บ่ายวันแข่งขัน หน้าทางเข้าศูนย์กีฬาในร่มของวิทยาลัยเจาเยว่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แถวยาวเหยียดที่รอเข้าไปด้านในทอดออกจากประตูใหญ่ คดเคี้ยวอ้อมลานกว้างไปเกือบครึ่งหนึ่ง
“คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ก็แค่การแข่งขันรอบแบ่งกลุ่มไม่ใช่หรือไง ต้องจัดใหญ่โตขนาดนี้ด้วยเหรอ?” ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เพื่อนร่วมหอที่ยืนข้าง ๆ ตบไหล่เขาเบา ๆ “เพื่อน นายรู้ไหมว่าวันนี้ใครลงแข่ง?”
“ใครล่ะ?”
“จงฉีเหิง ทายาทคนสำคัญของเครือฮวานอวี่ ได้ยินว่าไม่เคยเปิดเผยใบหน้าต่อสาธารณะเลย ในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยยังหารูปชัด ๆ ไม่ได้สักใบ”
“วันนี้เขาลงแข่ง คนมากมายเลยเพิ่งมีโอกาสเห็นตัวจริงของบุคคลลึกลับคนนี้เป็นครั้งแรกไง เห็นไหม ตรงนั้นยังมีคนมาจากมหาวิทยาลัยข้าง ๆ ด้วย”
ชายหนุ่มสวมแว่นดันกรอบแว่นขึ้น ก่อนจะเบ้ปากอย่างดูแคลน “จะหล่อสักแค่ไหนกันเชียว? คนต่อแถวเยอะขนาดนี้คงเป็นแค่กระแสเรียกคนมาดูสินะ? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะหล่อกว่าฉัน”
เพื่อนร่วมหอขยับออกห่างไปครึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ
ชายหนุ่มสวมแว่นตามไป “ที่นายถอยไปครึ่งก้าวเมื่อกี้ ตั้งใจทำใช่ไหม?”
ภายนอกเพื่อนร่วมหอยังหัวเราะฮ่า ๆ อยู่สองที แต่ในใจด่าไปแล้วว่า: มั่นหน้าอยู่คนเดียวก็พอ อย่ามาพูดเสียงดังแถวนี้สิ เดี๋ยวโดนตบหน้าขึ้นมาจะได้รู้จักเจียมตัว อีกอย่าง ต่อให้หน้าตาไม่ดี อย่างไรเขาก็เป็นทายาทตระกูลใหญ่ ไม่ใช่คนที่พวกเราจะไปหาเรื่องได้
นายก็แค่คิดว่าเขาไม่ได้ยินนายพูดพล่ามอยู่เท่านั้นแหละ มีปัญญาก็ไปพูดต่อหน้าเขาสิ