รถยนต์สีดำแล่นเข้าไปในโรงจอดรถใต้ดินของคฤหาสน์เดี่ยวอย่างนุ่มนวล เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับลง
จงฉีเหิงเอนตัวมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ปลายนิ้วเฉียดผ่านผิวเนียนละเอียดตรงลำคอโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ฉู่ฝูอิงเบือนหน้าหลบเล็กน้อย
“ลงรถ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ พลางเปิดประตูรถ
ฉู่ฝูอิงเปลี่ยนรองเท้า กวาดตามองห้องนั่งเล่นอย่างลวก ๆ ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มเหยียดยาวอย่างเกียจคร้าน
เมื่อครู่เรื่องวุ่นวายของซูเนี่ยนอวี่กับเสิ่นหร่านที่คลับทำให้มื้ออาหารถูกขัดจังหวะ กินไปได้ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แถมยังไม่อิ่มท้อง ตอนนี้ท้องไส้ของเธอว่างเปล่า
เธอลูบท้อง พลางบ่นออกมาลอย ๆ ว่า “คุณเลือกเวลาเก่งจริง ๆ พอดีคู่หมั้นคุณบุกมาหาเรื่อง ฉันเลยแทบไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ หิวโซมาจนถึงตอนนี้แล้ว”
จงฉีเหิงเพิ่งถอดเสื้อคลุมพาดไว้บนราวแขวนตรงโถงทางเข้า พอได้ยินดังนั้นก็เดินมาหยุดข้างโซฟาช้า ๆ ก้มมองเธอลูบท้อง แววตาพลันหม่นลงเล็กน้อย
เขาโน้มตัวลง มือข้างหนึ่งยันขอบโซฟา กักเธอไว้ใต้ร่างครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าสบาย ๆ “ที่ผมพูดว่าจะทำอาหาร ไม่ใช่ทำอาหารให้คุณอิ่มท้องหรอกนะ”
“อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจเลย คุณครูฉู่”
ฉู่ฝูอิงกลับไม่รับมุกเขา เธอเงยหน้ามองแล้วเอาแต่ใจอย่างเต็มที่ “ฉันไม่สน ฉันหิวแล้ว ต่อให้จะเรียนก็ต้องป้อนฉันให้อิ่มก่อน ท้องว่างสอนไม่ไหวหรอก”
จงฉีเหิงหัวเราะอย่างจนใจ เขาไม่มีทางจัดการเธอได้เลยสักนิด
ในใจเขาเต็มไปด้วยความคิดวาบหวาม ทั้งยังนึกถึงเรื่องที่ทำค้างไว้ในห้องส่วนตัวก่อนหน้านี้ อยากจะฝึกผัด ทอด ต้ม และคั้นน้ำกับเธอให้เต็มที่