ฉู่ฝูอิงถลึงตาใส่เขา แววตาดุดัน “ปล่อยนะ!”
จงฉีเหิงสบเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังขุ่นเคืองของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ คลายนิ้วออก ปล่อยให้มือของเธอหลุดเป็นอิสระ
เธอลุกขึ้นเดินออกไป พอผ่านจงฉีเหิงก็รีบขยิบตาให้เขา แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้ดูเรื่องสนุก จากนั้นก็ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องส่วนตัว
จงฉีเหิงมองแผ่นหลังที่หนีไปของเธอ ขมับกระตุกตุบ ๆ สองครั้ง
ยัยตัวแสบหนีเร็วจริง ทิ้งให้เขาต้องรับมือกับตัวปัญหาสองคนอยู่ที่นี่ตามลำพัง
ประตูห้องปิดลง ซูเนี่ยนอวี่จูงเสิ่นหร่านมานั่งตรงข้ามจงฉีเหิง เธอรวบรวมอารมณ์อยู่นานกว่าจะเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ “ฉีเหิง หร่านหร่านรู้แล้วว่าตัวเองผิด ทางบ้านเธอก็ได้รับบทลงโทษแล้ว คุณช่วยหยุดจัดการพวกเธอได้ไหม?”
จงฉีเหิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วยาวลูบขอบแก้วเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความรำคาญ “ตอนที่เธอวางยา ผมไม่เห็นเธอคิดเลยว่าจะมีวันนี้”
ซูเนี่ยนอวี่หน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริก “เธอ...เธอก็ทำไปเพื่อฉัน...”
จงฉีเหิงยกเปลือกตาขึ้น กวาดตามองเสิ่นหร่านอย่างเฉยชา “วางยาเพื่อคุณเป็นเรื่องน่าภูมิใจนักหรือ? เอาเรื่องแบบนี้มาอวดอ้างว่าตัวเองซื่อสัตย์ต่อเพื่อน ไม่คิดบ้างหรือว่ามันน่าขำ?”
ใบหน้าเสิ่นหร่านซีดขาวราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นจนพูดไม่ออก
ซูเนี่ยนอวี่กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จงฉีเหิงลุกขึ้นยืนเสียก่อน น้ำเสียงเด็ดขาด “เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต่อรอง ในเมื่อกล้าทำ ก็ต้องกล้ารับผลที่ตามมา”
“ถ้าคุณยังอยากรักษาการหมั้นหมายนี้ไว้ ก็อย่ามาขอร้องแทนเธออีก”
พูดจบเขาก็หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินฉับ ๆ ออกจากห้อง
ซูเนี่ยนอวี่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลออยู่ในเบ้า
เสิ่นหร่านจ้องมองสีหน้าราวกับกำลังจะร่ำไห้ของเธอ ความโกรธและความสิ้นหวังพลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มอก