ฉู่ฝูอิงมองเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงหน้าอาคารหอพักตั้งแต่ไกล
เสื้อหนังขี่มอเตอร์ไซค์สีดำรูดซิปเปิด เผยให้เห็นเค้าอกแน่นกระชับใต้เสื้อด้านในสีเทาเข้ม
แนวไหล่ของเสื้อหนังตัดเย็บเนี้ยบกริบ ขับให้ไหล่ของเขาดูกว้างและได้รูป ก่อนจะสอบลงเป็นเอวคอดที่ถูกรัดด้วยเข็มขัดจนเกิดเส้นสายสะอาดตา
ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าบู๊ตมาร์ตินสีดำ หุ้มข้อเท้าไว้พอดี เมื่อยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนแล้ว ทั้งตัวก็แผ่บรรยากาศขรึมขรามชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ออกมาอย่างบอกไม่ถูก
ข้างกายเขามีมอเตอร์ไซค์สีดำสนิทจอดอยู่ เส้นสายของตัวรถเพรียวลื่นและโฉบเฉี่ยว สะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงไฟถนน
เขาก้มหน้ามองโทรศัพท์ ปอยผมปรกลงมาบดบังคิ้วและดวงตาไปครึ่งหนึ่ง รอบตัวแผ่รังสีอย่าเข้ามาใกล้ ดูเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้เอาเสียเลย
ฉู่ฝูอิงมองอยู่ไกล ๆ จนแทบจำไม่ได้ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นช่างต่างจากจงฉีเหิงที่เธอรู้จักในยามปกติเหลือเกิน
เธอเดินเข้าไปวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่งเสียงจิ๊จ๊ะ
จงฉีเหิงรู้สึกว่ามีคนเดินวนอยู่ข้าง ๆ คิดว่าเป็นคนมาชวนคุยอีกแล้ว จึงไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงเย็นชาและหงุดหงิด “ผมมีแฟนแล้ว ไม่ต้องถามอีก”
ฉู่ฝูอิงหลุดหัวเราะ “คุณมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ”
เมื่อจงฉีเหิงได้ยินเสียงคุ้นเคย เขาก็เงยหน้าพรวด สายตาหยุดลงบนตัวเธอ
เสื้อขนฟูสีขาวขับให้ผิวของเธอดูขาวผ่อง กระโปรงสีฟ้าอ่อนซ้อนเป็นชั้น ๆ ยาวคลุมเข่าลงมาเล็กน้อย เส้นผมสยายอยู่บนบ่า พลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมกลางคืน ทำให้ทั้งตัวดูอ่อนโยนนุ่มนวล
พอเห็นว่าเป็นเธอ ความเย็นชาบนใบหน้าของเขาก็ละลายหายไปทันที เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนมุมปากจะยกขึ้น “คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่”