ในวินาทีที่สบตากัน ทั้งคู่ต่างประดับรอยยิ้มสุภาพสมบูรณ์แบบที่เหมือนกันราวกับถอดแบบมา
คนหนึ่งยิ้มอย่างว่าง่ายไร้พิษภัย อีกคนยิ้มอ่อนโยนสุภาพบุรุษ ทว่าในดวงตาของทั้งคู่ต่างซ่อนแผนการเอาไว้เต็มเปี่ยม
“ถ่ายมานานขนาดนี้ เหนื่อยแล้วใช่ไหม?”
จงฉีเหิงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน น้ำเสียงอ่อนโยนสุภาพไร้ที่ติ “นั่งพักสักหน่อยไหม?”
ฉู่ฝูอิงยิ้มจนดวงตาโค้ง “เอาสิ พอดีเมื่อยเท้านิดหน่อย”
จงฉีเหิงนั่งลงบนสนามหญ้าเรียบ ๆ ท่ามกลางดงดอกเฟิ่นไต้ แล้วตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ แววตาเปิดเผย “มานั่งตรงนี้สิ”
ฉู่ฝูอิงเดินยิ้มแฉ่งเข้าไปหา ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ก่อนนั่งลงข้างเขาอย่างเปิดเผย
ระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล กำลังพอดีในระยะที่เขาเอื้อมมือถึง
จงฉีเหิงมองท่าทางสบายใจเป็นธรรมชาติของเธอ แววขบขันวาบผ่านดวงตา กล้าดีจริง ๆ ไม่กลัวเขาจะจับเธอ…
เขาเปิดประเด็นตรง ๆ “เบอร์ที่คุณให้ผมวันนั้น ผมโทรไปแล้ว แต่เป็นเบอร์ที่ไม่มีผู้ใช้ คุณตั้งใจหรือจงใจ?”
ฉู่ฝูอิงกะพริบตา ใบหน้าไม่เผยความลนลานแม้แต่น้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานใสไร้เดียงสา “ก็กลัวคุณจะมาตามให้รับผิดชอบนี่นา”
“เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็อยากแต่งเข้าตระกูลคนรวยเพื่อคว้าชีวิตดี ๆ ทั้งนั้น ถ้าต้องรับผิดชอบคุณขึ้นมา ก็เท่ากับผูกตัวเองไว้กับต้นไม้ต้นเดียวไม่ใช่เหรอ?”
จงฉีเหิงแค่นหัวเราะในใจ แต่งเข้าตระกูลคนรวยงั้นเหรอ? ตระกูลจงก็เป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่ใหญ่ที่สุดแล้ว เธอยังจะไปแต่งเข้าตระกูลไหนอีก?