เรดาร์จิ๋วในใจฉู่ฝูอิงส่งเสียงเตือนรัว ๆ ทันที หมาป่าห่มหนังแกะมาหาไก่ ไม่มีทางมาดีแน่
แต่คนไม่เยอะ เงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวน เหมาะจะได้แกล้งคุณชายใหญ่ผู้สูงส่งและคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือคนนี้ให้หนำใจพอดี
แต่ละครก็ต้องเล่นให้ครบฉาก เธอจึงแสร้งทำสีหน้าลังเลอย่างไว้ตัว ดวงตากลมใสเป็นประกายขบขัน “พี่คงไม่ได้เห็นว่าฉันสวย แล้วคิดจะหลอกฉันไปที่ลับตาคนเพื่อทำมิดีมิร้ายหรอกนะ?”
คำพูดตรงไปตรงมาของฉู่ฝูอิงทำจงฉีเหิงถึงกับพูดไม่ออก ในสายตาเธอ เขาเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยหรือ?
ถึงแม้เขาจะคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่ให้ตายก็ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
สีหน้าเขายังคงเรียบเฉย น้ำเสียงเปิดเผยราวกับแค่หวังดีช่วยคนจริง ๆ “เธอคิดมากไปแล้ว ฉันแค่เห็นว่าเธอถ่ายรูปมาตั้งนานก็ยังไม่ได้รูปที่พอใจ เลยหวังดีแนะนำสถานที่ถ่ายรูปที่ดีกว่าให้”
“ถ้ากลัวก็ไม่เป็นไร”
เขาส่ายหน้า ถอนหายใจ “เฮ้อ ไม่คิดเลยว่าเธอจะขี้ขลาดขนาดนี้ งั้นถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”
พูดจบก็ทำท่าจะหันหลังจากไป ฝีเท้าของเขาน่ะหรือ ช้าพอ ๆ กับตอนที่เธอแกล้งทำเป็นจะออกจากห้องคืนนั้นไม่มีผิด
ฉู่ฝูอิงมองท่าทีถอยเพื่อรุกของเขา แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
แสดงต่อไปสิ แสดงเข้าไป
ในใจคงอยากจับเธอไปตีให้สักยก แต่ภายนอกยังวางท่าทางสุภาพสง่างามราวกับสุภาพบุรุษผู้ใสสะอาด
“เดี๋ยวก่อน!”
เธอร้องเรียกเขาจากด้านหลัง ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ ตามไปจนหยุดยืนตรงหน้า เงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าฝืนใจอยู่บ้าง
“ก็ได้ ในเมื่อพี่เชิญอย่างจริงใจขนาดนี้ ฉันก็จะเมตตาให้เกียรติไปดูสักหน่อยว่าทุ่งหญ้าสีชมพูที่พี่พูดถึงจะสวยแค่ไหน”