ฉู่ฝูอิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้เขา
แต่จงฉีเหิงเป็นคนประเภทที่ได้คืบจะเอาศอกมาแต่ไหนแต่ไร ในจังหวะที่เธอกำลังจะยอมถอย เขาก็ยกมือขึ้น...
ความหึงหวงกับความปรารถนาที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนของเขาพรั่งพรูออกมา ตอนแรกฉู่ฝูอิงยังรับมือได้อย่างสบาย ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลมหายใจของเธอก็ค่อย ๆ ถูกเขาช่วงชิงไปจนหมด สมองมึนงงหนักอึ้ง เรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบออกไปทีละนิด
เธอยกมือยันแผงอกเขาแล้วผลักเบา ๆ เสียงหอบแผ่วพร่าหลุดจากลำคอ พยายามถอยห่างเพื่อหายใจ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงค่อย ๆ คลายมือที่รั้งเธอไว้
ฉู่ฝูอิงทรุดกลับลงบนเบาะข้างคนขับ ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำบาง ๆ เธอทั้งขุ่นเคืองทั้งโมโห จ้องชายตรงหน้าเขม็ง
จงฉีเหิงโน้มเข้ามาใกล้ใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง เจือความออดอ้อนและน้อยใจอยู่หลายส่วน “อิงอิง...”
ฉู่ฝูอิงได้สติขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงท่าทีไม่รู้จักยั้งคิดของเขาเมื่อคืน ก็ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ให้มันยุบเหรอ? ฝันไปเถอะ จงฉีเหิง!”
“ก็เมื่อคืนคุณทำเสียขนาดนั้น...” เธอขมวดคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการกล่าวโทษ “ตอนนี้ฉันยังปวดเมื่อยไปทั้งตัว ปวดเอวปวดหลัง คุณยังกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกเหรอ?”
จงฉีเหิงหัวเราะเสียงต่ำ ที่แท้สิ่งที่เธอบอกว่าเขาไม่รู้จักประมาณตนก็หมายถึงเรื่องนี้เอง
แต่เขาก็ช่วยไม่ได้ เขาจะปลอบเธอไม่หยุดก็ได้ จะปลอบไปเรื่อย ๆ ก็ได้ มีเพียงอย่างเดียวที่ทำไม่ได้ คือหยุด
เขายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วลูบมุมปากแดงช้ำของเธอแผ่วเบา “ผมผิดไปแล้ว ได้ไหม?”
ฉู่ฝูอิงเบือนหน้าหนี ขี้เกียจจะสนใจเขา ปากแข็งตอบว่า “ขอโทษไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันไม่รับคำขอโทษ”