ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เธอปฏิบัติต่อเขาราวกับมีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร ราวกับเขาเป็นเพียงคนที่มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
แต่เขาไม่ได้ถามออกไป แล้วเขามีสิทธิ์อะไรจะถามกันล่ะ? ตอนนี้เขายังมีพันธะหมั้นหมายบ้า ๆ นั่นติดตัวอยู่ แม้แต่จุดยืนที่จะไล่ตามเธออย่างเปิดเผยก็ยังไม่มี
เมื่อจัดการเรื่องหมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว เขาจะต้องทำให้เธอเป็นฝ่ายพูดเองว่าชอบเขา ขาดเขาไม่ได้ และเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่เธอต้องการ
เขากินแซนด์วิชที่เหลือจนหมด ปัดเศษขนมปังออกจากมือ ก่อนลุกขึ้นเดินไปกลางทุ่งหญ้าแล้วนอนลงทันที จากนั้นก็ประสานมือรองศีรษะไว้ “นอนดูแบบนี้ เห็นท้องฟ้าชัดกว่า”
ฉู่ฝูอิงเดินตามไปนอนลงข้างเขา
จงฉีเหิงหันหน้าไปมอง สิ่งที่เห็นไม่ใช่ท้องฟ้าที่พร่างพราวด้วยดวงดาว แต่เป็นใบหน้าด้านข้างของเธอที่กำลังแหงนมองฟ้า
แสงดาวระยิบระยับอยู่ในดวงตาของเธอ งดงามยิ่งกว่าดวงดาวบนฟ้าเสียอีก เขามองจนเผลอเหม่อลอย
ฉู่ฝูอิงรู้ตัวว่าเขากำลังมอง “ฉันนึกว่าคุณจะพาไปกินมื้อใหญ่ หรือไม่ก็ร้านหรู ๆ ราคาแพงซะอีก”
“คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า ชอบร้านแผงลอยริมทางมากกว่าร้านหรู ๆ สบายใจกว่า ไม่ต้องวางท่า” เสียงจงฉีเหิงดังมาจากข้าง ๆ แฝงรอยยิ้ม “อีกอย่าง มื้อใหญ่จะกินเมื่อไรก็ได้ แต่ดาวบนฟ้าคืนนี้ ถ้าพลาดไปก็ไม่มีแล้ว”