ฉู่ฝูอิงหลบสายตาสำรวจของเขา ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งเก็บงำความลับไว้ “อย่าถามเลย ยังไงหลังแข่งบาสเกตบอลครั้งหน้า คุณก็จะรู้เองว่าที่ฉันเรียนมามีประโยชน์หรือเปล่า”
น้ำเสียงของจงฉีเหิงเจือความสงสัยอยู่หลายส่วน “เรื่องนั้นผมไม่ถามก็ได้ งั้นขอถามหน่อย คราวก่อนใครบอกว่าใส่กระโปรงแล้วกลัวผมแทงลูกเดียวลงห่วง เลยไม่กล้าใส่ตามใจ วันนี้กล้าขึ้นมาแล้วนี่”
ฉู่ฝูอิงได้ยินดังนั้นก็ยกมือยันไหล่เขาอย่างไม่ลังเล ออกแรงเล็กน้อย ก่อนจะคร่อมลงบนตักเขา
เธอเอียงคอมองเขา ยิ้มอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “งั้นคุณพูดมาตรง ๆ สิ ว่าคุณไม่อยากจริงเหรอ”
ลูกกระเดือกของจงฉีเหิงขยับอย่างแรง ความเย็นชาที่ฉายอยู่ในแววตาถูกเผาผลาญจนหมดในพริบตา แขนยาวโอบรัดเอวเธอแน่นอย่างรวดเร็ว แทบอยากจะดึงเธอเข้ามากอดจนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
“อยาก”
เขาอดกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงยื่นมือมาจับมือเธอ เตรียมลุกเดินไปทางรถมอเตอร์ไซค์ “กลับบ้านกัน”
ฉู่ฝูอิงกลับยกมือกดหน้าอกเขาไว้ ขัดขวางทุกการเคลื่อนไหวของเขาอย่างแผ่วเบา
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างอิสระ ลมหายใจแตะอยู่ข้างริมฝีปากเขา “รีบอะไรล่ะ คุณไม่คิดเหรอว่าทำตรงนี้จะน่าสนใจกว่า”
สิ้นเสียง ปลายนิ้วเรียวของเธอก็ไล้ไปตามแนวเอวที่กระชับของเขาอย่างแผ่วเบา… ร่างของจงฉีเหิงแข็งทื่อ เลือดทั่วกายพลันเดือดพล่านขึ้นมา
คนตรงหน้าช่างยั่วใจเก่งเหลือเกิน แววตาเปี่ยมเสน่ห์ ท่าทางทั้งกล้าหาญและเปิดเผย ทุกสัมผัสเล็กน้อยล้วนจี้ลงตรงจุดที่ทำให้หัวใจเขาสั่นไหวได้อย่างแม่นยำ
จงฉีเหิงเงยหน้าจ้องหางตาแดงเรื่อของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า “คุณแน่ใจเหรอว่าจะทำตรงนี้ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะทำยังไง”