ฉู่ฝูอิงพกความสงสัยเต็มอก เดินตามจงฉีเหิงไป มองแผ่นหลังสูงสง่าที่ดูเย็นชาแข็งกระด้างของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างปากไม่ตรงกับใจ
จนเดินมาถึงรถ จงฉีเหิงยกมือปลดล็อกรถ ฉู่ฝูอิงก็อดถามไม่ไหวในที่สุด “เมื่อกี้คุณลากฉันออกมาทำไม แถมยังโกหกว่าพรุ่งนี้ฉันมีเรียนอีก”
เธอเดินอ้อมไปข้างประตูที่นั่งข้างคนขับ ก้มตัวขึ้นรถ แล้วหันไปจ้องชายหนุ่มที่นั่งลงตรงตำแหน่งคนขับ แววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า “พูดกันตรง ๆ คุณหึงใช่ไหมล่ะ”
จงฉีเหิงปิดประตูรถ ก้มหน้าคาดเข็มขัดนิรภัย สีหน้าไม่แสดงความรู้สึก “หึงอะไร”
“ถ้าไม่หึง แล้วจะขัดจังหวะตอนฉันคุยกับเจียงอี้เฉินทำไม” ฉู่ฝูอิงได้ทีไม่ยอมปล่อย เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด “ฉันคุยกับเขาเรื่องสามีชาวบ้าน คุณก็รีบร้อนส่งฉันกลับ กลัวฉันจะไปชอบคนอื่นใช่ไหมล่ะ”
ปลายนิ้วที่จับพวงมาลัยของจงฉีเหิงเกร็งขึ้นเล็กน้อย เขายอมรับว่าตัวเองไม่สบอารมณ์จริง ๆ
ไม่สบอารมณ์ที่เธอคุยกับคนอื่นอย่างออกรส ยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่สบอารมณ์ที่เธอพูดถึงคนอื่นอย่างเปิดเผย แถมยังไม่สบอารมณ์สายตาหยอกล้อของเจียงอี้เฉินยามมองเธอ
แววสนใจในดวงตาของเจียงอี้เฉินชัดเจนเกินไป ราวกับพรานกำลังจ้องเหยื่อหน้าใหม่ที่น่าสนใจ
เขาแค่นเสียงเบา ๆ น้ำเสียงกระด้างปากอย่างคนปากไม่ตรงกับใจ “ผมแค่ไม่อยากให้คุณนอนดึก อีกไม่กี่วันก็จะฝึกทหารแล้ว ถ้านอนดึกจนสุขภาพเสีย แล้วเกิดยืนท่าตรงจนเป็นลมแดดขึ้นมา จะทำยังไง ไม่มีใครมาเหนื่อยแทนคุณหรอก”