอายอยู่หลายส่วน “ขอโทษนะ ฉีเหิง ฉันไม่ควรคิดไปเอง... ฉันเข้าใจคุณผิด”

น้ำเสียงของเธอมีแววประจบอย่างระมัดระวัง “ฉันแค่... แคร์คุณมากเกินไป ถึงได้...”

“พอแล้ว ไปเถอะ”

จงฉีเหิงตัดบทเธอทันที น้ำเสียงไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย

ซูเนี่ยนอวี่เม้มริมฝีปาก มองเขาลึก ๆ แวบหนึ่ง สุดท้ายก็หันหลัง ก้มหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เธอยังปิดประตูตามให้เบา ๆ ราวกับต้องการชดเชยที่เมื่อครู่เสียมารยาท

——

ย้อนกลับไปเมื่อ 10 นาทีก่อน

สายตาของฉู่ฝูอิงหยุดอยู่ที่ตู้เก็บของเหนืออ่างล้างหน้า ซึ่งฝังอยู่ในผนัง

ตู้ใบนี้น่าจะเอาไว้เก็บเสื้อคลุมอาบน้ำกับผ้าเช็ดตัวสำรอง ข้างในมีพื้นที่ไม่น้อย

ตำแหน่งก็สูง บานตู้ก็เล็ก คนทั่วไปไม่มีทางนึกว่าจะมีใครมุดเข้าไปได้

ที่มืดใต้ตะเกียงกลับเป็นที่ที่อันตรายน้อยที่สุด

ต้องเป็นที่นี่แหละ

ฉู่ฝูอิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงเรียวเล็กออก แล้วค่อย ๆ วางไว้ในตู้

เธอเดินเท้าเปล่าขึ้นไปบนอ่างล้างหน้าที่เย็นเฉียบ ใช้สองมือจับขอบตู้ไว้ ออกแรงเกร็งช่วงเอวและหน้าท้อง ก่อนจะมุดเข้าไปในตู้ได้อย่างเงียบเชียบและปราดเปรียวราวกับแมว จากนั้นก็เอื้อมมือปิดบานตู้เบา ๆ

ทันทีที่บานตู้ปิดลง โลกทั้งใบก็จมอยู่ในความมืด

เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น และได้ยินเสียงฝีเท้าของซูเนี่ยนอวี่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในชั่วขณะนั้น เธอไม่ได้รู้สึกกลัว กลับตื่นเต้นจนปลายนิ้วชา

——

จนแน่ใจว่าประตูปิดแล้ว ฉู่ฝูอิงถึงค่อย ๆ ดันบานตู้ออก แล้วยื่นศีรษะออกมาครึ่งหนึ่ง

เธอใช้มือใช้เท้าค่อย ๆ คลานออกจากตู้ เท้าเปล่าแตะพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

“ฟู่——”

เธอผ่อนลมหายใจยาว ๆ แล้วตบอกตัวเอง ท่าทางราวกับเพิ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติ

พอเงยหน้าขึ้น เธอก็สบเข้ากับดวงตาลุ่มลึกของจงฉีเหิง เขามองเธออย่างใจเย็น แววตาเจือรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา

“ตัวอ่อนใช้ได้นี่” เขาเลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “ตู้เล็กแค่นี้ยังซ่อนตัวเข้าไปได้”

ขณะพูด สายตาของเขากวาดผ่านเท้าเปล่าของเธอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ ไปหยุดอยู่ที่หัวเข่าซึ่งแดงระเรื่อเพราะขดตัวอยู่ในตู้นาน แววตานั้นไม่ได้ดูบริสุทธิ์ใจเอาเสียเลย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป