เติ้งคุนไพล่มือเดินทอดน่องจากด้านหนึ่งของแถวไปอีกด้านหนึ่ง พลางนึกถึงตอนที่จงฉีเหิงเรียกเขาออกไปกินข้าวก่อนหน้านี้
จงฉีเหิงเข้าเรื่องทันที «ฉันให้คนย้ายคุณไปเป็นครูฝึกให้ห้องสาม สาขาสถิติแล้ว»
อาคุนเกือบพ่นน้ำซุปที่อยู่ในปากออกมา เสียง «แอ๊ก» สั้น ๆ หลุดจากลำคอ ราวกับไก่ร้องที่กำลังส่งเสียงแหลม
«อิงอิงอยู่ห้องสาม สาขาสถิติ» แววตาจงฉีเหิงอ่อนโยน «เธอทั้งบอบบางเอาแต่ใจ แถมยังอ่อนแอ การฝึกทหารเหนื่อยขนาดนั้น ฉันกลัวเธอจะทนไม่ไหว ถึงตอนนั้นคุณช่วยดูแลเธอหน่อย ถ้าพักได้ก็ให้พัก»
อาคุนพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว «คุณชายจงวางใจ ผมรู้ว่าควรทำยังไง!»
ปากเขารับคำอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในใจก็อดพึมพำไม่ได้ว่า ภาพจำที่เขามีต่อฉู่ฝูอิงคือสาวงามใจกล้า กล้าเรียกคุณชายจงว่า «ไอ้ลูกหมา» ส่วนจะบอบบางเอาแต่ใจหรือไม่นั้น เขามองไม่ออกจริง ๆ
แต่ในเมื่อคุณชายจงสั่งมาแล้ว เขาก็แค่ทำตามเท่านั้น
ทว่าเวลานี้ อาคุนยืนอยู่ในสนามฝึก มองฉู่ฝูอิงยืนตรงท่ามกลางแดดแผดจ้าครบ 40 นาทีโดยไม่ขยับเขยื้อน สีหน้าก็ยังเป็นปกติ
คำพูดที่เขาเตรียมไว้กลับหาโอกาสเอ่ยออกมาไม่ได้เลย
นักศึกษาหญิงข้าง ๆ เริ่มโงนเงนกันไปแล้วหลายคน แต่ฉู่ฝูอิงกลับยืนนิ่งราวกับขุนเขา
อาคุนแอบบ่นในใจ คุณชายจง นี่หรือคนที่คุณเรียกว่าบอบบางเอาแต่ใจ?
การฝึกช่วงเช้าเป็นการยืนตรงและฝึกเดินแถว ฉู่ฝูอิงทำได้ดีตลอด ไม่มีท่าทีที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษเลยแม้แต่น้อย
อาคุนอดทนมาทั้งเช้า ในที่สุดก็รอจนถึงเวลาพักกลางวัน เขาอาศัยจังหวะเดินเข้าไปใกล้ฉู่ฝูอิง «พี่อิง ยังไหวไหมครับ? ตอนบ่ายให้ผมจัดเวลาพักให้สักหน่อยไหม?»
ฉู่ฝูอิงเหลือบมองเขา «ไม่ต้องหรอก ฉันสบายดี มีอะไรเหรอ?»
อาคุนอ้าปากแล้วหุบ หุบแล้วอ้า สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงประโยคเดียว «ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ถามไปงั้น»
ฉู่ฝูอิงมองสีหน้าของเขาที่เหมือนกำลังท้องผูก จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา «จงฉีเหิงพูดอะไรกับคุณใช่ไหม?»