รถมายบัคสีดำแล่นช้า ๆ เข้าสู่ถนนร่มรื่นในวิทยาลัยเจาเยว่ จงฉีเหิงเอนกายอยู่บนเบาะหลัง หลับตาพักผ่อน
เขาลืมตาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วกวาดตามองข้างทาง
ใต้ต้นแปะก๊วยไม่ไกลนัก มีนักศึกษาหญิงสวมชุดกระโปรงสีขาวยืนอยู่
แสงแดดส่องลอดผ่านชั้นใบไม้สีเขียวอมทองที่ซ้อนทับกัน ทิ้งแสงระยิบระยับเป็นจุดเล็ก ๆ บนตัวเธอ
เธอยืนเอียงข้าง แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังหามุมถ่ายรูป
สายลมพัดชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นน่องขาวเรียวได้สัดส่วน
ภาพในชั่วขณะนั้นดูสะอาดตาอย่างเหลือเชื่อ ทั้งชุดขาว ต้นไม้เขียว แสงเงา และสาวน้อย ราวกับภาพถ่ายฤดูร้อนที่จัดองค์ประกอบมาอย่างประณีต ทุกส่วนลงตัวพอดี
จนกระทั่งรถแล่นเข้าไปใกล้ ภาพงดงามราวภาพวาดนั้นขยายใหญ่ขึ้นและชัดเจนตรงหน้า เขาจึงเห็นใบหน้าของเธอชัด ๆ
จงฉีเหิง «...»
บรรยากาศรักแรกพบแสนบริสุทธิ์อะไร ภาพถ่ายเยียวยาใจในฤดูร้อนอะไรกัน ล้วนเป็นภาพลวงตาที่ทำให้เขาตาฝาดไปชั่วขณะทั้งนั้น ใบหน้านี้ถึงเผาเป็นเถ้าถ่านเขาก็จำได้
เมื่อเช้าเพิ่งนึกถึงเธอ หันมาอีกทีก็เจอเข้าให้ ช่างเป็นคู่แค้นที่หนีกันไม่พ้นจริง ๆ
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า «จอดรถ»
คนขับค่อย ๆ จอดชิดข้างทาง จงฉีเหิงผลักประตูรถ ก้าวขายาว ๆ ลงมา แล้วเดินตรงไปหาหญิงสาว
ฉู่ฝูอิงกำลังตั้งใจปรับกรอบภาพ พอเห็นเงาทาบลงมาจากหางตา เธอก็เงยหน้าขึ้น แล้วสบเข้ากับจงฉีเหิงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว รูปร่างสูงโปร่ง สายตาจับจ้องมาที่เธอตรง ๆ
ฉู่ฝูอิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกลอกตาใส่เขาทันที «ทำไมต้องเป็นคุณอีกแล้วเนี่ย ตามหลอกหลอนกันไม่เลิกหรือไง ถึงกับตามมาถึงโรงเรียน คงไม่ได้จะมาขอให้ฉันรับผิดชอบคุณหรอกนะ?»