จงฉีเหิงก้มตาลง ปลายนิ้วเรียวยาวแตะที่เอว เสียงหัวเข็มขัดโลหะปลดออกดัง “กริ๊ก” เบา ๆ แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงัด
แค่เห็นเขาค่อย ๆ คลายเข็มขัด ความสุขุมทั้งหมดของฉู่ฝูอิงก็พังทลายลงทันที ก่อนหน้านี้ที่เธอกล้าปากแข็ง ก็เพราะมั่นใจว่าเขาคงไม่ทำอะไรเธอที่นี่ แต่ตอนนี้ท่าทางและสีหน้าของเขาดูราวกับอยากกลืนกินเธอเดี๋ยวนั้น
“จงฉีเหิง!” เธอขึ้นเสียงอย่างฉับพลัน ทั้งโมโหทั้งกลัว แก้มแดงก่ำ “นายยังมียางอายอยู่ไหม?!”
“ปล่อยฉันนะ! คิดจะทำเรื่องแบบนั้นที่นี่ นายบ้าไปแล้วหรือไง?!”
ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาขวางทางหนีทุกทาง เงาร่างสูงใหญ่ปกคลุมเธอไว้แน่น
เขาก้มมองดวงตาที่หลุกหลิกด้วยความตื่นตระหนกของเธอ โดยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แทนที่จะยอมถอย กลับยกยิ้มเย็นชาเจ้าเล่ห์ “ขอบคุณที่ชม เพื่อเธอแล้ว ฉันยอมไร้ยางอายสักครั้งก็ได้”
เขาก้มลงประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวแฝงอันตราย “ตอนแรกฉันว่าจะปล่อยเธอไป ที่นี่สกปรกเกินไป ไม่คู่ควรกับร่างกายบอบบางของเธอ”
“แต่ในเมื่อเธอพูดอยู่ปากว่าทนลำบากได้ ไม่กลัวเหนื่อย งั้นมาทนลำบากที่นี่อีกหน่อยก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ฉู่ฝูอิงถอยร่นไปทีละก้าว แผ่นหลังแนบสนิทกับประตูจนไม่มีทางให้ถอยอีก
หลังจากยื้อกันอยู่หลายวินาที เธอก็กัดฟัน ฝืนข่มความหยิ่งทระนงลงทั้งหมด น้ำเสียงทั้งโกรธทั้งอัดอั้น “พอแล้ว! ฉันยอมแพ้นายแล้ว เลิกก่อกวนสักที ฉะ...ฉันช่วยนายก็ได้ไหมล่ะ?”
คนใจดีถูกรังแก คนใจดีโดนขี่หัว แล้วทำไมคนอย่างเธอที่ไม่ได้ใจดีสักนิด ยังต้องโดนคน...อยู่ดีนะ