สาวแสร้งห้าวใช้มารยาคว้าทายาทเศรษฐี

ตอนที่ 37 สาวแสร้งห้าวใช้มารยาคว้าทายาทเศรษฐี

8 นาที· 1.9K คำ

เติ้งคุนไพล่มือเดินทอดน่องจากด้านหนึ่งของแถวไปอีกด้านหนึ่ง พลางนึกถึงตอนที่จงฉีเหิงเรียกเขาออกไปกินข้าวก่อนหน้านี้

จงฉีเหิงเข้าเรื่องทันที «ฉันให้คนย้ายคุณไปเป็นครูฝึกให้ห้องสาม สาขาสถิติแล้ว»

อาคุนเกือบพ่นน้ำซุปที่อยู่ในปากออกมา เสียง «แอ๊ก» สั้น ๆ หลุดจากลำคอ ราวกับไก่ร้องที่กำลังส่งเสียงแหลม

«อิงอิงอยู่ห้องสาม สาขาสถิติ» แววตาจงฉีเหิงอ่อนโยน «เธอทั้งบอบบางเอาแต่ใจ แถมยังอ่อนแอ การฝึกทหารเหนื่อยขนาดนั้น ฉันกลัวเธอจะทนไม่ไหว ถึงตอนนั้นคุณช่วยดูแลเธอหน่อย ถ้าพักได้ก็ให้พัก»

อาคุนพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว «คุณชายจงวางใจ ผมรู้ว่าควรทำยังไง!»

ปากเขารับคำอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในใจก็อดพึมพำไม่ได้ว่า ภาพจำที่เขามีต่อฉู่ฝูอิงคือสาวงามใจกล้า กล้าเรียกคุณชายจงว่า «ไอ้ลูกหมา» ส่วนจะบอบบางเอาแต่ใจหรือไม่นั้น เขามองไม่ออกจริง ๆ

แต่ในเมื่อคุณชายจงสั่งมาแล้ว เขาก็แค่ทำตามเท่านั้น

ทว่าเวลานี้ อาคุนยืนอยู่ในสนามฝึก มองฉู่ฝูอิงยืนตรงท่ามกลางแดดแผดจ้าครบ 40 นาทีโดยไม่ขยับเขยื้อน สีหน้าก็ยังเป็นปกติ

คำพูดที่เขาเตรียมไว้กลับหาโอกาสเอ่ยออกมาไม่ได้เลย

นักศึกษาหญิงข้าง ๆ เริ่มโงนเงนกันไปแล้วหลายคน แต่ฉู่ฝูอิงกลับยืนนิ่งราวกับขุนเขา

อาคุนแอบบ่นในใจ คุณชายจง นี่หรือคนที่คุณเรียกว่าบอบบางเอาแต่ใจ?

การฝึกช่วงเช้าเป็นการยืนตรงและฝึกเดินแถว ฉู่ฝูอิงทำได้ดีตลอด ไม่มีท่าทีที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษเลยแม้แต่น้อย

อาคุนอดทนมาทั้งเช้า ในที่สุดก็รอจนถึงเวลาพักกลางวัน เขาอาศัยจังหวะเดินเข้าไปใกล้ฉู่ฝูอิง «พี่อิง ยังไหวไหมครับ? ตอนบ่ายให้ผมจัดเวลาพักให้สักหน่อยไหม?»

ฉู่ฝูอิงเหลือบมองเขา «ไม่ต้องหรอก ฉันสบายดี มีอะไรเหรอ?»

อาคุนอ้าปากแล้วหุบ หุบแล้วอ้า สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงประโยคเดียว «ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ถามไปงั้น»

ฉู่ฝูอิงมองสีหน้าของเขาที่เหมือนกำลังท้องผูก จู่ ๆ ก็เข้าใจขึ้นมา «จงฉีเหิงพูดอะไรกับคุณใช่ไหม?»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป