จงฉีเหิงโดนเธอด่ากราดใส่ไม่ยั้ง แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะออกมา อารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากมืดหม่นเป็นความสนุกชวนหยอกเย้า
เขาพิงกำแพงพลางหัวเราะอย่างจนใจ “ด่าจบหรือยัง?”
“ยัง!” ฉู่ฝูอิงเชิดคอขึ้น “ฉันยังมีอีกสามร้อยประโยคที่ไม่ได้พูดเลยนะ!”
“ได้ เธอนี่เก่งจริง ๆ” เขาพยักหน้า แววตาวาววับด้วยประกายอันตราย “ในเมื่อปากแข็งขนาดนี้ งั้นเรามาพนันกันไหม?”
ฉู่ฝูอิงมองเขาอย่างระแวดระวัง “พนันอะไร?”
“เธอไม่ได้บอกว่าอยากคบกับคนรวยรุ่นสองระดับเอสเหรอ?” จงฉีเหิงเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ฉันให้เวลาหนึ่งเทอม ถ้าเธอคบกับผู้ชายระดับเอสได้จริง ๆ ต่อไปฉันจะไม่ตามตอแยเธออีก พูดแล้วไม่คืนคำ”
“แต่ถ้าทำไม่ได้...” เขาก้มลงขยับเข้าใกล้ข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงอันตราย “เธอก็กลับมาเป็นนกน้อยในกรงทองของฉันดี ๆ ให้ฉันเลี้ยงดูไว้ในบ้านทองคำ ดีไหม?”
ฉู่ฝูอิงหัวเราะเย็นชาในใจ นี่มันโจทย์แจกคะแนนชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ถ้าชนะ เธอก็จะให้เขาเห็นกับตาว่าเธอคบกับคนอื่น ทำให้เขาหึงจนคลั่ง แล้วก็เสียใจที่มาพนันกับเธอ
ส่วนแพ้เหรอ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
แต่เธอจะแสดงท่าทีกระตือรือร้นเกินไปก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงเริ่มสงสัย
ฉู่ฝูอิงขมวดคิ้ว ทำสีหน้าราวกับเสียเปรียบอย่างหนัก “นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปหรือเปล่า? ถ้าฉันแพ้ ฉันต้องเป็นนกน้อยในกรงทองที่คุณเลี้ยงไว้ลับ ๆ แต่ถ้าคุณแพ้ แค่ไม่ตามตอแยฉันอีกงั้นเหรอ? คุณไม่ได้เสียอะไรเลย ฉันขาดทุนเกินไปแล้ว”