“งั้น...” จงฉีเหิงเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงกลับมาเย็นชาและเรียบเฉยดังเช่นเคย “คุณอยากจบความสัมพันธ์ของเราสินะ”
ฉู่ฝูอิงไม่หลบสายตา เงยหน้าสบดวงตาลึกล้ำของเขาอย่างเปิดเผย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ คุณชายจง ฉันเป็นแค่นักศึกษาจากครอบครัวธรรมดา ไม่มีความสามารถพอจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากของคุณ”
จงฉีเหิงก้มตาลง ปลายนิ้วแตะตรงเอวด้านหลังของเธอเบา ๆ แล้วลูบไล้ซ้ำไปมาอย่างเชื่องช้า แฝงความต้องการควบคุมอย่างแรงกล้า
ทั้งสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลซู ความเข้มงวดของแม่ และกฎของตระกูลจง ล้วนเป็นพันธนาการที่มีอยู่จริง
เขาไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าจะผิดสัญญา ต่อต้านตระกูล และทิ้งทุกอย่างไป เพียงเพราะความคลุมเครือชั่ววูบที่เกิดจากอารมณ์ชั่วครู่
ความรู้สึกที่มีต่อฉู่ฝูอิงเป็นเรื่องจริง หัวใจที่หวั่นไหวก็เป็นเรื่องจริง แต่ยังห่างไกลจากขั้นที่จะยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อความรัก
เขาจึงไม่โต้แย้งความมีเหตุผลของเธอ และไม่ตำหนิที่เธอถอยหนี เพียงแต่ความไม่ยินยอมในใจกลับทวีขึ้นเรื่อย ๆ
ที่ผ่านมา มีแต่คนอื่นพยายามทุกวิถีทาง เบียดเสียดกันเข้ามาใกล้เขา มีเพียงเธอที่เขาเป็นฝ่ายเข้าหา แต่เธอกลับพยายามถอยห่างสุดชีวิต
“คุณนี่รู้จักคิดดีนี่” จงฉีเหิงหัวเราะเสียงต่ำ ดวงตาพร่าเลือนยากคาดเดา “ตัดใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ แล้วขีดเส้นแบ่งกับผมให้ชัด แบบนี้ใช่ไหม”
ฉู่ฝูอิงมองเขา น้ำเสียงหนักแน่น “แบบนั้นดีที่สุดค่ะ”
“ต่อไปที่สนามบาส ฉันก็ทำหน้าที่ผู้จัดการของฉัน คุณก็ทำหน้าที่กัปตันทีมของคุณ”
“เรื่องงานก็ว่ากันตามงาน นอกเวลางานก็ไม่ล้ำเส้น เรื่องที่ผ่านมาให้จบไป ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น”
เธอเข้าใจธรรมชาติของคนดีเกินไป เข้าใจคุณชายผู้เกิดมาพร้อมทุกอย่างอย่างจงฉีเหิงดีเกินไป