ซ่งอวี่เดินมาถึงหน้าห้อง 304 พลางหัวเราะเยาะและซักถามว่า “ตอนนี้คุณรังเกียจฉันแล้วเหรอ? โทษฉันที่ทำให้คุณร่วมทีมกับพวกเขาไม่ได้หรือไง?”
“หลิวเจ๋อหยาง ตอนที่คุณวางแผนนอกใจแล้วตามตื๊อฉันแทบเป็นแทบตาย คุณไม่ได้ทำหน้าแบบนี้นี่!”
ขมับของหลิวเจ๋อหยางเต้นตุบ ๆ เขาอดตะคอกไม่ได้
“ซ่งอวี่ พอได้หรือยัง? ตอนนี้เราตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว คิดหาทางเอาชีวิตรอดออกไปก่อนเถอะ หรือคุณอยากตายจริง ๆ?”
“ฉันอยากตายงั้นเหรอ? ถ้าคุณไม่รับโทรศัพท์นังผู้หญิงคนนั้น เราจะประสบอุบัติเหตุรถชนไหม? จะมาอยู่ในที่บ้า ๆ นี่ไหม? คุณ...”
“หุบปาก!” หลิวเจ๋อหยางคว้าไหล่ซ่งอวี่ไว้แน่น “ยังไงเธอก็เป็นภรรยาฉัน คุณเรียกเธอว่านังผู้หญิงสารเลว แล้วตัวคุณเป็นอะไร?”
เขาออกแรงมาก ซ่งอวี่สบตาแดงก่ำของเขาแล้วพลันตกใจจนชะงักงัน
...ภรรยาเขางั้นเหรอ? แล้วเธอเป็นอะไร?
ซ่งอวี่อยากหัวเราะเยาะ แต่กลับมีน้ำตาไหลลงมาก่อน
เห็นดังนั้น หลิวเจ๋อหยางก็ลดน้ำเสียงลง ตบไหล่เธอเบา ๆ สองครั้ง “กลับไปให้รอดก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
“ฉัน... แต่ฉันกลัว...”
“กลัวก็เก็บไว้ ถ้าอยากตายจริง ๆ ก็ไปตายคนเดียว คราวหน้าถ้ายังอาละวาดไม่ดูเวลาอีก...” หลิวเจ๋อหยางมองเธออย่างมีนัย “ฉันจะไม่ช่วยคุณอีกแล้ว”
ซ่งอวี่นิ่งงันไป ก่อนจะสะท้านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
คำหวานที่ผู้ชายคนนี้เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้หมดความหมายแล้ว เขาไม่ยอมทนกับอารมณ์เอาแต่ใจของเธออีกต่อไป
ก็จริงนะ ผู้ชายสารเลวที่นอกใจภรรยาตอนตั้งครรภ์แบบนี้ เธอกลับหวังให้เขาดีกับเธอไปตลอดงั้นเหรอ?