ฉู่ฝูอิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปกระซิบกับจงฉีเหิง «ป้าบ้านคุณนี่เป็นเทพเซียนมาจากไหนกัน ถึงได้เดาเรื่องนี้ล่วงหน้าได้ด้วย»
จงฉีเหิงลดเสียงตอบเธอเช่นกัน «ก็คราวก่อนที่คุณมาบ้านผม เราสองคนยืนจ้องตู้เย็นกันตาปริบ ๆ สุดท้ายก็ได้แต่สั่งอาหารมากินไง»
«หลังจากวันนั้นผมก็คิดว่า จ้างคนมาทำงานเป็นชั่วโมงคงไม่พอ ถ้าวันไหนคุณหิวตอนดึก ๆ จะทำยังไงพอดีป้าคนนี้ทำงานอยู่บ้านเก่ามาหลายสิบปี เจ้าของบ้านกำลังจะย้ายไปตั้งรกรากต่างประเทศ ผมได้ยินว่าเธอกำลังหางานใหม่ ก็เลยรีบคว้าตัวมาเลย»
ป้าหวังหูไวมาก ยิ้มพลางรับคำ «คุณหนูฉู่ อย่าชมป้าเลยค่ะ แค่เห็นอะไรมาเยอะเท่านั้นเอง พวกหนุ่มสาวอย่างคุณน่ะ อาศัยว่าร่างกายแข็งแรงก็ไม่ยอมใส่ใจรักษาความอบอุ่น ลมบนเขาช่วงฤดูใบไม้ร่วงแรงมากนะคะ โดนลมพัดทีไรก็ล้มป่วยกันทุกราย รีบมานั่งเถอะค่ะ น้ำขิงต้องดื่มตอนร้อน ๆ พอเย็นแล้วประสิทธิภาพจะลดลงไปครึ่งหนึ่ง»
ฉู่ฝูอิงเชื่อฟัง นั่งลงที่โต๊ะอาหาร รับน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดงกับขิงซอยจากป้าหวังมา ใช้สองมือประคองถ้วยแล้วก้มลงจิบ
รสเผ็ดร้อนของขิงผสานกับความหวานอุ่นของน้ำตาลทรายแดง ไหลลงคอไปถึงกระเพาะ ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาทั้งตัว
เธอหรี่ตาลงอย่างสบายใจ ก่อนจะดื่มอีกอึกใหญ่
จงฉีเหิงนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ เขาถือถ้วยค่อย ๆ ดื่มเช่นกัน ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ต่างคนต่างเงียบและดื่มน้ำขิงอย่างสงบ