ฉู่ฝูอิงใจหล่นวูบ สมองหมุนเร็วจี๋ ก่อนจะตัดสินใจได้ในชั่วพริบตา ว่าตอนนี้จะถูกจับไม่ได้เด็ดขาด
ไม่ใช่ว่าเธอกลัวมีเรื่องหรอก ชีวิตนี้ฉู่ฝูอิงกลัวอยู่แค่อย่างเดียว นั่นคือความจน
ปัญหาคือ ถ้าถูกจับได้แล้ว ยังเรียกว่าแอบขโมยอยู่ไหมล่ะ?
เธออุตส่าห์รอคอยมาตั้งนาน ก็เพื่อความตื่นเต้นเร้าใจแบบได้เต้นรำอยู่ริมหน้าผา ลักลอบมีความสุขกันต่อหน้าต่อตาผู้คน
สิ่งที่เธอต้องการก็คือ ให้ทุกคนคิดว่าเขาเป็นของเธอ แต่ความจริงแล้วเขาเป็นของฉันต่างหาก
ความฟินจากการเล่นกับสามีแสนบริสุทธิ์ยังไม่ทันได้เริ่มจริงจังเลย จะมาพลาดท่าตรงนี้ได้ยังไง?
ในชั่วพริบตา สายตาของฉู่ฝูอิงกวาดไปทั่วห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
อ่างอาบน้ำเหรอ? โจ่งแจ้งเกินไป แค่รูดม่านก็โป๊ะแตกแล้ว
หลังประตูล่ะ? มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่คิดถึง
หน้าต่างล่ะ?
เธอมองตำแหน่งหน้าต่าง แล้วคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เลือก...
ทันทีที่เธอซ่อนตัวเรียบร้อย ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง ซูเนี่ยนอวี่ยืนอยู่ตรงประตู สายตาคมกริบกวาดมองทุกซอกทุกมุมในห้องน้ำทีละนิ้ว
จงฉีเหิงเดินตามเธอเข้ามา ท่าทางสบาย ๆ พิงกรอบประตูห้องน้ำพร้อมกอดอก
เขาไม่ได้ห้ามซูเนี่ยนอวี่ ทั้งที่ด้วยความเร็วในการตอบสนองและฝีมือของเขา แค่คนเดียวอย่างซูเนี่ยนอวี่ เขาขวางไว้ได้สบายมาก
แต่เขากลับรู้สึกว่าไม่เป็นไร หากซูเนี่ยนอวี่เจอผู้หญิงคนนั้นที่นี่จริง ๆ ก็ดีเหมือนกัน
สัญญาหมั้นหมายเป็นเรื่องที่แม่ของเขากับแม่ของซูเนี่ยนอวี่ตกลงกันไว้ เขาเกรงใจแม่ จึงไม่เคยฉีกหน้ากันตรง ๆ
ถ้าเรื่องนี้ทำให้ถึงขั้นยกเลิกการหมั้น สำหรับเขากลับถือเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้มีใจให้ซูเนี่ยนอวี่ในเชิงชายหญิงเลยสักนิด ตลอดหลายปีมานี้ที่ยังรักษามารยาทต่อกันภายนอก ก็นับว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว
เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้นจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไง
จะตกใจจนตัวสั่น หรือจะสงบนิ่งแล้วเอาตัวรอดไปได้?
หรือว่าเธอจะออกมายืนต่อหน้าเอง แล้วเปิดเผยทุกอย่างให้กระจ่าง?
ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน ดูเหมือนเขาก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ
ความคิดนี้ทำให้จงฉีเหิงเกิดความสนใจแปลกใหม่ขึ้นมาในใจ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกอยากรู้อยากเห็นแบบนี้
ซูเนี่ยนอวี่เดินวนไปมาในห้องน้ำสองรอบ สายตาคอยกวาดมองทุกมุมที่อาจซ่อนคนได้อย่างระแวดระวัง
เธอเปิดประตูกระจกของห้องอาบน้ำก่อน ข้างในว่างเปล่า
หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ามือก็เริ่มมีเหงื่อซึม
จากนั้นสายตาของเธอก็หยุดอยู่ตรงอ่างอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำเป็นแบบฝังเข้าไปในพื้น ม่านถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง บดบังด้านในของอ่างเอาไว้
ซูเนี่ยนอวี่จ้องม่านผืนนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปอย่างลังเล
เธอยื่นมือออกไป ปลายนิ้วค้างอยู่ตรงขอบม่าน สั่นไหวเล็กน้อย
ในเวลานี้ อารมณ์ของเธอสับสนถึงขีดสุด
ด้านหนึ่ง เธออยากจับผู้หญิงคนนั้นให้ได้ เพื่อพิสูจน์ว่าลางสังหรณ์ของตัวเองไม่ผิด และพิสูจน์ว่าจงฉีเหิงไม่ได้เย็นชากับทุกคนจริง ๆ เขาแค่เย็นชากับเธอเท่านั้น อย่างน้อยเขาก็ยังมีความปรารถนาต่อผู้หญิงคนอื่น
แต่อีกด้านหนึ่ง เธอก็กลัวว่าจะจับได้จริง ๆ
ถ้าจับได้ นั่นก็หมายความว่าจงฉีเหิงยอมเลือกผู้หญิงที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แทนที่จะยอมแตะต้องคู่หมั้นอย่างเธอที่มีสถานะถูกต้องชัดเจน
ถ้าอย่างนั้น ความมุ่งมั่น การรอคอย และสิ่งที่เธอทุ่มเทมาตลอดหลายปี ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกน่าขันอย่างที่สุดไม่ใช่หรือ?
เธอกัดริมฝีปากล่าง นิ้วค้างอยู่กลางอากาศ เนิ่นนานก็ยังไม่ยอมรูดม่านเปิด
เธอหันกลับไปมองจงฉีเหิงที่พิงอยู่ข้างประตูโดยไม่รู้ตัว
เขายืนอยู่ตรงนั้น กอดอก ท่าทางสบาย ๆ
ท่าทีไม่ใส่ใจของเขาราวกับสิ่งที่เธอทำเป็นแค่การเล่นตลกไร้สาระ ไม่คู่ควรให้เขาสนใจเลยสักนิด
หัวใจของซูเนี่ยนอวี่เหมือนถูกอะไรบางอย่างแทงเข้าอย่างแรง ความอับอายกับความโกรธที่อธิบายไม่ถูกพลันทะลักขึ้นมา
เธอหันกลับไป กระชากม่านอาบน้ำออกไปด้านข้าง แต่ข้างในก็ยังว่างเปล่า
เธอยังไม่ยอมแพ้ ก้มตัวชะโงกดู แถมยังยื่นมือไปคลำด้านในอ่าง เพื่อยืนยันว่าไม่มีช่องว่างให้ซ่อนคนได้
สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากตึงเครียดเป็นงุนงง ยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
สายตาของเธอเลื่อนไปยังตู้เก็บของที่อยู่เหนืออ่างล้างหน้า บานตู้ปิดสนิทและอยู่สูงมาก แถมดูเหมือนข้างในจะมีพื้นที่ไม่มากนัก
ซูเนี่ยนอวี่เหลือบมองแวบเดียวก็ข้ามไปทันที
ตู้สูงขนาดนั้น ถ้าจะปีนขึ้นไปแล้วยังต้องยัดตัวเข้าไปด้วย ต้องเป็นสาวห้าวบึกบึนแค่ไหนถึงจะทำได้?
เธอลองนึกภาพดู ผู้หญิงคนหนึ่งปีนพรวดเข้าไปในตู้เหมือนลิง แค่คิดก็รู้สึกเหลวไหลแล้ว
ต่อให้จงฉีเหิงจะหาผู้หญิง เขาก็คงไม่ถึงกับเลือกคนแบบนั้นหรอกมั้ง?
เธอปัดความคิดนี้ทิ้งทันที ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างซึ่งปิดสนิทในที่สุด
เธอรีบเดินเข้าไป ผลักหน้าต่างเปิดแล้วโน้มตัวออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อมองข้างนอก นอกหน้าต่างมีแต่ผนังด้านนอกของโรงแรม ไม่มีที่ให้เหยียบแม้แต่นิดเดียว และไม่มีทางที่ใครจะหนีออกไปทางนี้ได้
ซูเนี่ยนอวี่ยืนอยู่หน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามาจนเส้นผมยุ่งเหยิง แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัวเลย
เธอค่อย ๆ ปิดหน้าต่างแล้วหันกลับมา สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง
ทั้งที่ได้ยินเสียงกดชักโครก ทำไมถึงไม่มีใครอยู่เลย?
หรือเธอจะคิดมากไปเองจริง ๆ?
“ตรวจเสร็จหรือยัง?” เสียงเนือย ๆ ของจงฉีเหิงดังมาจากด้านหลัง แฝงความเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง “ให้ฉันรื้อเพดานลงมาให้ดูด้วยไหม? หรือจะงัดกระเบื้องออกมาทีละแผ่น ดูว่ามีใครซ่อนอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
ซูเนี่ยนอวี่ยืนนิ่ง สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
เธอหันกลับไปสบตาคู่นั้นของจงฉีเหิงที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ลำคอเหมือนมีอะไรอุดอยู่ กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น... ฉันแค่...”
“พอเถอะ”
จงฉีเหิงยืดตัวขึ้น ยกมือจัดปลายแขนเสื้อเชิ้ต น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังไล่สิ่งที่ไม่สำคัญให้พ้นทาง “ดูแล้วก็ตรวจแล้ว ไปได้หรือยัง?”
“หรือว่าอยากอยู่ช่วยฉันทำความสะอาดห้อง?”
ใบหน้าของซูเนี่ยนอวี่แดงก่ำทันที น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่เธอก็ฝืนกลั้นกลับไป
เธอก้มหน้า เสียงอู้อี้เจือความน้อยใจและกระดากอายอยู่หลายส่วน “ขอโทษนะ ฉีเหิง ฉันไม่ควรคิดไปเอง... ฉันเข้าใจคุณผิด”
น้ำเสียงของเธอมีแววประจบอย่างระมัดระวัง “ฉันแค่... แคร์คุณมากเกินไป ถึงได้...”
“พอแล้ว ไปเถอะ”
จงฉีเหิงตัดบทเธอทันที น้ำเสียงไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ซูเนี่ยนอวี่เม้มริมฝีปาก มองเขาลึก ๆ แวบหนึ่ง สุดท้ายก็หันหลัง ก้มหน้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เธอยังปิดประตูตามให้เบา ๆ ราวกับต้องการชดเชยที่เมื่อครู่เสียมารยาท
——
ย้อนกลับไปเมื่อ 10 นาทีก่อน
สายตาของฉู่ฝูอิงหยุดอยู่ที่ตู้เก็บของเหนืออ่างล้างหน้า ซึ่งฝังอยู่ในผนัง
ตู้ใบนี้น่าจะเอาไว้เก็บเสื้อคลุมอาบน้ำกับผ้าเช็ดตัวสำรอง ข้างในมีพื้นที่ไม่น้อย
ตำแหน่งก็สูง บานตู้ก็เล็ก คนทั่วไปไม่มีทางนึกว่าจะมีใครมุดเข้าไปได้
ที่มืดใต้ตะเกียงกลับเป็นที่ที่อันตรายน้อยที่สุด
ต้องเป็นที่นี่แหละ
ฉู่ฝูอิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงเรียวเล็กออก แล้วค่อย ๆ วางไว้ในตู้
เธอเดินเท้าเปล่าขึ้นไปบนอ่างล้างหน้าที่เย็นเฉียบ ใช้สองมือจับขอบตู้ไว้ ออกแรงเกร็งช่วงเอวและหน้าท้อง ก่อนจะมุดเข้าไปในตู้ได้อย่างเงียบเชียบและปราดเปรียวราวกับแมว จากนั้นก็เอื้อมมือปิดบานตู้เบา ๆ
ทันทีที่บานตู้ปิดลง โลกทั้งใบก็จมอยู่ในความมืด
เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น และได้ยินเสียงฝีเท้าของซูเนี่ยนอวี่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในชั่วขณะนั้น เธอไม่ได้รู้สึกกลัว กลับตื่นเต้นจนปลายนิ้วชา
——
จนแน่ใจว่าประตูปิดแล้ว ฉู่ฝูอิงถึงค่อย ๆ ดันบานตู้ออก แล้วยื่นศีรษะออกมาครึ่งหนึ่ง
เธอใช้มือใช้เท้าค่อย ๆ คลานออกจากตู้ เท้าเปล่าแตะพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ
“ฟู่——”
เธอผ่อนลมหายใจยาว ๆ แล้วตบอกตัวเอง ท่าทางราวกับเพิ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติ
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็สบเข้ากับดวงตาลุ่มลึกของจงฉีเหิง เขามองเธออย่างใจเย็น แววตาเจือรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
“ตัวอ่อนใช้ได้นี่” เขาเลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน “ตู้เล็กแค่นี้ยังซ่อนตัวเข้าไปได้”
ขณะพูด สายตาของเขากวาดผ่านเท้าเปล่าของเธอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ ไปหยุดอยู่ที่หัวเข่าซึ่งแดงระเรื่อเพราะขดตัวอยู่ในตู้นาน แววตานั้นไม่ได้ดูบริสุทธิ์ใจเอาเสียเลย